Σάββατο, 6 Ιουλίου 2019

Διατεταγμένη και ταξική Δικαιοσύνη

Όπως αναμενόταν, οι δικαστές του Βόλου έπιασαν ξανά το δικό τους αυταρχικό και αυθαίρετο νήμα, ακριβώς από εκεί που το είχαν αφήσει στο προηγούμενο βούλευμα τους.
Σα να μην είχε μεσολαβήσει τίποτα, σαν να μην έφτασε να το αναιρέσει ο Άρειος Πάγος ως αντιφατικό και νομικά εσφαλμένο, επιμένουν ξανά με τον ίδιο αντιφατικό τρόπο, με τις ίδιες διαστρεβλώσεις της αλήθειας, με την ίδια στυγνή λογική της αλαζονικής εξουσίας τους , με τα ίδια ξανά φρονηματικά επιχειρήματα (παρότι διακηρύσσουν την ίδια στιγμή τον σεβασμό στην ελευθερία της σκέψης), την ίδια απαίτηση για ιδεολογική μεταστροφή (παρότι διακηρύσσουν το δικαίωμα στις πεποιθήσεις ) την ίδια ξανά δόλια απαίτηση για δήλωση μετάνοιας.
Οι δικαστές του Βόλου δεν θα μπορούσαν να αγνοούν τόσο επιδεικτικά τον ίδιο τον Άρειο Πάγο, αν δεν είχαν την άμεση στήριξη, από τις ισχυρές πολιτικά και οικονομικά οικογένειες και την τρομοϋστερία των μέσων ενημέρωσης που αυτές αποκλειστικά ελέγχουν, αν δεν εκδηλωνόταν όλο και πιο ανοιχτά και απροκάλυπτα φασιστικά εκείνο το αόρατο χέρι που συντονίζει όλη αυτή τη σκοταδιστική μεθόδευση των τελευταίων μηνών.
Η απόφαση τους αυτή δικαιώνει άλλη μια φορά όσους μιλούν για ταξική και διατεταγμένη δικαιοσύνη.
Δημήτρης Κουφοντίνας
Κασσαβέτεια , 6/7/2019

Παρασκευή, 10 Μαΐου 2019

Γιάννης Ρίτσος - Ἐπιλογικό: Να με θυμάστε


Νὰ μὲ θυμόσαστε - εἶπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα

χωρὶς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σὲ πέτρες κι ἀγκάθια,

γιὰ νὰ σᾶς φέρω ψωμὶ καὶ νερὸ καὶ τριαντάφυλλα.Τὴν ὀμορφιὰ

Ποτές μου δὲν τὴν πρόδωσα. Ὅλο τὸ βιός μου τὸ μοίρασα δίκαια.

Μερτικὸ ἐγὼ δὲν κράτησα. Πάμπτωχος. Μ᾿ ἕνα κρινάκι τοῦ ἀγροῦ

τὶς πιὸ ἄγριες νύχτες μας φώτισα. Νὰ μὲ θυμᾶστε.

Καὶ συγχωρᾶτε μου αὐτὴ τὴν τελευταῖα μου θλίψη:

Θἄθελα

ἀκόμη μιὰ φορὰ μὲ τὸ λεπτὸ δρεπανάκι τοῦ φεγγαριοῦ νὰ θερίσω

ἕνα ὥριμο στάχυ. Νὰ σταθῶ στὸ κατώφλι, νὰ κοιτάω,

καὶ νὰ μασῶ σπυρὶ σπυρὶ τὸ στάρι μὲ τὰ μπροστινά μου δόντια

θαυμάζοντας κι εὐλογώντας τοῦτον τὸν κόσμο ποὺ ἀφήνω,

θαυμάζοντας κι Ἐκεῖνον ποὺ ἀνεβαίνει τὸ λόφο στὸ πάγχρυσο λιόγερμα. Δέστε:

Στὸ ἀριστερὸ μανίκι του ἔχει ἕνα πορφυρὸ τετράγωνο μπάλωμα. Αὐτὸ

δὲν διακρίνεται πολὺ καθαρά. Κι ἤθελα αὐτὸ προπάντων νὰ σᾶς δείξω.

Κι ἴσως γι᾿ αὐτὸ προπάντων θ᾿ ἄξιζε νὰ μὲ θυμᾶστε.

Μέχρι το τέλος


Μόλις έμαθε την απόρριψη του αιτήματός του για κανονική άδεια από το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Βόλου, ο Δημήτρης Κουφοντίνας διεμήνυσε μέσω της συνηγόρου του τα εξής:

 «Δεν λειτούργησαν ως δικαστές δημοκρατίας, αλλά ως πρωτοδίκες εμφυλίου. Ανέλαβαν, ως απρόσωπος κρατικός μηχανισμός, την εκτέλεση της εντολής από την κυβέρνηση, τη γνωστή οικογένεια και την πρεσβεία που διαφεντεύει τη χώρα.

Το θέμα δεν αφορά πια μια ατομική άδεια, αλλά την επίθεση στο δικαίωμα του λόγου και της έκφρασης, στα δικαιώματα του κρατούμενου, στα δικαιώματα του λαού. Πέραν αυτών, είναι και ζήτημα αγωνιστικής αξιοπρέπειας.

Η απεργία πείνας είναι ύστατο μέσο πάλης, είναι το μέσο που τίμησαν με τους αγώνες και τις θυσίες τους τόσοι και τόσοι αγωνιστές, παλεύοντας μέχρι το τέλος. Θα ήμουν πολύ μικρός αν δεν ακολουθούσα μέχρι το τέλος αυτόν τον μεγάλο δρόμο.

Γι’ αυτό συνεχίζω την απεργία πείνας, μέχρι τη δικαίωση ή μέχρι το τέλος.

Αρνούμαι κάθε ιατρική βοήθεια και απαλλάσσω τους αγαπημένους μου από την ευθύνη της απόφασης να με επαναφέρουν οι γιατροί σε περίπτωση που χάσω τη συνείδηση.

Ευχαριστώ τις συντρόφισσες και τους συντρόφους και κάθε προοδευτικό άνθρωπο που στέκεται κοντά όχι σε εμένα αλλά σε μια δίκαιη υπόθεση.

Δημήτρης Κουφοντίνας

2ο υπόγειο Νοσοκομείου Βόλου

10 Μάη του 2019».