Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2019

Απάντηση

Ένας εισαγγελέας που άσκησε βέτο στη θετική απόφαση του συμβουλίου της φυλακής για άδεια, χωρίς να μου κάνει καμία απολύτως ερώτηση. Που κατέβασε απλώς ένα σκονάκι με παλιές δηλώσεις μου αλιευμένες από το διαδίκτυο και έφυγε από την πίσω πόρτα δίχως να μου ανακοινώσει μια απόφαση που αδειάζει τους έξι διαφορετικούς εισαγγελείς ανάμεσά τους και τρεις συναδέλφους του της φυλακής και τον ίδιο τον προϊστάμενο της εισαγγελίας Βόλου.

Και ένα συμβούλιο πλημμελειοδικών που, αντίθετα μου απηύθυναν άπειρες ερωτήσεις στο κλίμα των γνωστών τηλε-εισαγγελέων, αλλά μόνο και μόνο για να βρουν να πιαστούν από κάποια απάντησή μου για να δικαιολογήσουν μια ειλημμένη απόφαση.

Αυτός ήταν ο κοινός παρονομαστής εισαγγελέα – συμβουλίου. Σαν τον Ιταλό δικαστικό του μεσαίωνα Μπαρτόλους που έβγαζε πρώτα την απόφαση και έπειτα έψαχνε (ή ανακάλυπτε) κάποιο νόμο για να την στηρίξει. Η απόφαση που είχαν ήδη στα χέρια τους έλεγε όχι στην άδεια του Κουφοντίνα, έλεγε ναι στο καθεστώς εξαίρεσης για τους πολιτικούς κρατούμενους. Μια απόφαση που αναγνωρίζει τον πολιτικό κρατούμενο και αποκαλύπτει έτσι τον πολιτικό αντίπαλό του: Μια ταξική μεροληπτικά δικαιοσύνη, μια διατεταγμένη δικαιοσύνη. (Όσο και αν αυτή η απόφαση είναι στο κλίμα του ευρύτερου κοινωνικού εκφασισμού, της σκλήρυνσης του δικαίου και πλήττει τα δικαιώματα όλων των κρατουμένων.)

Και που στηρίχτηκαν; Σε παλιές δηλώσεις μου για την ανάγκη αντίστασης στην κρατική τρομοκρατία και για δικαιώματα που ήταν στην πραγματικότητα κατακτήσεις αγώνα. Αυτά τα λόγια όμως δεν είναι μόνο δικά μου. Τα λένε και τα κάνουν αλληλέγγυα πράξη πολλοί πολλοί ακόμα. Γι αυτό ας τους το πούμε άλλη μια φορά για να το καταλάβουνε. Όσο υπάρχει κρατική τρομοκρατία, τόσο θα υπάρχουν άνθρωποι που θα ξαναπιάνουν το κόκκινο νήμα των αγώνων που διαπερνά μια ιστορία αντίστασης αιώνων.

Κασσαβέτια
27/2/19
Δημήτρης Κουφοντίνας

Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2019

Νέο μπλοκάρισμα της Άδειας - Δήλωση Κούρτοβικ

«Την  19/2/2019 , συζητήθηκε  στο   Πειθαρχικό Συμβούλιο   της Αγροτικής Φυλακής του Βόλου ,   η αίτηση για   την 7η  τακτική άδεια του Δημήτρη Κουφοντίνα, η οποία έγινε μεν δεκτή από την πλειοψηφία  του Συμβουλίου, μειοψήφησε  όμως  ο Εισαγγελικός λειτουργός, ο οποίος,  αποφάσισε (προφανώς υπό την πίεση της  ενορχηστρωμένης πολεμικής που έχει εξαπολυθεί εναντίον του κρατούμενου)  να  διαφοροποιήσει την ψήφο του από αυτην των  6  προηγούμενων  , με επίκληση  λόγων  που άπτονται  του  έλεγχου των ιδεολογικών και πολιτικών απόψεων  που έχει εκφράσει ο κρατούμενος  και με  άλλα επιχειρήματα φρονηματικού περιεχομένου.
Η  προσφυγή που άσκησε ο   εισαγγελικός λειτουργός (βάσει της σχετικής διάταξης του Σωφρονιστικού Κώδικα)  συζητήθηκε σήμερα, 21/2/2019  στο Συμβούλιο    του Δικαστηρίου του Βόλου που ενεργεί ως Δικαστήριο εκτέλεσης ποινών.    Κατά την συζήτηση  της αίτησης ο κρατούμενος κλήθηκε να απαντήσει και πάλι σε σειρά  ερωτήσεων γύρω από  τις ιδέες και  τη δράση του.
Η απόφαση του Συμβουλίου θα εκδοθεί τις επόμενες ημέρες.»

Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου 2019

«Έχω μιλήσει για τον πόνο του αντιπάλου» - Συνέντευξη στην Εφημερίδα των Συντακτών

● Κάθε φορά που παίρνεις άδεια ξεσηκώνεται θόρυβος. Αντιδρούν το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, η κυβέρνηση της Τουρκίας και τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Η γραμμή είναι κοινή: Λένε ότι είναι πρόκληση να δίνεται άδεια σε έναν ισοβίτη δολοφόνο και κατηγορούν την κυβέρνηση που δεν σταματά αυτή την πρακτική.
Φαίνεται ολοκάθαρα έτσι, άλλη μια φορά, ότι πρόκειται για απολύτως πολιτική υπόθεση, αυτό ακριβώς που δεν θέλησαν ποτέ να παραδεχτούν. Γιατί, έχουν ασχοληθεί ποτέ με την άδεια οποιουδήποτε άλλου; Ή μήπως ο Σάββας, με αναπηρία 98%, έχει λιγότερα προβλήματα υγείας από τους Φλώρους της κάθε εποχής;
Και τα λέει αυτά η κυβέρνηση των ΗΠΑ, που παραμένουν «φονιάδες των λαών», που αυτή τη στιγμή οργανώνουν τον αιματηρό εμφύλιο στη Βενεζουέλα. Τα λέει η κυβέρνηση της Τουρκίας που σφάζει αυτή τη στιγμή τους Κούρδους στη Συρία. Τα λέει η αντιπολίτευση που έφερε τα μνημόνια που οργάνωσαν τον πόλεμο κατά του κόσμου της εργασίας. Και τα λέει χρησιμοποιώντας έναν λόγο μετεμφυλιακής περιόδου, ομολογώντας έτσι ότι εκεί θέλει να οδηγήσει τη χώρα.
Ξέρεις, τα ακούω αυτά και σκέφτομαι όσα είδα στην τελευταία άδεια, όταν ύστερα από δεκαεπτά χρόνια περπάτησα λίγο στο κέντρο της Αθήνας. Μπορεί να μην είχα ζήσει τις εικόνες της πρώτης φρίκης των μνημονίων, όμως οι εικόνες που είδα έφεραν βαθιά τα σημάδια αυτού του «πολέμου».
Ερημο το κέντρο, μουντά τα κτίρια, να δείχνουν ότι λείπει η διάθεση και η δυνατότητα να φρεσκαριστούν, να φτιάξουν. Ανθρωποι διαλυμένοι να κοιμούνται στα πεζοδρόμια – όνειδος για την κοινωνία αλλά και μιθριδατισμός, έχει σταλάξει σιγά σιγά το δηλητήριο, δεν εξεγείρεται η συνείδηση... Ηταν γιορτινές οι μέρες αλλά λειψή η χαρά, μισό το χαμόγελο, θολή η λάμψη στο βλέμμα.
Και αναρωτιέμαι: Πιστεύει κανείς στα σοβαρά ότι μπορούν να πείσουν όλους αυτούς τους ανθρώπους ότι το πρόβλημά τους είναι αν πήρε άδεια ο Κουφοντίνας;
● Στέλεχος της αντιπολίτευσης έχει υποστηρίξει ότι παίρνεις άδειες γιατί από κάπου κρατάς τον Τσίπρα και τον εκβιάζεις.
Αυτός ο κύριος μπορεί να συνηθίζει να «κρατά» και να εκβιάζει εχθρούς και «φίλους» του, και νομίζει ότι όλοι είναι σαν τα μούτρα του. Πάντως, φαίνεται ότι δεν «κρατάω» πολύ γερά τον οποιοδήποτε γιατί, για να εφαρμοστεί ο νόμος για τις άδειες, χρειάστηκαν τρία χρόνια αγώνες από το κίνημα αλληλεγγύης, ακόμα και απεργία πείνας. Ενώ, όλο αυτό το διάστημα, «αρμόδιοι» κυβερνητικοί παράγοντες εξαντλούν επινοητικότητα και άτυπες παρεμβάσεις για να δημιουργήσουν, όσο με αφορά, συνθήκες εξαίρεσης.
Τώρα, αν –λέμε και κανένα ανέκδοτο–, αν λειτουργούσε η... ανεξάρτητη δικαιοσύνη και κατέληγε αυτός ο κύριος εκεί που θα ’πρεπε να βρίσκεται, αναρωτιέμαι, τι θα έλεγε για τον νόμο για τις άδειες;
● Ενα από τα επιχειρήματα που επικαλούνται είναι ότι δεν έχεις ζητήσει συγγνώμη από τις οικογένειες των θυμάτων της «17 Νοέμβρη» και δεν έχεις αποκηρύξει το παρελθόν σου. Ζητούν δηλαδή να κάνεις ό,τι έχουν κάνει πολλά ηγετικά στελέχη των «Ερυθρών Ταξιαρχιών».
Επιμένουν συνέχεια στα ίδια και τα ίδια. Και υποκριτικά, γιατί ξέρουν τις απόψεις μου. Γιατί ακόμη και στο δικαστήριο έχω μιλήσει σε ανθρώπινο επίπεδο για τον πόνο του αντιπάλου.
Ομως αυτό δεν τους αρκεί, δεν τους ενδιαφέρει, δεν τους εξυπηρετεί πολιτικά. Γιατί το ζήτημα δεν είναι ηθικό, είναι πολιτικό. Ιδίως στην Ελλάδα, με το τεράστιο ειδικό βάρος που είχαν οι δηλώσεις μετανοίας των κομμουνιστών.
Αν ζητούν από εμάς την αποκήρυξη, όπως στα εμφυλιοπολεμικά χρόνια, είναι για να τη χρησιμοποιήσουν πολιτικά, για να απαξιώσουν όχι απλώς ένα άτομο αλλά όλους εκείνους που πάλεψαν για μια άλλη κοινωνία. Αυτό δεν μπορώ να το κάνω, έχω ευθύνη απέναντί τους.
● Κάποιοι, ανάμεσά τους και ηγετικοί παράγοντες κομμάτων της αντιπολίτευσης, πιστεύουν ότι είσαι «ο ιθύνων νους του νέου κύματος τρομοκρατίας στην Ελλάδα».
Τα ίδια δεν έλεγαν για τη 17Ν, δεν επινοούσαν εγκεφάλους και άλλα φαιδράΕχω μιλήσει αναλυτικά από καιρό για τις συνθήκες που γέννησαν τη 17Ν, για τους λόγους που έκλεισε ο κύκλος της. Τώρα, αν η πραγματικότητα δείχνει ότι εμφανίζονται νέες ένοπλες οργανώσεις, το πραγματικό ερώτημα αφορά τις αιτίες που γεννούν και σήμερα αυτές τις μορφές σύγκρουσης.
● Πριν από λίγες μέρες με αφορμή τη βόλτα σου στο κέντρο της Αθήνας ειπώθηκε ότι ήσουν υπό την προστασία μέλους του «Ρουβίκωνα» κι αυτό είναι η απόδειξη ότι καθοδηγείς τη συγκεκριμένη οργάνωση.
Αυτοί που τα λένε αυτά μπορούν άραγε να κυκλοφορήσουν στο κέντρο χωρίς προστασία; Εμείς δεν έχουμε τέτοια ανάγκη. Ούτε έχουμε πρόβλημα να περπατάμε μαζί με ενεργά μέλη στο κίνημα αλληλεγγύης στους πολιτικούς κρατούμενους, με φίλους και συντρόφους, σε όποια πολιτική ομάδα και αν ανήκουν, όποια ιδεολογική ταυτότητα κι αν έχουν.
Είναι παρήγορο που σήμερα, μέσα σε μια σκληρή πραγματικότητα, υπάρχουν ποικιλόμορφες πολιτικά νησίδες ανθρώπων που αρνούνται αυτή την πραγματικότητα, που πασχίζουν να βρουν τον δικό τους δρόμο, πέρα από μνημονιακούς (και μετα-μνημονιακούς…) μονόδρομους. Νησίδες αντίστασης που έχουν παρόμοια ταξική οπτική και χειραφετητικό ορίζοντα, και νιώθουν την ανάγκη να συνταιριάξουν τον βηματισμό τους. Μέσα σε αυτές τις νησίδες μπορείς να βρεις μια ανάσα ελευθερίας κι ελπίδας.
● Η αντιπολίτευση ζητά να επαναλειτουργήσουν οι φυλακές υψίστης ασφαλείας και να καταργηθούν οι διατάξεις του νόμου που δίνουν το δικαίωμα σε καταδικασμένους για τρομοκρατική δράση να παίρνουν άδειες.
Η αντιπολίτευση σε κάθε ευκαιρία (ή, ακόμα, και δίχως ευκαιρία…) επιμένει στην επαναφορά των φυλακών Τύπου Γ’ και στην απαγόρευση των αδειών στους πολιτικούς κρατούμενους. Είναι μια ακόμη υλοποίηση του δόγματος «ασφάλεια και τάξη». Ενα δόγμα που είναι συστατικό στοιχείο του σχεδίου της ακροδεξιάς που επελαύνει διεθνώς: Η άγρια επίθεση κατά του κόσμου της εργασίας πάει μαζί με την άγρια Ακροδεξιά πολιτική.
Το δόγμα αυτό στοχεύει, προληπτικά, να προλάβει κάθε κοινωνική αμφισβήτηση και, κατασταλτικά, να εξαφανίσει από τον κοινωνικό χάρτη την παραμικρή κουκκίδα ανυπακοής.
Στην ελληνική του εκδοχή, το δόγμα «ασφάλεια και τάξη» ξεκινά από την αύξηση της κοινωνικής ανασφάλειας –δημιούργημα των ίδιων των μνημονίων– και τη διογκώνει για να χειραγωγήσει την κοινωνία και να πετύχει τη συναίνεση απέναντι στον πραγματικό εχθρό της εξουσίας, τη δυναμική κοινωνική διαμαρτυρία.
Και δεν φροντίζουν καν να το καλύψουν πίσω από προσχήματα. Το εκφράζουν άγαρμπα, με όλη την αλαζονεία και τον ρεβανσισμό, με όλη τη φασιστική τελικά νοοτροπία που κρύβει αυτό το δόγμα. Και όλη την ταξική μεροληψία: Μπορεί να ανατριχιάζουν μπροστά στην παραμικρή δυναμική λαϊκή εκδήλωση, αλλά αγνοούν επιδεικτικά τις δολοφονικές ακροδεξιές και φασιστικές επιθέσεις.
Χτυπώντας, όμως, με τέτοια μανία τους πολιτικούς κρατούμενους, με τη δημιουργία καθεστώτος εξαίρεσης γι’ αυτούς, και την εκδικητική τιμωρία των δικών τους ανθρώπων με την επαναφορά των φυλακών Τύπου Γ’, αναγνωρίζουν στο πρόσωπό τους τον πολιτικό αντίπαλο. Και θέλοντας να τους καταστήσουν παράδειγμα καταστολής, τελικά τους αναγορεύουν σε σύμβολο αντίστασης.
Όσο με αφορά, μαθημένα τα βουνά στα χιόνια. Και αύριο, όπως και χθες, ο τρόπος της ζωής και της ύπαρξης των πολιτικών κρατουμένων παραμένει ο ίδιος.
Πηγή: ΕφΣυν