Τρίτη, 17 Απριλίου 2007

243η συνεδρίαση (Τρίτη, 17.4.07)

243η συνεδρίαση

Τρίτη, 17.4.07

Ο Ι. Μυλωνάς προχώρησε με αντίκρουση των επιχειρημάτων της εισαγγελικής πρότασης ως προς την ηθική αυτουργία του Α. Γιωτόπουλου. Η εισαγγελέας, ξεκινώντας από την κατάφαση ότι ο Γιωτόπουλος ήταν μέλος της 17Ν, καταφεύγει στο Καταστατικό, υποστηρίζοντας ότι η 17Ν λειτουργούσε με συγκεντρωτικό κέντρο εξουσίας. Ακόμη όμως και αν δεχτεί κανείς ότι αυτό το καταστατικό εφαρμόστηκε (ο Τσελέντης έχει καταθέσει πως όχι), η εισαγγελέας ερμηνεύει αυθαίρετα και στρεβλωτικά στον όρο «δημοκρατικός συγκεντρωτισμός» (σχετικά είχαμε σχολιάσει στο ρεπορτάζ μας για την εισαγγελική αγόρευση). Ο συνήγορος επεσήμανε ακόμα την αντίθεση ανάμεσα στην πρωτοβάθμια απόφαση (που μιλά για τριμελή γραμματεία) και την εισαγγελική πρόταση (που μιλά για προσωπική γραμμή Γιωτόπουλου).

Απαντώντας στο εισαγγελικό επιχείρημα ότι ο Γιωτόπουλος έπειθε τον Κουφοντίνα και αυτός τους υπόλοιπους (αλυσιδωτή ηθική αυτουργία), ο Ι. Μυλωνάς είπε: «Μα είναι δυνατόν, κύριοι δικαστές, να δεχθείτε ότι ο άνθρωπος που έχει αναλάβει την πολιτική ευθύνη για όλη τη δράση της Οργάνωσης, ο άνθρωπος που έχει παραδεχθεί ότι ήταν μέλος της Οργάνωσης και που από όλες του τις δηλώσεις προκύπτει ότι είναι ακόμα και τώρα περήφανος για τη συμμετοχή του στην Οργάνωση, αν θέλετε ο αμετανόητος αυτός που μέχρι τέλους υπερασπίζεται την τιμή της Οργάνωσης, αυτός ο άνθρωπος ήταν επιδεκτικός πειθούς; Είχε ανάγκη ο κ. Κουφοντίνας κάποιον άλλον να τον πείθει;… Μα μπορεί έστω κι ένας άνθρωπος να πιστέψει αυτό, κύριοι δικαστές, από την εικόνα που έχετε σχηματίσει για τον κ. Κουφοντίνα αυτούς τους δεκαπέντε μήνες πόσο είμαστε εδώ; Είχε ανάγκη ο κ. Κουφοντίνας κάποιον άλλον που θα τον πείσει; Είχε ανάγκη ο κ. Κουφοντίνας κάποιον που θα προκαλέσει σε αυτόν μία απόφαση, στον κ. Κουφοντίνα, την οποία διαφορετικά δε θα έπαιρνε; Είχε αμφιταλαντεύσεις για το αν έκανε σωστά ο κ. Κουφοντίνας ή όχι;». (Σωστός γενικά ο συλλογισμός, αλλά δε μπορούμε να αποφύγουμε το σχόλιο: τελικά τι είναι ο Κουφοντίνας, αμετανόητος ή κρυφός συνεργαζόμενος; ‘Η μήπως είναι ό,τι βολεύει κάθε φορά;).

Καταλήγοντας, ο συνήγορος έθεσε ξανά το δίλημμα στο δικαστήριο: θα δεχτεί την πρωτοβάθμια απόφαση που μιλά για τριμελή γραμματεία, τις εντολές της οποίας μετέφερε ο Γιωτόπουλος, ή την εισαγγελική πρόταση που λέει «ηγετικό δίδυμο Γιωτόπουλος-Κουφοντίνας, με τον δεύτερο να στέκεται δίπλα και λίγο πίσω»; Δεν παρέλειψε δε να επισημάνει ότι με τη δεύτερη εκδοχή καταρρίπτεταικαι το παραμύθι Τέλλιου περί τριμελούς ηγετικής ομάδας στην οποία οδηγήθηκε.
Αναφερόμενος στον αναπληρωτή εισαγγελέα, που υποστήριξε ότι «ο Κουφοντίνας ήταν ο άνθρωπος που καθόριζε τον τρόπο δράσης», ο Ι. Μυλωνάς είπε: «Μα αυτό δεν είναι η ηθική αυτουργία με άλλα λόγια; Τι θα διαλέξουμε τελικά; Ποιος ήταν ο ηθικός αυτουργός; Ο Γιωτόπουλος ήταν; Αυτός καθόριζε τον τρόπο δράσης και εξειδίκευε το στόχο ή μήπως τελικά ήταν ο Κουφοντίνας αυτός που καθόριζε τον τρόπο δράσης; Προσέξτε, δε λέω εγώ ότι ο Κουφοντίνας ήταν αυτός που καθόριζε τον τρόπο δράσης, εγώ λέω τι λέει ο κ. εισαγγελέας. Και επισημαίνω τις αξεπέραστες αντιφάσεις της εισαγγελικής πρότασης. Γιατί αν ισχύει αυτό που λέει ο κ. εισαγγελέας, τότε έχουμε ένα ακόμα επιχείρημα σχετικά με το ότι δεν υπήρχε ηθική αυτουργία από τον κ. Γιωτόπουλο σ’ αυτή την υπόθεση. Γιατί βεβαίως έχουμε καταλήξει ότι τελικά ο σκληρός πυρήνας της ηθικής αυτουργίας είναι η επιλογή, η συγκεκριμενοποίηση του στόχου. Με άλλη διατύπωση, ο καθορισμός του τρόπου δράσης».

Στη συνέχεια, περνώντας στη διερεύνηση του Καταστατικού που υπάρχει στη δικογραφία, ο συνήγορος κατέδειξε όλα τα σημεία που μιλούν με έμφαση για τη δημοκρατική λειτουργία της Οργάνωσης, και εκφράζουν αγωνία γι’ αυτό, τα οποία παρέλειψε σκόπιμα να αναφέρει η εισαγγελέας, επειδή δε συνάδουν με το συγκεντρωτικό μοντέλο και την ηθική αυτουργία. Και κατέληξε: «Ακόμη κι αν υποθέσετε ότι ίσχυσε αυτό το κείμενο, πώς είναι συμβατός ο ρόλος του αρχηγού, του ηθικού αυτουργού με αυτό το κείμενο; Καλύτερα, κα εισαγγελέα, να λέγατε ότι αυτό δεν ίσχυσε ποτέ. Γιατί αν έχει ισχύσει αυτό το κείμενο, δεν υπάρχει θέση για ηθική αυτουργία, ούτε φυσικά για Γιωτόπουλο αρχηγό».

Και η κατάληξη: «Αν δεχθείτε την εκδοχή που για μένα είναι και ίσως η πιο πειστική, ότι δεν υπήρχε Εκτελεστική Γραμματεία, όπως σας είπα θα πρέπει να πετάξετε στα σκουπίδια το σκεπτικό της πρωτοβάθμιας απόφασης. Αν όμως μείνουμε μόνο σε πυρήνες, τότε θα πρέπει αναγκαστικά να δεχθείτε αυτά που λέει και ο κ. Τσελέντης αλλά και που περιγράφει το καταστατικό, ότι η λειτουργία των πυρήνων βασιζόταν σε πλατιά, πλήρη δημοκρατική προσέγγιση. Αρα και πάλι δεν υπάρχει θέση για αρχηγό, για ηγέτη, για ηθικό αυτουργό. Η μόνη θέση που υπάρχει είναι ενός πιο παλιού μέλους αν θέλετε. Αλλά δεν υπάρχει θέση για ηθικό αυτουργό».

Στη συνέχεια, ο Ι. Μυλωνάς ασχολήθηκε με τη θεωρία του ελληνικού Ποινικού Δικαίου για την ηθική αυτουργία, καθώς και με τη νομολογία του Αρείου Πάγου για το ίδιο θέμα, για να καταλήξει στην «πρόκληση»: «Πρέπει σε κάθε περίπτωση, συγκεκριμένη περίπτωση, να μας πείτε ποιος είναι ο τρόπος και τα μέσα με τα οποία ο κ. Γιωτόπουλος προκάλεσε την απόφαση να εκτελέσει την πράξη. Και επιπλέον θα πρέπει να μας πείτε ποια είναι τα πραγματικά περιστατικά από τα οποία εσείς συνηγάγατε ότι ο ηθικός αυτουργός, δηλαδή ο κ. Γιωτόπουλος, προκάλεσε με τον ανωτέρω τρόπο και με τα μέσα την απόφασή του. Προσέξτε, σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση». Υποστήριξε ακόμη, ότι στην περίπτωση της 17Ν, όποιο οργανωτικό μοντέλο κι αν πάρει κανείς, «εκ των πραγμάτων δεν υπάρχει θέση για ηθικό αυτουργό, εκ των νομικών πραγμάτων και εκ των πραγματικών δεδομένων… Εξ ορισμού, εκ της λογικής και μόνο, δεν υπάρχει ηθική αυτουργία σε μέλη της Οργάνωσης της 17Ν, γιατί ακριβώς αυτά τα μέλη, όταν έχουν πάρει την απόφαση να μπούνε στην Οργάνωση, ξέρουν πολύ καλά τι κάνουνε και έχουν αποφασίσει για τους δικούς τους λόγους ο καθένας να συμμετάσχουν σε μία Οργάνωση που επιδιώκει την τέλεση ανθρωποκτονιών, εκρήξεων, τραυματισμών».

Τέλος, ο συνήγορος ασχολήθηκε με το πιο προκλητικό μέρος της καταδίκης Γιωτόπουλου για ηθική αυτουργία. Με ενέργειες, όπως οι ληστείες, στις οποίες δεν υπάρχει καμιά αναφορά από συγκατηγορούμενο, δεν υπάρχει ανάληψη ευθύνης, δεν υπάρχει προκήρυξη και όμως ο Γιωτόπουλος καταδικάστηκε ως ηθικός αυτουργός. Το ίδιο προκλητική είναι η καταδίκη για τις εκρήξεις, γιατί γίνεται με καθαρά σοφιστικό τρόπο: όπου υπάρχει προκήρυξη, ηθικός αυτουργός ο Γιωτόπουλος (όπως και όπου δεν υπάρχει). 

Πηγή: ΚΟΝΤΡΑ

Παρασκευή, 13 Απριλίου 2007

242η συνεδρίαση (Παρασκευή, 13.4.07)

242η συνεδρίαση

Παρασκευή, 13.4.07

Συνεχίζοντας την αγόρευσή του ο Ι. Μυλωνάς υποστήριξε ότι δεν επιτρέπεται να ληφθεί υπόψη από το δικαστήριο η προανακριτική απολογία του Π. Σερίφη σε βάρος του Α. Γιωτόπουλου, διότι επιπροσθέτως θα παραβιαστεί το άρθρο 6 3δ της ΕΣΔΑ, εφόσον ο Π. Σερίφης αρνήθηκε να απαντήσει σε ερωτήσεις του επιβαρυνόμενου συγκατηγορούμενου.
Στη συνέχεια ασχολήθηκε με τα όσα φέρεται να αναφέρει για τον Γιωτόπουλο ο Σάββας Ξηρός, περιοριζόμενος στις επίσημες προανακριτικές (μετά τις 11.7.2002). Για πρώτη φορά ο Σάββας φέρεται να κάνει αναφορά στο «Λάμπρο» στις 20 Ιούλη, περιγράφοντας συμμετοχή του στο ΑΤ Βύρωνα, αντίθετα από την περιγραφή Καρατσώλη. «Ποιον θα πιστέψετε; Διαλέγετε και παίρνετε», ήταν η αποστροφή του συνηγόρου. Ο Σάββας λέει ότι ήταν κουκουλοφόρος μέσα στο φορτηγάκι, ο Καρατσώλης τον τοποθετεί απέξω. Πώς μπορεί όμως να αναγνωρίζει έναν που φοράει κουκούλα;

Ο Ι. Μυλωνάς ασχολήθηκε αναλυτικά με τις αντιφάσεις που προκύπτουν από τις προανακριτικές του Σάββα και θύμισε αυτά που ο ίδιος ο Σάββας αλλά και ο συνήγορός του Γ. Αγιοστρατίτης είχαν πει στην πρώτη δίκη: ότι ήταν σαν μικρό παιδί, σαν μογγολάκι. Αναφερόμενος στην περιβόητη συνέντευξη Σάββα στον Τριανταφυλλόπουλο, την οποία χαρακτήρισε «ευαγγέλιο της εισαγγελικής πρότασης» ο συνήγορος έκανε την εξής επισήμανση: «Ας υποθέσουμε ότι είναι έτσι, ποιο συμπέρασμα βγαίνει; Οτι ήταν γενικής αποδοχής ο “Λάμπρος” κι ότι, έτσι το καταλαβαίνω εγώ, ο ρόλος του ήτανε ο ρόλος του παλιού. Οπως λένε και στο στρατό "ο νέος είναι ωραίος ο παλιός είναι αλλιώς". Είναι ένα παλιό μέλος κι αν θέλετε έχει την εμπειρία και ήταν ο εκπαιδευτής. Αλλο όμως εκπαιδευτής κι άλλο ηθικός αυτουργός όπως καταλαβαίνετε». 

Επεσήμανε ακόμα την εξής φράση του Σάββα: «Ούτε μας επέβαλε ποτέ τη γνώμη του, πάντα μέτραγε η γνώμη ολονών, ο Γιωτόπουλος είχε τη δυνατότητα να συγκεντρώνει από όλους αυτό που θέλαμε να πούμε και να το βάζει σε ένα κείμενο». Αυτό όμως –σχολίασε- δεν έχει καμία σχέση με ηθική αυτουργία, όπως καταλαβαίνετε, αντιθέτως, καταρρίπτει τον μύθο περί ηθικής αυτουργίας. Ανάλογα χωρία επεσήμανε και από τη συνέντευξη Σάββα στην Κανέλλη. Ειδικότερα ένα σημείο που καταρρίπτει την εισαγγελική πρόταση περί ηθικής αυτουργίας με το επιχείρημα ότι ο Γιωτόπουλος επέλεγε τους στόχους: «Κανέλλη: Τοποθετείστε όλοι μαζί ή μόνος; Σάββας Ξηρός: Ολοι μαζί. Κανένας μόνος. Πάντα γινόταν συζήτηση, γιατί κατ' αρχήν περνούσαν χρόνια ή μήνες μέχρι να καταλήξουμε σε κάποιο συμπέρασμα. Γινόταν μια πολύ σοβαρή έρευνα για το τι ευθύνες είχε ο καθένας για συγκεκριμένα πράγματα και μετά προχωρούσαμε στην πράξη». Αυτό το συνδύασε και με όσα έχει πει ο Τσελέντης: «Βλέπουμε λοιπόν από τον συνδυασμό των δηλώσεων του κ. Τσελέντη και του κ. Σάββα Ξηρού ότι δεν υπήρχε ηθική αυτουργία, δεν υπήρχε ο ένας, ο αρχηγός, αυτός με τη δεσπόζουσα προσωπικότητα ο Γιωτόπουλος που επέλεγε τον στόχο».

Και σε ό,τι αφορά τον Σάββα ο Ι. Μυλωνάς επικαλέστηκε όχι μόνο το 211Α ΚΠΔ, αλλά και το άρθρο 6 3δ της ΕΣΔΑ, διότι η πλευρά Γιωτόπουλου ζήτησε να προσέλθει ο Σάββας να του υποβάλει ερωτήσεις και αυτό δεν κατέστη εφικτό. Στη συνέχεια ασχολήθηκε με την αντίκρουση των όσων έχει υποστηρίξει η πολιτική αγωγή για την ηθική αυτουργία, η οποία «δεν βγαίνει με τίποτα». Και έκλεισε αυτό το κεφάλαιο με αντίκρουση της πρωτοβάθμιας απόφασης ως προς την ηθική αυτουργία. 

Πηγή: ΚΟΝΤΡΑ

Τετάρτη, 11 Απριλίου 2007

241η συνεδρίαση (Τετάρτη, 11.4.07)


Δεύτερη μέρα αγόρευσης του Ι. Μυλωνά ως συνηγόρου του Α. Γιωτόπουλου και ο συνήγορος ξεκίνησε να ασχολείται με τα στοιχεία που παρουσιάζονται για να αποδείξουν ότι ο πελάτης του ήταν μέλος της 17Ν: αποτυπώματα, γραφολογικές πραγματογνωμοσύνες και κυρίως δηλώσεις συγκατηγορουμένων.

Για τα αποτυπώματα είπε πως η ανεύρεσή τους σε κινητά αντικείμενα «δε σημαίνει και πολλά πράγματα». Για τις γραφολογικές πραγματογνωμοσύνες είπε πως θα προσκομίσει την πραγματογνωμοσύνη που έφερε ο κ. Κοντ από τη Γαλλία «που δημιουργεί πάρα πολλές αμφιβολίες ως προς το αν είναι πράγματι δικές του οι γραφές που έχουν βρεθεί». Εκείνο που έχει καθοριστική σημασία –είπε- είναι οι δηλώσεις συγκατηγορούμενων και εκεί θα εστιάσει το ενδιαφέρον του.
Πριν περάσει σ’ αυτό που χαρακτήρισε θέμα καθοριστικής σημασίας, ο Ι. Μυλωνάς ασχολήθηκε με την κατάθεση της γηραιάς κ. Κοφινά, που είχε καταθέσει πρωτόδικα ότι είχε δει τον Γιωτόπουλο στην πολυκατοικία της Πάτμου παρέα μς τον Σάββα. Επικαλέστηκε την κατηγορηματική διάψευση του Σάββα ότι συνέβη ποτέ τέτοιο περιστατικό, καθώς και μια δήλωση του Κουφοντίνα σ’ αυτή τη δίκη (πάλι τον… συνεργαζόμενο επικαλέστηκε), που είχε χαρακτηρίσει την Κοφινά χαρακτηριστικό δείγμα των μαρτύρων που μέσα στο κλίμα της τρομοϋστερίας «είπαν και μια κουβέντα παραπάνω, έκαναν και μια αναγνώριση παραπάνω» και είχε αποδείξει, με βάση τους συνωμοτικούς κανόνες που τηρούσε η 17Ν, ότι προσέλευση δυο ανθρώπων μαζί στο κρησφύγετο δε θα μπορούσε να γίνει.

Ο Ι. Μυλωνάς χώρισε τη δράση της 17Ν σε τρεις περιόδους: 1975 με 1983, 1984 με 1992 και 1993 με 2002. Για την πρώτη περίοδο είπε πως δεν υπάρχει καμιά αναφορά για τον Γιωτόπουλο και κακώς η πρωτοβάθμια απόφαση τον αναφέρει ως μέλος της 17Ν, δεδομένου ότι η περίοδος αυτή δεν εξετάστηκε, λόγω παραγραφής. Υπάρχει, βέβαια, η ανακριτική κατάθεση του Παύλου Σερίφη. Ενός βαριά άρρωστου ανθρώπου, που «τον είχε του χεριού της η Αντιτρομοκρατική και τον ανάγκασε να δώσει μια καταφανώς ψευδή απολογία». Ο συνήγορος θύμισε τα σχετικά με την απολογία του Π. Σερίφη: Πήγε με το δικηγόρο του στην ανακρίτρια και πήρε προθεσμία για να απολογηθεί. Ξαναγύρισε στην Αντιτρομοκρατική και ξαφνικά, μες στα άγρια μεσάνυχτα, είδε το φως το αληθινό και ανένηψε. Και κουβάλησαν νυχτιάτικα την ανακρίτρια για να απολογηθεί ο Παύλος, χωρίς δικηγόρο βέβαια, γιατί τι να τον κάνει τον δικηγόρο; Δεν περίμεναν το πρωί ή την καθορισμένη μέρα για την οποία είχε πάρει προθεσμία να απολογηθεί! Στον εφέτη ειδικό ανακριτή δεν απολογήθηκε. Στην πρωτοβάθμια δίκη κατήγγειλε την απολογία του αυτή ως προϊόν βασανιστηρίων και το περιεχόμενό της ως εντελώς ψευδές και ανακριβές. Οσο για την υπαναχώρησή του στη δευτεροβάθμια δίκη, ο Ι. Μυλωνάς την απέδωσε σε κακούς συμβούλους και εντόπισε το σημείο που ο Π. Σερίφης δήλωσε ότι δεν έχει καμιά σχέση με τη 17Ν και ότι από τη Γερμανία επέστρεψε το 1976. Συνοψίζοντας, ο συνήγορος είπε πως γι’ αυτή την πρώτη περίοδο δεν υπάρχει τίποτα σε βάρος του Α. Γιωτόπουλου.

Παρακάμπτοντας τη δεύτερη περίοδο, ο Ι. Μυλωνάς πήγε στην τρίτη «που είναι η περίοδος της παρακμής, σιγά - σιγά τα μέλη της 17Ν φυλλορροούν, φεύγουν και από ό,τι φαίνεται έχουν μείνει ελάχιστοι και σε μεγάλο βαθμό κάνουν ληστείες και πρέπει να το πούμε αυτό, και ουσιαστικά δεν θέλουν να παραδεχτούν ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει και ότι θα πρέπει να πάνε σπίτι τους» (έγινε και ιστορικός του ένοπλου ο Μυλωνάς!!!).

Ξεκίνησε με τον Κονδύλη, που δηλώνει ότι γνώρισε τον Γιωτόπουλο μόνο σε κάποια ρεμπετάδικα. «Πώς θα ξεπεράσετε αυτό εδώ το χωρίο της απολογίας του κ. Κονδύλη: Θεωρώ ότι ο Κουφοντίνας ήταν ο αρχηγός;», κατέληξε ο συνήγορος. «Από τη μια έχουμε τον αρχηγό, που κατά τον κ. Κονδύλη ήταν ο Κουφοντίνας, και από την άλλη μεριά έχουμε ένα συνδιασκεδαστή –δική μου η διατύπωση- τον Γιωτόπουλο, που έρχεται στα ρεμπετάδικα που πηγαίνει ο κ. Κονδύλης με τα άλλα μέλη της Οργάνωσης». Την αναφορά του Κονδύλη στα ρεμπετάδικα ο Μυλωνάς τη θεωρεί ψέμα, σημειώνοντας ότι έγινε «μάλλον για να βοηθήσει λιγάκι την Αστυνομία», αλλά ο Κονδύλης «δεν υπερβαίνει κάποια όρια, δεν καταλήγει εκεί που κατέληξαν οι κ.κ. Τσελέντης και Τέλλιος», «κρατάει και κάποια αξιοπρέπεια». Το συμπέρασμα του συνηγόρου: «Αν δεχθείτε ως ειλικρινή την απολογία του κ. Κονδύλη, θα πρέπει να θεωρήσετε ότι και το διάστημα αυτό, το όψιμο αν θέλετε, της τρίτης περιόδου όπως τη χαρακτηρίζω εγώ, δεν ήταν μέλος ο κ. Γιωτόπουλος. Γιατί διαφορετικά θα τον ήξερε και θα τον είχε πει ο κ. Κονδύλης. Και μιλάμε για το 1994, το 1995, το 1996. Το μόνο που είπε ο κ. Κονδύλης και για το οποίο επιτρέψτε μου να διατηρήσω τις επιφυλάξεις μου για το αν είναι ειλικρινές, ότι τον είχε δει κάποιες φορές στα ρεμπετάδικα».

Περνώντας στις άλλες προανακριτικές ο Ι. Μυλωνάς ξεκίνησε με τον Καρατσώλη που έχει υπογράψει ότι είδε τον Γιωτόπουλο έξω από το ΑΤ Βύρωνα και σ’ ένα πάρκο πριν τη ληστεία στον ΟΤΕ Πατησίων. Στην ίδια προανακριτική λέει υπογράφει πράγματα για τις δυο περιπτώσεις. Στη δεύτερη περίπτωση, που υποτίθεται ότι έχει ξανασυναντηθεί με τον «Λάμπρο» στο ΑΤ Βύρωνα, φέρεται να λέει ότι τον είχε ξαναδεί δυο-τρεις φορές σε ταβέρνες. Αυτή η αντίφαση –κατά τον Ι. Μυλωνά- λέει ότι είναι φτιαχτή η προανακριτική του Καρατσώλη. Αλλά και πέραν αυτού, ο Καρατσώλης, που φέρεται ως μέλος επί 14 χρόνια, γίνεται να έχει δει τον «αρχηγό του» μόνο δυο φορές όλα αυτά τα χρόνια και άλλες δυο-τρεις σε ταβέρνες; Ασε που ο Σάββας φέρεται να λέει πως στο ΑΤ Βύρωνα ο Γιωτόπουλος ήταν μέσα στο αυτοκίνητο με κουκούλα! Οσο για τον Βασίλη Ξηρό, φέρεται να έχει δει τον «Λάμπρο» μόνο στη ληστεία στα ΕΛΤΑ Βύρωνα, όπου φορούσε κουκούλα και δεν τον άκουσε καν να μιλά, ενώ ο Καρατσώλης, που φέρεται να συμμετέχει και σε αυτή την ενέργεια, δεν λέει τίποτα. Αμφιβολίες, λοιπόν, και εδώ. Τι μένει για την περίοδο από το 1994 μέχρι το 2002; Οι προανακριτικές του Σάββα, με τις οποίες θα σχοληθεί στο τέλος, όπως δήλωσε ο Ι. Μυλωνάς.

Στη συνέχεια πέρασε στην ενδιάμεση περίοδο, ξεκινώντας με την προανακριτική του Θωμά Σερίφη, που αναφέρει τον «Λάμπρο» μόνο σε μια ταβέρνα στη Δραπετσώνα, όπου δεν έγινε καμιά συζήτηση για την Οργάνωση. Από τις προανακριτικές του Τζωρτζάτου –είπε- το μόνο που βγαίνει είναι πως υπήρχε μια ομάδα στην οποία όλοι ήταν ισότιμοι. Κανένας ηθικός αυτουργός. Στην προανακριτική του Χριστόδουλου υπάρχει η μεγάλη αντίφαση, από τη μια να μιλά για αρχηγικό ρόλο του Γιωτόπουλου στις ενέργειες και όταν αναφέρεται στις ενέργειες να περιγράφει μια ισότιμη λειτουργία στην απόφαση και απουσία του στην εκτέλεση! Οσο για τον Τέλιο, το παραμύθι του για τη συνάντηση με τους «αρχηγούς» δε μπορεί να αντέξει στην κοινή λογική, δε συναντιέται με καμιά άλλη απολογία κατηγορούμενου και είναι εμφανώς κατασκευασμένο. Ο Τσελέντης είπε όσα είπε για τον Γιωτόπουλο στην πρώτη και τη δεύτερη δίκη, όμως στην Αστυνομία δεν έχει πει τίποτα. Ούτε στους ανακριτές. Δεν υπάρχει γι’ αυτόν ο Γιωτόπουλος. Θα πρέπει, λοιπόν, το δικαστήριο να αποφασίσει ποιον Τσελέντη θα διαλέξει, αυτόν της προδικασίας ή αυτόν των δικών; Πέρα απ’ αυτό, όμως, «ακόμη κι αυτός ο μεταμελημένος, ο συνεργαζόμενος κ. Τσελέντης σε αυτό το θέμα είναι κατηγορηματικός: “δεν είχαμε αρχηγό, δεν μας έβαζε κάποιος. Ισοτιμία όλων και όχι ιεραρχική υποταγή”. Πως εσείς αυτό θα το ξεπεράσετε και θα πείτε “ναι ήταν αρχηγός”;». Με τα όσα έχει πει ο Τσελέντης ασχολήθηκε εξαντλητικά ο Ι. Μυλωνάς, για να αποδείξει πως ακόμα και με τις περιγραφές του Τσελέντη δεν προκύπτει αρχηγός, εκτελεστική γραμματεία, ιεραρχική δομή της 17Ν.

Κατά συνέπεια, συνοψίζοντας για τη δεύτερη περίοδο, ο μόνος που το δικαστήριο μπορεί να θεωρήσει αξιόπιστο, ο Τσελέντης, μ’ αυτά που λέει οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο Γιωτόπουλος ήταν «ένα μέλος απλό, παλαιότερο μέλος κατά την εκδοχή του κ. Τσελέντη, με εμπειρία ιδίως στα συνωμοτικά και στις παρακολουθήσεις, που τον σεβόταν γιατί ήξερε παραπάνω πράγματα από αυτόν, όπως σεβόταν αντίστοιχα και τον κ. Κουφοντίνα, που και αυτός ήταν παλαιότερος στην Οργάνωση. Πουθενά δε γίνεται λόγος από τον κ. Τσελέντη για ηθική αυτουργία ή για αρχηγό Γιωτόπουλο, αυτό που γίνεται λόγος όχι στην ανάκριση αλλά στα δύο ακροατήρια είναι ότι ήταν μέλος ο κ. Γιωτόπουλος… Νομίζω, υπό την χειρότερη δυνατή εκδοχή, την οποία για τους λόγους που σας προανέφερα δεν ασπάζομαι αλλά δεν θα επανέλθω πάλι, υπό την χειρότερη δυνατή εκδοχή, τι μπορεί ίσως το δικαστήριό σας να δεχθεί, δεχόμενο εσφαλμένα την αξιοπιστία του κ. Τσελέντη βέβαια; Οτι ο κ. Γιωτόπουλος ήταν ένα απλό μέλος από το 1985 μέχρι το 1988».

Πηγή: ΚΟΝΤΡΑ