Πέμπτη, 12 Σεπτεμβρίου 2013

Τοποθέτηση στο Εφετείο για την 17Ν (15/1/2007)


«Κύριε Πρόεδρε , η δήλωση που έκανα πιο πριν ήταν η τελευταία σ’ αυτή την αίθουσα. Εδώ για μένα αυτή η δίκη τελείωσε, η διαδικασία ολοκληρώθηκε. Δεν με ενδιαφέρει η απόφασή σας και δεν με αφορά. Δεν με ενδιαφέρει τι λέει το δίκαιο και η δικονομία σας, δεν έχει καμία σημασία για μένα. Αλλωστε μας αποδείξατε ότι δεν έχει ούτε για σας. Θέλω να πω στους συνηγόρους μου, ιδίως στη Γιάννα Κούρτοβικ, που στάθηκε δίπλα μου από την πρώτη στιγμή δίνοντας σκληρές μάχες, ότι εξακολουθούν να έχουν την εμπιστοσύνη μου. Ομως η παρουσία μας σ’ αυτή τη δίκη εδώ τελείωσε. Δεν θέλω να αγορεύσουν για μένα, δεν έχω τίποτε άλλο να πω και τίποτε να ζητήσω από το δικαστήριο. Θα τους ζητήσω όμως ακόμη, να μην επιτρέψουν το διορισμό συνηγόρων από το δικαστήριο και να μη δώσουν το δικαίωμα σε κανέναν αχυράνθρωπο να με εκπροσωπεί σ’ αυτό το δικαστήριο. Τέλος θέλω να ευχαριστήσω τους φίλους και συντρόφους που ήρθαν εδώ σήμερα σ’ αυτό το δικαστήριο».

Μ’ αυτά τα λόγια, ο Δημήτρης Κουφοντίνας αποχώρησε από το έκτακτο τρομοδικείο του Κορυδαλλού. Περήφανος, στηρός, με ψηλά το κεφάλι, όπως τον γνωρίσαμε όλοι από τη στιγμή της σύλληψής του. Είχε προηγηθεί ένα σαραντάλεπτο «κατηγορώ», αντί για απολογία. Γιατί οι επαναστάτες δεν απολογούνται στα ταξικά δικαστήρια της αστικής τάξης. Απολογούνται μόνο στο λαό και την Ιστορία.

Ολόκληρο το κείμενο αυτής της τελευταίας τοποθέτησης του Δ. Κουφοντίνα δημοσιεύεται σ’ αυτό το τετρασέλιδο αφιέρωμα. Είναι ένα κείμενο λιτό και ταυτόχρονα μεστό, που αγκαλιάζει το χτες και το σήμερα και οραματίζεται το αύριο. Το αύριο της κοινωνικής απελευθέρωσης, που θα προκύψει μέσα από μια πραγματική λαϊκή επανάσταση. Ενα κείμενο με αναφορές στον Τσε και τη Ρόζα (στην επέτειο της δολοφονίας της μάλιστα), τον Αρη και το Μακρυγιάννη, τον ΕΛΑΣ και το ΔΣΕ, την Παλαιστινιακή, την Ιρακινή και τη Λιβανέζικη Αντίσταση, τα αντάρτικα και τα κινήματα της Λατινικής Αμερικής. Ενα κείμενο στο οποίο αποτυπώθηκε η αγωνία του επαναστάτη όχι για την προσωπική του τύχη (για μια φορά ακόμη το ξεκαθάρισε ευθύς εξαρχής: «Δεν ζήτησα και δεν ζητώ τίποτε από το δικαστήριό σας. Δεν με ενδιαφέρει η απόφασή σας για μένα και το δήλωσα από την πρώτη στιγμή της δίκης»), αλλά για την πορεία της επανάστασης, για το δύσβατο δρόμο μέσα από τον οποίο θα περάσει «η έφοδος στους ουρανούς».

Αν εξαιρέσουμε την εισαγγελέα, που για μια φορά ακόμη αντέδρασε σχεδόν υστερικά, το δικαστήριο αντιμετώπισε τον Δ. Κουφοντίνα με το σεβασμό που αρμόζει στον πολιτικό αντίπαλο. Ο πρόεδρος απέφυγε εντελώς τις υστερίες και δεν δοκίμασε να εκκενώσει την αίθουσα από τον κόσμο που ξέσπασε σε χειροκροτήματα και συνθήματα. Σιωπηλοί και χωρίς προκλήσεις έμειναν και οι δικηγόροι της πολιτικής αγωγής, που ύστερα από καιρό ξαναβρέθηκαν στη δίκη (Αναγνωστόπουλος, Τσόλκα, Κατσαντώνης, Λυκουρέζος, Λίβος, Τζαννετής κ.ά.).

Κατάμεστα τα έδρανα των δικηγόρων υπεράσπισης, ενώ στο ακροατήριο ξεχώριζαν δυο σεμνές μορφές. Ο Χρήστος Τσιγαρίδας, που τον είδαμε κατασυγκινημένο, να προσπαθεί με κόπο να συγκρατήσει τα δάκρυά του, και ο καθηγητής Κώστας Μπέης, ένας άνθρωπος που έχει εκφραστεί δημόσια (σε άρθρα του στην «Ελευθεροτυπία» με θετικό τρόπο για την προσωπικότητα του Κουφοντίνα, ενώ λίγο πριν την έναρξη της τοποθέτησής του πέρασε στα έδρανα των συνηγόρων υπεράσπισης, χαιρέτισε τον Κουφοντίνα και είχε μια σύντομη συνομιλία μαζί του.

Οπως ξεκαθαρίστηκε μετά την αποχώρηση Κουφοντίνα, οι συνήγοροί του Γ. Κούρτοβικ και Β. Καρύδης θα εξακολουθήσουν να τον εκπροσωπούν με τυπική και μόνο παρουσία στη δίκη.


Το «κατηγορώ» του Δημήτρη Κουφοντίνα


«Οτι αρχή και τέλος παλαιόθεν και ως τώρα, όλα τα θερία πολεμούν να μας φάνε και δεν το μπορούνε. Τρώνε από μας και μένει και μαγιά» ( σ.σ. Μακρυγιάννη Απομνημονεύματα)

Δεν παίρνω το λόγο για να απολογηθώ. Δεν έχω τίποτε και για τίποτε να απολογηθώ σε σας. Δεν ζήτησα και δεν ζητώ τίποτε από το δικαστήριό σας. Δεν με ενδιαφέρει η απόφασή σας για μένα και το δήλωσα από την πρώτη στιγμή της δίκης. Δεν διάβηκα την πόρτα της Ασφάλειας για να τεθώ στην κρίση σας. Ούτε για να θέσω στην κρίση σας την ιστορία της Οργάνωσης. Δεν μπορεί ένα ταξικό δικαστήριο, πολύ περισσότερο ένα ειδικό δικαστήριο σαν το δικό σας, να κρινει τους κοινωνικούς αγώνες. Δεν μπορεί να δικάσει ένα ιστορικό φαινόμενο.

Η πάλη των τάξεων κρίνεται αλλού και η Ιστορία βγάζει τις δικές της αποφάσεις. Η δίκη αυτή είναι δίκη του ταξικού αντιπάλου. Θα με δικάσετε και καταδικάσετε σαν ταξικό αντίπαλο, για όσα εγώ εκπροσωπώ στην αίθουσα αυτή. Θα γράψετε κι εσείς σελίδες ολόκληρες πασχίζοντας να δικαιολογήσετε ηθικά και πολιτικά την απόφασή σας, όπως έκανε και το πρωτόδικο, ό,τι τότε οι δημοσιογράφοι χαρακτήρισαν προκήρυξη της καθεστηκυίας τάξεως. 

Και μαζί με εμένα θα δικάσετε τυφλά και όλους όσοι έπεσαν στα δίχτυα εκείνης της τρομερής επιχείρησης που στήθηκε το καλοκαίρι του 2002. Αποτελείτε ένα ειδικό δικαστήριο επιλεγμένων δικαστών, εξοπλισμένο με την έκτακτη νομοθεσία και τη μεθοδολογία εκτάκτων στρατοδικείων, που επιστρατεύει πάντοτε η εξουσία όταν βρίσκεται σε κρίση. 

Αυτή είναι μια πολιτική δίκη. Δικάζετε τη 17 Νοέμβρη, την Οργάνωση που αμφισβήτησε ένοπλα το πολιτικό σύστημα σε όλο το εύρος του μετώπου. Που καταρράκωσε το κύρος της πολιτικής εξουσίας που εσείς στηρίζετε, που αμφισβήτησε το μονοπώλιο της κρατικής βίας. Αυτή είναι μια δίκη όπου δεν αρκεί η συντριβή του κατηγορουμένου, αλλά και των αξιών στο όνομα των οποίων πάλεψε. Για να καταδειχθεί η δήθεν ανωτερότητα των κυρίαρχων αξιών, για να σταλεί στους υπηκόους το μήνυμα ότι κάθε αντίσταση είναι μάταιη και όποιος αντιστέκεται θα εξοντωθεί. 

Στη δίκη αυτή, χωρίς να τηρούνται καν τα προσχήματα, υποτάχθηκε το δίκαιο στη σκοπιμότητα, εξευτελίστηκε στο όνομα του κρατικού συμφέροντος η διαδικασία, περιφρονήθηκε επιδεικτικά η διερεύνηση της αλήθειας, καταπατήθηκαν όλα εκείνα που κομψά λέγονται τεκμήριο αθωότητας, αποδεικτικοί κανόνες, βάρος της απόδειξης, δικαιώματα του κατηγορουμένου, δικονομική τάξη και άλλα τέτοια ηχηρά. Ευτελίστηκε αυτό που λέγεται αξιοπρέπεια των δικαστών. Ακόμη και μεγάλες εφημερίδες μίλησαν για δίκη παρωδία. 

Δεν πρόκειται όμως απλώς για μια παρωδία. Αυτή η υπόθεση από τις 29 Ιουνίου μέχρι σήμερα αποτελεί ένα τεράστιο πολιτικό, νομικό και δικαστικό σκάνδαλο, όπου καταστρατηγήθηκαν δικαιώματα και ελευθερίες, καταπατήθηκε η ίδια η εξουσιαστική νομιμότητα, το ίδιο το Σύνταγμα, κατακουρελιάστηκε ο ίδιος ο περίφημος νομικός πολιτισμός σας. Και κάθε δικαστική βαθμίδα εντέλλεται να επικυρώσει και να νομιμοποιήσει αδιακρίτως και οπωσδήποτε όλες τις παραβιάσεις που έχουν συντελεστεί από την προδικασία μέχρι σήμερα. Για παράδειγμα, το δικαστήριό σας επικύρωσε όλες τις προανακριτικές προϊόντα βασανιστηρίων στην εντατική του Ευαγγελισμού, τη στιγμή που για τις βαριές καταδίκες θα αρκούσε η ανακριτική, αποτέλεσμα των βασανιστηρίων, όπου τηρήθηκαν κάποια προσχήματα νομιμότητας. Ομως, όχι, έπρεπε να νομιμοποιηθούν τα πάντα, έπρεπε να νομιμοποιηθεί και αυτή η έσχατη κατάπτωση της αστικής νομιμότητας. Βλέπετε, η υπόθεση αυτή έπρεπε, εκτός από όσα ανέφερα πιο πριν, να επιτελέσει μια επιπλέον σημαντική λειτουργία: να συμβάλει στην εναρμόνιση του νομικού πλαισίου με τις ανάγκες της νέας ολοκληρωτικής μορφής του καπιταλισμού.
Στις νέες συνθήκες της εργασιακής και κοινωνικής ανασφάλειας απαιτείται ένας επανακαθορισμός της νομιμότητας, μια μονιμοποίηση των εκτάκτων μέτρων. Στον νέου τύπου εργασιακό μεσαίωνα των ευέλικτων, πρόσκαιρων, άτυπων μορφών εργασίας και του κοινωνικού- εργασιακού αποκλεισμού αντιστοιχεί ένας νέου τύπου νομικός μεσαίωνας. 
Στη δίκη αυτή δεν έγιναν απλώς βήματα, συντελέστηκαν άλματα προς τα πίσω. Το πρώτο δικαστήριο είχε να αντιστοιχίσει σώνει και καλά κατηγορούμενους με ενέργειες. Δε δίστασε γι’ αυτό να στηριχτεί σε κραυγαλέες ψευδομαρτυρίες, σε κατασκευασμένα σενάρια, στην ιδιοτελή συνεργασία των προθύμων βοηθών εισαγγελέα. Αυτό εδώ το δικαστήριο είναι φανερό ότι δε μπορεί ή δεν θέλει να κάνει τίποτ’ άλλο από την πάση θυσία επιβεβαίωση των αποφάσεων της πρώτης δίκης. Εχετε να δικάσετε με ένα παράλογο και αντιφατικό κατηγορητήριο, να επιβεβαιώσετε πράγματα που δεν θα μπορούσαν με τον τρόπο που περιγράφονται να έχουν γίνει. Πράγματα αυτονόητα για όλους, η κοινή λογική, φαίνεται να μην ισχύουν για σας.

Το ξαναείπα στη δίκη, δεν θα μπορούσαν άπραγα παιδιά να συμμετέχουν σε κρίσιμες ενέργειες. Δεν θα μπορούσαν νεομύητα μέλη να διαδραματίσουν ρόλους κλειδί. Δεν θα μπορούσε κάποιος να βρίσκεται ταυτόχρονα σε διαφορετικά μέρη. Σε μια επαναστατική οργάνωση κανείς δεν διατάζει κανέναν και κανείς δεν δέχεται εντολές για ό,τι είναι κρίσιμη απόφαση για την επαναστατική δράση όπου επέλεξε να συμμετάσχει. 

Εχει στηριχθεί η κατηγορία σε αυτά τα τετράδια και τα κωδικά ονόματα. Ομως είναι γνωστό, ότι ψευδώνυμα και κωδικά ονόματα χρησιμοποιούνται από τις παράνομες οργανώσεις για να διασφαλιστεί η μυστικότητα τόσο προς τα έξω όσο και στο εσωτερικό της οργάνωσης. Οτι αυτά αλλάζουν ή εναλλάσσονται ή σχετίζονται με συγκεκριμένες λειτουργίες και όχι με συγκεκριμένα πρόσωπα. Οτι το ίδιο άτομο μπορεί να έχει ταυτόχρονα διαφορετικά ονόματα ή το ίδιο όνομα να λαμβάνουν διαφορετικά πρόσωπα. Αυτά είναι πολύ γνωστά πράγματα. Τα συμπεράσματα που βγάζει η πρωτόδικη απόφαση είναι πέρα για πέρα λανθασμένα, δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα και υπάρχει πλήρης σύγχιση. 
Δεν ήρθα εδώ γιατί πίστεψα ότι θα μπορούσε κάποιο δικαστήριο να κάνει κάτι διαφορετικό από το πρώτο. Σ΄αυτόν τον τόπο όμως υπήρξαν δικαστές που έμειναν στην Ιστορία. Πρόσφατα, για παράδειγμα, ο ΔΣΑ τίμησε τον δικαστή Παύλο Δελαπόρτα. Νομίζετε ότι θα τιμήσει ποτέ κανείς τον βασανιστή εισαγγελέα Διώτη; Ούτε καν οι εντολείς του, που περιορίστηκαν να του κρεμάσουν ένα ντενεκεδάκι στο πέτο και αυτός ο υποτελής καμάρωνε σαν γύφτικο σκεπάρνι. 
Δεν πρόκειται εδώ για μια συνηθισμένη δίκη. Εδώ αντιπαρατάσσονται εκπρόσωποι από τις δύο Ελλάδες, από τα δύο σώματα της διχασμένης Ελλάδας. Ποτέ άλλοτε σε μια αίθουσα δικαστηρίου δεν συνασπίστηκαν τόσος πλούτος, τόση ισχύς, απέναντι σε μια χούφτα ανθρώπους από τα πιο φτωχά κοινωνικά στρώματα. Τρεις μεγάλες δυνάμεις, ΗΠΑ Μεγάλη Βρετανία, Τουρκία, μαζί με τις ισχυρότερες πολιτικά και οικονομικά οικογένειες της χώρας, θέλουν να τους καταδικάσουν με βαριές ποινές ως μέλη της 17Ν, αδιαφορώντας για τα πραγματικά περιστατικά. Τους αρκεί, όπως δήλωσε κυνικά ο εκπρόσωπος των Αμερικανών, να υπάρξουν οι πιο βαριές ποινές.
Με καλείτε να απολογηθώ. Δεν ξέρω ποιος θα έπρεπε να απολογηθεί εδώ μέσα. Αυτοί που αντιστάθηκαν με τα μέσα της παράδοσης των κινημάτων, είτε αυτά των μαζικών αγώνων των δρόμων, είτε αυτά της ένοπλης παράδοσης; Ή μήπως αυτοί που αποτελούν θανάσιμη και εφιαλτική απειλή για ολόκληρη την ανθρωπότητα, ο υπ’ αριθμόν ένα τρομοκράτης του πλανήτη, με τις συνεχείς πολεμικές επεμβάσεις, υπεύθυνος για το μεγαλύτερο έγκλημα, τις μαζικές σφαγές αμάχων; Ή οι υπεύθυνοι για τα εκατομμύρια των θανάτων από τους άλλους, τους πιο αθόρυβους αλλά πιο δολοφονικούς πολέμους, τον οικονομικό πόλεμο που αφαιμάσει ολόκληρο τον πλανήτη και τον πόλεμο στο περιβάλλον που επιφέρει μη αναστρέψιμες οικολογικές καταστροφές;
Ο ελληνικός λαός δεν ξεχνά τα τόσα δεινά στα οποία τον υπέβαλαν οι ΗΠΑ και ο πιστός και  περισσότερο ίσως κυνικός ακόλουθός τους, η Μεγάλη Βρετανία. ‘Η ακόμη να αγνοήσει την επιθετική και επεκτατική πολιτική του στρατιωτικού κατεστημένου της Τουρκίας. Υπάρχουν οι μνήμες του Δεκέμβρη, των ναπάλμ κατά του Δημοκρατικού Στρατού, η τρομοκρατία των πέτρινων χρόνων, το παρακράτος, η αποστασία, η δικτατορία, το έγκλημα της εισβολής και κατοχής της Κύπρου. Ή μήπως πρέπει να απολογηθούν οι ισχυρές πολιτικά και οικονομικά οικογένειες, οι απόγονοι των μαυραγοριτών, των δωσίλογων, των πρακτόρων των ξένων, αυτοί που από το πουθενά έκαναν αμύθητες περιουσίες ληστεύοντας και διαγουμίζοντας τη χώρα; Ή μήπως το πολιτικό προσωπικό της διαπλοκής, της διαφθοράς, του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας, της απαξίωσης της δημόσιας παιδείας και υγείας; Της εξάρτησης και της υποτέλειας. Της μόνιμης λιτότητας για τους πολλούς και των προνομίων για τους λίγους. Μήπως οι μεγαλοδικηγόροι της πολιτικής αγωγής, κατ’ εικόνα και ομοίωση της διεφθαρμένης αστικής τάξης, των κυκλωμάτων και  της αγοραπωλησίας των δικαστικών αποφάσεων; Ή μήπως οι εκπρόσωποι ενός άδικου και υποκριτικού δικαστικού συστήματος των δύο μέτρων και δύο σταθμών; 

Για όλους τους λόγους αυτούς εγώ δεν απολογούμαι σε σας. Εμείς από τα σπλάχνα του λαού προερχόμαστε, τα συμφέροντά του θελήσαμε να υπηρετήσουμε, τους πόνους του αφουγκραστήκαμε, με τη φωνή αυτών που δεν έχουν φωνή μιλήσαμε. Σ’ αυτούς τώρα απευθύνομαι, σ’ αυτούς τώρα απολογούμαι, λογοδοτώ. Σ’ αυτούς θα απευθυνθώ όταν τελειώσει κι αυτή η δικη, ώστε χωρίς το βάρος της και μακριά από τις σκοπιμότητές της, να επικοινωνήσω, να εκθέσω, να εκτεθώ και να κριθώ. Πολύ περισσότερο, να δώσω τις σκέψεις μου αλλά και μαζί τους να σκεφτώ. 

Το δικαστήριό σας επιτελεί την πολιτική εντολή να δικάσει, υποτίθεται, τη βία, την τρομοκρατική βία. Στην πραγματικότητα, σ’ αυτή την αίθουσα τίθενται αντιμέτωπες δύο μορφές βίας, ριζικά διαφορετικές ως προς το νόημά τους, ως προς το αξιακό σύστημα στο οποίο αναφέρονται. Από τη μια η πρωτογενής, απεριόριστη, επιθετική, ηγεμονική και ισοπεδωτική βία. Βία πολύμορφη, πολυπρόσωπη, καθημερινή, αδιαμφισβήτητη και αλαζονική. Από την άλλη η συμβολική ή αμυντική λαϊκή αντιβία, βία ως έσχατη επιλογή, βία αυτοαμφισβητούμενη. 

Αυτή η αίθουσα γίνεται η σκηνή όπου διαδραματίζεται ένα ακόμα επεισόδιο του κοινωνικού πολέμου, εκτυλίσσεται εκείνη η κύρια πλευρά του, αυτή του ιδεολογικού πολέμου. Με δικάζετε ως τρομοκράτη, μια έννοια που μέχρι πρόσφατα δεν υπήρχε στον Ποινικό Κώδικα, παρότι αποτελούσε ένα από τα κύρια όπλα του ιδεολογικού πολέμου του συστήματος, εδώ και δεκαετίες τουλάχιστον.

Μας αποκαλούν τρομοκράτες, όπως κατά καιρούς έχουν αποκαλέσει έτσι τους αντάρτες του ΕΛΑΣ και του Δημοκρατικού Στρατού, τον Παναγούλη και τους Κύπριους αγωνιστές που κρεμούσαν οι Αγγλοι, τους Βάσκους ή τους Παλαιστίνιους μαχητές. Μας αποκαλούν τρομοκράτες αυτοί που είναι υπεύθυνοι για τις κορυφαίες μορφές βίας και τρομοκρατίας, τον πόλεμο, τη φτώχεια και την ανεργία. Ποτέ όμως ο ελληνικός λαός δεν τρομοκρατήθηκε από τη 17Ν, την ένιωθε δίπλα του και όχι απέναντί του. 

Ο όρος «Τρομοκρατία» είναι ιδεολογική, πολεμική έννοια, η οποία επιτελεί διπλή λειτουργία. Από τη μια απαξιώνει τον αντίπαλο και από την άλλη νομιμοποιεί την εξουσία, ως «αντιτρομοκρατική», ως αμυνόμενη. Πρόκειται για εκείνη την πλευρά του ιδεολογικού πολέμου που, αναποδογυρίζοντας το νόημα των λέξεων, αντιστρέφει την πραγματικότητα. Πρώτος την περιέγραψε ο Θουκυδίδης, όταν έγραφε, αναφερόμενος στον κοινωνικό πόλεμο μέσα στις πόλεις-κράτη της εποχής του: «Και την ειωθυίαν αξίωσιν των ονομάτων ες τα έργα αντήλλαξαν τη δικαιώσει» (ακόμη και τη συνηθισμένη σημασία των λέξεων σε σχέση με τα πράγματα την άλλαξαν καταπώς τους άρεσε). 

Η 17Ν πήρε μέρος σε αυτόν τον κοινωνικό πόλεμο, που έρχεται πολύ πριν από μας και θα συνεχίζεται όσο υπάρχει κοινωνική αδικία και εκμετάλλευση. Δεν είχαμε την αυταπάτη ότι με τη δράση μας αναλαμβάναμε να οικοδομήσουμε μια ολοκληρωμένη, αρθρωμένη και αποκλειστική στρατηγική για την ανατροπή του καπιταλισμού. Δεν υπερεκτιμήσαμε το ρόλο μας, δεν θεωρήσαμε ότι είμαστε το κέντρο ή η φωτισμένη καθοδήγηση του κινήματος. Η κύρια πλευρά της στρατηγικής μας ήταν να επέμβουμε στο μερικό επίπεδο της διαμόρφωσης των ιδεολογικών όρων για να αναδειχθεί και να συγκροτηθεί από ευρύτερες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις εκείνη η πολύπλευρη και αρθρωμένη πολιτική στρατηγική που είναι απαραίτητη για την κοινωνική αλλαγή. Η δράση και τα κείμενά μας αποσκοπούσαν στο να μπορέσουν να ερμηνεύσουν οι κοινωνικά δρώντες την πραγματικότητα με όρους αλήθειας. Να αποκαλυφθούν οι ρίζες των προβλημάτων, οι αιτίες που τα γεννούν. Να χτυπηθεί το κυρίαρχο και οργανωμένα παραγόμενο και αναπαραγόμενο καπιταλιστικό και ιμπεριαλιστικό ψεύδος.

Η συνολική δράση της Οργάνωσης, με αυτή την έννοια, είχε πολιτικά αποτελέσματα, τα οποία θα συνεχίσουν να επιδρούν και στο μέλλον, παρά και ανεξάρτητα από αυτούς που τα δημιούργησαν. Η ανάδειξη και η συσχέτιση της διαφθοράς με τη φύση του κοινωνικού συστήματος. Η επαναφορά και ο τονισμός της έννοιας της κοινωνικής αδικίας. Η συνεχής αποκάλυψη των εγκλημάτων των Αμερικανών και της ωμής λειτουργίας του «δόγματος ισχύος» στις διεθνείς σχέσεις, ιδιαίτερα μέσα στο δυσμενές εθνικό και διεθνές περιβάλλον της δεκαετίας του ’80. Η ανάδειξη της ανάγκης για πραγματική δράση στη κατεύθυνση μιας πραγματικής και όχι ψευδεπίγραφης ελευθερίας, δικαιοσύνης και δημοκρατίας. Η ίδια η δράση, πέρα από τα άμεσα αποτελέσματα, για τους αδύναμους της ελληνικής κοινωνίας αποσκοπούσε στην ανατροπή της μοιρολατρίας, της ηττοπάθειας, στη συνεχή υπόμνηση και απόδειξη ότι ο Δαβίδ μπορεί να πλήξει τον Γολιάθ, ο αδύνατος μπορεί να κλονίσει τον ισχυρό.

Η σύνδεση της πρακτικής και του λόγου της 17Ν με το όραμα του αυτοδιαχειριζόμενου σοσιαλισμού έδειχνε τη σχέση των μερικών αντιστάσεων μεταξύ τους, καθώς και με τον τελικό σκοπό, αυξάνοντας την κατανόηση για τη σχέση της μερικής δράσης με τη δυναμική της κοινωνίας. Αναδείκνυε έτσι την ανάγκη και τη δυνατότητα εναλλακτικής πρότασης απέναντι στην υπάρχουσα κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα. 

Αυτό που νομιμοποιούσε τη δράση της 17Ν ήταν αυτό που πάντα νομιμοποιούσε τη δράση της επαναστατικής Αριστεράς. Το ότι δεν ζούμε σε μια κοινωνία ειρήνης, ελευθερίας, ισότητας, δικαιοσύνης και δημοκρατίας, αλλά σε έναν διχασμένο κόσμο πελώριων κοινωνικών ανισοτήτων, όπου μαίνεται ένας αδυσώπητος και ανειρήνευτος κοινωνικός πόλεμος. Οτι για μας οι αρχές της ισότητας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας είναι θεμελιώδεις και αδιαπραγμάτευτες. Οτι αυτές δεν μπορούν να πραγματωθούν στα πλαίσια του υπάρχοντος κοινωνικοπολιτικού καθεστώτος. Οτι αυτό το καθεστώς δεν μπορεί να βελτιωθεί και να εξανθρωπιστεί, παρά μόνο να ανατραπεί, πριν οδηγήσει την ανθρωπότητα στην αυτοκαταστροφή. Οτι η ιστορική πείρα έχει δείξει ότι η κυρίαρχη τάξη ποτέ δεν θα παραδώσει την εξουσία της σε ένα πλειοψηφικό ρεύμα αλλά αντίθετα θα την υπερασπίσει με τη χρήση του μέγιστου ποσού βίας (δεν είναι για το τίποτε που υπάρχουν όλοι αυτοί οι τρομακτικοί και εξειδικευμένοι μηχανισμοί βίας), όπως την υπερασπίζει με την πολύμορφη καθημερινή βία. Οτι η κοινωνική αλλαγή, ο αυτοδιαχειριζόμενος σοσιαλισμός με διαδικασίες άμεσης δημοκρατίας, δεν θα πέσει από τον ουρανό, δεν θα μας τον χαρίσει κανένας, αλλά θα είναι αποτέλεσμα μιας μακρόχρονης, πολύπλευρης και πολύμορφης προσπάθειας. Και ότι αυτή η προσπάθεια, αυτή η προοπτική πρέπει να αρχίσει να προετοιμάζεταο από τώρα. Οτι η επαναστατική Αριστερά καθορίζει τα μέσα πάλης της ανάλογα με την κάθε φορά συγκυρία και αυτή η επιλογή είναι δικαίωμά της. 

Η ηθική και πολιτική νομιμοποίηση της δράσης της 17Ν επιβεβαιωνόταν από ένα μεγάλο τμήμα του ελληνικού λαού και έτσι την εισπράτταμε και εμείς. Την εκλάμβανε ως απόδοση δικαιοσύνης. Την έβλεπε ως ένα αναγκαίο πολιτικό και κοινωνικό αντίβαρο στην ασυδοσία των κυρίαρχων. Εκτιμούσε τη συνέπεια λόγων και έργων. Ομως καταλάβαινε πολύ καλά ότι βρισκόμασταν στην ίδια πλευρά, παλεύαμε για τα ίδια συμφέροντα, για την ίδια υπόθεση. 

Σ’ αυτόν τον τόπο που σπαράσσεται από τον πόλεμο ανάμεσα στις δυό Ελλάδες, όσοι διαλέξαμε τον ένοπλο δρόμο δεν θέλαμε να περάσουμε στην απέναντι πλευρά από τις ασφαλείς διαβάσεις. Σταθήκαμε στα κοινωνικά σύνορα, στο σημείο της σύγκρουσης, εκεί που μαίνεται ο κοινωνικός πόλεμος. Εκεί όμως που η βία είναι μονοπώλιο της μιας πλευράς, η πρωτοβουλία της βίας, η οργάνωση και οι μορφές που θα πάρει το σχέδιο της βίας αποτελεί αποκλειστικό προνόμιο των κυρίαρχων. Εκεί που η ταξική πάλη αποκτά πρόσωπο και ονοματεπώνυμο: Κεφαλαιοκράτες, κρατικά όργανα, πολιτικό προσωπικό, εκπρόσωποι των ξένων επικυρίαρχων και πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών τους. Συγκεκριμένα πρόσωπα που λαμβάνουν τις επιτελικές αποφάσεις σ’ αυτόν τον κοινωνικό πόλεμο, τον οργανώνουν και τον διεξάγουν. Που έχουν την πολιτική και ηθική ευθύνη για την εκμετάλλευση, την καταπίεση, τους πολέμους, την καταστολή και βαρύνονται με εγκλήματα, που η τάξη των ισχυρών του πλούτου και της εξουσίας θεωρεί ανδραγαθήματα και βέβαια δεν τιμωρούνται από τη Δικαιοσύνη τους. 

Σας μίλησα για τα θύματα, από τη δική μας πλευρά, αυτών των κοινωνικών ανταγωνισμών, ιδιαίτερα εκείνης της διάστασής τους, της σημαντικότερης, του ακήρυχτου κοινωνικού πολέμου. Τους δολοφονημένους στα λεγόμενα εργατικά ατυχήματα. Κάθε τρεις μέρες σκοτώνουν έναν εργάτη, κάθε τρεις μέρες ένας άνθρωπος, ένας συγκεκριμένος άνθρωπος θυσιάζεται στο βωμό του κέρδους. Εννέα στους δέκα από αυτούς τους θανάτους, δολοφονίες τις λέμε εμείς, θα μπορούσαν να αποφευχθούν, σύμφωνα με έκθεση των Επιθεωρητών Εργασίας, αν τηρούνταν στοιχειώδη μέτρα ασφαλείας. Ομως το αίμα των εργατών είναι φθηνό, η αξία της δικής τους ζωής μηδαμινή, αφού πίσω περιμένουν οι στρατιές των ανέργων.

Μετρούμε τους νεκρούς της δικής μας Ελλάδας. Τους δολοφονημένους στους σκυλοπνίχτες των φιλοπάτριδων εφοπλιστών. Τους καμένους στα αμπάρια για να γλιτώσουν τα λίγα ψωροδολάρια για τα γκαζ φρι. Τους χαλικωμένους με τα τρύπια πνευμόνια στις στοές των ορυχείων των φιλότεχνων καπιταλιστών. Μετρούμε τους νεκρούς μας. Τους εκατοντάδες νέους που δολοφονεί η δεύτερη πηγή κέρδους στον καπιταλισμό (ή μήπως η πρώτη;) μετά τη βιομηχανία των όπλων, αυτή των ναρκωτικών. Τους απελπισμένους αυτόχειρες στα κελιά της φυλακής, στην απόγνωση της ανεργίας και της φτώχειας, στα εγκαταλειμένα γηρατειά. Για τους ισχυρούς, τους τεχνοκράτες και τους ειδικούς τους, αποτελούν απλά νούμερα, στοιχεία των στατιστικών τους, αναγκαία «κακά» στους κοινωνικούς ισολογισμούς της λειτουργίας του οικονομικοκοινωνικού τους συστήματος. Για μας δεν είναι αριθμοί, είναι άνθρωποι που άφησαν χαροκαμένες μάνες, ορφανεμένες αγκαλιές, παιδιά χωρίς πατρική στοργή. Για μας κάθε ένα όνομα είναι μια πληγή στην καρδιά μας, ένα χτύπημα στη συνείδηση, μια επιβεβαίωση της ανάγκης του αγώνα για μια κοινωνία δικαιοσύνης, που δεν θα ευτελίζει τη ζωή, δεν θα εξευτελίζει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Αθροίζουμε τους νεκρούς της οικονομικής βίας, της κοινωνικής, της κρατικής βίας στη χώρα μας. Τους προσθέτουμε στα σαράντα χιλιάδες παιδιά που πεθαίνουν καθημερινά στον κόσμο από την πείνα, στους χιλιάδες νεκρούς της κάθε μέρας από τους πολέμους του ολοκληρωτικού καπιταλισμού της εποχής μας. Δεν κάνουμε συμψηφισμούς θυμάτων, απορρίπτουμε την αριθμητική του πόνου. Η επαναστατική βία είναι δευτερογενής, είναι απάντηση στην πρωταρχική βία πελώριας έκτασης, που χύνει καθημερινά ποταμούς αίματος, έχει και αυτή όμως κόστος ζωών. Αυτό είναι το δράμα της Ιστορίας, όπως θα έλεγε ο Ντεμπρέ. Για μας ακόμη και ο πόνος του αντιπάλου είναι και δικός μας πόνος. Θα θέλαμε να μην είναι έτσι τα πράγματα και οι δίκαιοι αγώνες να μην έχουν κόστος. Πιστέψαμε όμως και πιστεύουμε στο δίκαιο αυτού του αγώνα. Το επαναστατικό κίνημα είχε και έχει να σκεφτεί πώς ο αγώνας που διεξάγει μπορεί να συνεχιστεί αντιμετωπίζοντας συγχρόνως τούτη την αντίφαση. Γιατί, ας μην έχουμε αυταπάτες, ο αγώνας για μια δίκαιη κοινωνία θα συνεχίζεται όσο υπάρχουν άνθρωποι. 

To 1975, η 17Ν εκτελεί τον σταθμάρχη της CIA στην Ελλάδα, Γουέλς. Το 2000, τον Σόντερς, ένα από τα σημαντικότερα στελέχη του αγγλικού στρατιωτικού μηχανισμού. Ιδιος ο επιτελικός ρόλος τους: Ο πρώτος, με προϋπηρεσία στη χώρα μας κατά τα πέτρινα μετεμφυλιακά χρόνια, στη συνέχεια στην Κύπρο, κατά τη δύσκολη περίοδο 60-64, καθοδηγητής του Σαμσών, έπειτα στη Γουατεμάλα, οργανωτής των δολοφονικών ταγμάτων θανάτου, πιλοτική εφαρμογή του προγράμματος που θα ματώσει έκτοτε όλη τη Λατινική Αμερική και όχι μόνο. Σήμερα στο Ιράκ, περισσότεροι από δέκα χιλιάδες παραστρατιωτικοί, οργανωμένοι σε τάγματα θανάτου, χρηματοδοτούνται από τον αμερικανικό στρατό κατοχής, για να κάνουν τη βρόμικη δουλειά, αυτή που τώρα βλέπουμε να έχει παρει τη μορφή εμφύλιου πολέμου. Ο τελευταιος, ο Σόντερς, ήταν παρών σε όλους τους πολέμους της ξεπεσμένης αυτοκρατορίας: κατά των αγωνιστών στις Μαλβίδες, στο Ιράκ, στη Γιουκοσκλαβία, στη Σιέρα Λεόνε.

Ιδια ήταν η προπαγάνδα των δύο μεγάλων δυνάμεων: ονόμασαν αυτούς τους επιτελείς των εγκληματικών επεμβάσεων σε κάθε γωνιά του πλανήτη έντιμους ανθρώπους και εθνικούς ήρωες.

Κρίνοντας αυτά τα δύο γεγονότα, αυτές τις δύο ενέργειες της 17Ν, μέσα από τη μεταξύ τους χρονική απόσταση των 25 χρόνων, κρίνοντάς τα ακόμη από την απόσταση των χρόνων που τα χωρίζει από το σήμερα,  μπορούμε να πούμε πως διαφορετικές ήταν οι συνθήκες της κάθε περιόδου. Αλλες στην αρχή και άλλες στο τέλος του ιστορικού κύκλου της ενεργητικής συμμετοχής της 17Ν τόσο στην πάλη κατά της ιμπεριαλιστικής επέμβασης όσο και στην ταξική πάλη στη χώρα μας. Το 1975, η επαναάσταση φαινόταν ως κοντινή πραγματικότητα. Το 2000 δεν φαίνεται, είναι αλήθεια, ακόμη ως άμεση δυνατότητα. Ομως, όσο και αν διαφοροποιήθηκαν οι συνθήκες, όσο και αν  πρέπει να δίνονται κάθε φορά συγκεκριμένες και επίκαιρες απαντήσεις, τα βασικά ερωτήματα παραμένουν τα ίδια. Και στο κύριο, στο πρωταρχικό ερώτημα, σε αυτό που αφορά την αναγκαιότητα της κοινωνικής επανάστασης, η απάντσηη είναι σήμερα, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, καταφατική.

Είναι η μονοαδική απάντηση μπροστά  σε μια τρελή πορεία της ανθρωπότητας, που νομίζω ότι όσοι πραγματικά σκέφτονται και αισθάνονται τη βλέπουν, προς την αυτοκαστροφή. Ζούμε σε έναν κόσμο ριζικά διαφορετικό από αυτόν του 1975. Η επιστημονικοτεχνική επανάσταση εισήγαγε στο χώρο της παραγωγής ένα νέο τεχνολογικό παράδειγμα, ενώ η κεφαλαιοκρατική παγκοσμιοποίηση προσέλαβε τη μορφή της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Αυτή η τελευταία αποτελεί το νέο τύπο κυριαρχίας του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου σε συνθήκες γενικευμενου ολιγοπωλιακού ανταγωνισμού. Αυτός ο τύπος παγκοσμιοποίησης μεταμόρφωσε βαθιά τόσο τις δομές όσο και τις σκέψεις ανάμεσα στους ανθρώπους, μέσα σε κάθε έθνος αλλά και ανάμεσα στα έθνη ολόκληρου του πλανήτη, επιφέροντος τεράστιες αλλαγές στο οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό και πολιτιστικό επίπεδο. 

Ζούμε εποχές αβεβαιότητας, ανασφάλειας, σύγχυσης, αγωνίας και άγχους. Βαθύτατης κρίσης, με οδυνηρότατες συνέπειες για τους λαούς ολόκληρου του πλανήτη. Ποτέ άλλοτε δεν υπήρξαν πιο βαθιές κοινωνικές ανισότητες. Κατά τον Ραμονέ, οι 358 πλουσιότεροι άνθρωποι της Γης έχουν εισόδημα μεγαλύτερο από το σύνολο του εισοδήματος της πλειονότητας των κατοίκων του πλανήτη. Και ενώ ποτέ άλλοτε η τεχνολογία δεν παρουσίασε τέτοιες απελευθερωτικές δυνατότες, ποτέ άλλοτε δεν χρησιμοποιήθηκε από τους ισχυρούς του κόσμου για τον ολοκληρωτικό έλεγχο της ανθρωπότητας, για τη μετατροπή της σε κοπάδι αριθμημένων ατόμων.

Ο άγριος καπιταλισμός της εποχής μας, ο νεοφιλελευθερισμός, έχει ένα οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό και ιδεολογικό σχέδιο για να ελεγξει και να διαμορφώσει τον κόσμο σύμφωνα με τις επιθυμίες του, για να διατηρήσει και να αυξήσει τα προνόμοια μιας ελάχιστης μειονότητας σε τεράστιο επίπεδο. Το οικονομικό του σχέδιο συνίσταται στην οικονομική και κοινωνική απορρύθμιση, την εξάλειψη όλων των περιορισμών για το κεφάλαιο, την ιδιωτικοποίηση όλων των δημόσιων υπηρεσιών: εκπαίδευση, υγεία, ασφάλιση. Τη μείωση του κοινωνικού κράτους, την εργασιακή ανασφάλεια. Το κοινωνικό του σχέδιο είναι ο μέγιστος κατακερματισμός της κοινωνίας. Μια διαιρεμένη κοινωνία σε αντιμαχόμενες ή απομονωμένες ομάδες, που να μη μπορούν να συγκροτήσουν μια πλειονότητα αμφισβήτησης.

Συστατικό στοιχείο του σχεδίου είναι η ιδεολογία του τέλους των ιδεολογιών, που πλασάρουν πρόθυμα οι ενσωματωμένοι διανοούμενοι. Το πολιτικό τους σχέδιο είναι η αυταρχική δημοκρατία. ‘Η, για να παραφράσω τον Θουκυδίδη, «λόγω μεν δημοκρατία, έργω δε η λίγων ανδρών αρχή». Η φιλελεύθερη ολιγαρχία, η μεταδημοκρατία, όπως έιναι ο μοντέρνος όρος. Οπου τηρείται η δημοκρατική τελετουργία των εκλογών και του πολυκομματισμού, αλλά οι ουσιαστικές οικονομικές αποφάσεις δεν λαμβάνοντια στη Βουλή, ούτε ελέγχονται από αυτή. Η ιδεολογική του βάση δημιουργήθηκε από την κρίση έως και την έκλειψη του κρατικού σοβιετικού σοσιαλισμού, καθώς και την αποτυχία της δυτικοευρωπαικής σοσιαλδημοκρατίας. 

Στις μέρες μας, πίσω από τη δημοκρατική βιτρίνα που προβάλλουν τα κοινοβουλευτικά καθεστώτα βρίσκεται το αυταρχικό κράτος, έτοιμο να διασφαλίσει με την ωμή βία τα συμφέροντα των ολίγων και να ελέγξει, εξοπλισμένο με νέες τεχνολογίες, τη ζωή και το μυαλό των πολλών. Συστατικό στοιχείο του πολιτικού σχεδίου είναι ο καθοριστικός ρόλος των σύγχρονων ΜΜΕ στο να «εξημερώνουν το σαστισμένο κοπάδι», όπως λέει ο Τσόμσκι, και να κατασκευάζουν τη συναίνεση. Κοντά σε αυτά και ο άλλος μηχανισμός εξημέρωσης: ο καταναλωτισμός, κυρίως μέσω του δανεισμού, αυτής της δαμόκλειας σπάθης των υπερχρεωμένων ομήρων, δουλοπάροικων του καθεστώτος.
Πρόκειται για ένα πολιτικό σχέδιο που δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει χωρίς τη συναίνεση και τη νομιμοποίηση που του παρέχει η νεοφιλελευθεροποιημένη Αριστερά. Μια Αριστερά που υπέστειλε τη σημαία του σοσιαλισμού και επέτρεψε στους απατεώνες του ονείρου να ευτελίσουν τις αξίες του αγώνα και να εξαργυρώσουν το παρελθόν, οδηγώντας ένα μεγάλο τμήμα του λαού στην απογοήτευση και την αποστρατεία.

Το ιδεολογικό σχέδιο του νεοφιλελευθερισμού συνίσταται στη γκεμπελικού τύπου επαναληπτική εξύμνηση των αρετών της αγοράς και του ατομικισμού, δαιμονοποιώντας καθετί δημόσιο και συλλογικό. Η νεοφιλελεύθερη εφαρμογή της παγκοσμιοποίησης με τον τρόπο που χρησιμοποιεί τις νέες τεχνολογίες οδηγεί την ανθρωπότητα και το περιβάλλον στην καταστροφή. Είναι η παγκοσμιοποίηση της φτώχειας, της ανεργίας, της βίας, των πολέμων. Του αποκλεισμού, της περιθωριοποίησης, του ρατσισμού, της καλλιέργειας των αντιπαραθέσεων ανάμεσα στις εθνότητες. Της πολιτισμικής ισοπέδωσης, της καταστροφής των εθνικών ταυτοτήτων και της εθνικής πολιτιστικής κληρονομιάς. Της παραχάραξης της Ιστορίας, της καταστροφής των ανθρωπιστικών αξιών, των αξιών του συλλογικού και της αλληλεγγύης. Των οικολογικών καταστροφών, της σταθερής υπερθέρμανσης του πλανήτη, της κατασπατάλησης των φυσικών πόρων, της μη αναστρέψιμης μόλυνσης των νερών, του εδάφους και του αέρα. 

Απέναντι σε αυτή την ολομέτωπη επίθεση, την επέλαση της νεοφιλελεύθερης λαίλαπας και του νέου αποικιοκρατικού τύπου ιμπεριαλισμού, η Αριστερά βρέθηκε ανέτοιμη και βυθίστηκε σε βαθιά θεωρητική, προγραμματική και οργανωτική κρίση. Ο κορμός της, το πιο παραδοσιακό κομμάτι της δεν αποτόλμησε να πραγματοποιήσει μια οργανική και σε βάθος κριτική θεώρηση του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού και να τοποθετηθεί απλά και απερίφραστα εξηγώντας ότι δεν ήταν αυτός ο σοσιαλισμός που θέλουμε και ονειρευόμαστε. Η Αριστερά στο σύνολό της δεν έχει επίσης κατορθώσει να βελτιώσει και επικαιροποιήσει τα θεωρητικά της εργαλεία. Γι’ αυτό και δεν μπορεί να αναλύσει συνολικά και σε βάθος τον σημερινό ολοκληρωτικό καπιταλισμό της τεχνολογικής επανάστασης, της μεταφορντικής οργάνωσης, της παγκοσμιοποίησης, των χρηματοοικονομικών πολέμων.  Ετσι, η Αριστερά βιώνει μια βαθιά προγραμματική κρίση, δυσκολεύεται να βρει μια σοβαρή και αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση που να περιλαμβάνει τα δεδομένα της νέας πραγματικότητας και να οδηγεί στη σύγκλιση όλων των κοινωνικών στρωμάτων που πλήττονται από το κυρίαρχο καθεστώς. Υπάρχει πλεόνασμα διαγνώσεων και έλλειμμα θεραπείας, όπως λέει η Μάρτα Α.

Μέσα σε ένα δυσμενή συσχετισμό δυνάμεων, μία κατακερματισμένη κοινωνία όπου ηγεμονεύει η κυρίαρχη ιδεολογία, ο ατομισμός και ο καταναλωτισμός, το ζητούμενο είναι να επεξεργαστούμε μια εναλλακτική πρόταση. Μια πρόταση που, ξεκινώντας από τις σημερινές αδυναμίες του λαϊκού κινήματος, να βρει τα δυνατά στοιχεία του, με στόχο να οικοδομηθεί εκείνη η κοινωνική δύναμη που θα συναρθρώνει το σύνολο των εργαζομένων με το σύνολο των καταπιεσμένων, περιθωριοποιημένων και αποκλεισμένων και θα μπορεί να αντιπαρατεθεί με τη δύναμη της κυριαρχίας. Κανένα κοινωνικό τμήμα δεν είναι δυνατό από μόνο του να κερδίσει σήμερα μια μάχη, αν δεν στηριχθεί στον υπόλοιπο πληθυσμό.
Για να αντιμετωπιστεί αυτή η μεγάλη πρόκληση, για να μετατραπούν οι αδυναμίες σε δύναμη, για να υπάρξει αντιπαράθεση στην κυριαρχία, για να πραγματοποιηθεί το αδύνατο, για να γίνει η έφοδος στον ουρανό, χρειάζεται να πατάμε γερά στο έδαφος των εμπειριών, τις επιτυχίες και τα λάθη των αγώνων που προηγήθηκαν. Η εμπειρία της 17Ν αποτελεί πλέον ένα τμήμα αυτής της πολύτιμης κληρονομιάς του κινήματος και μπορεί να προσφέρει υλικό σε αυτή τη διαδικασία. 
Στη σημερινή εποχή των υποχωρήσεων, όμως, υπάρχουν δύο πολύτιμες πηγές άντλησης διδαγμάτων που είναι αδύνατο να αγνοήσουμε. Πρώτον, η μεγαλειώδης αντίσταση των λαών της Μέσης Ανατολής, της ακατάβλητης Παλαιστίνης, του Ιράκ και του Λιβάνου, που ταπείνωσαν και εξευτέλισαν τις μεγαλύτερες και ισχυρότερες μηχανές του κόσμου, τις ΗΠΑ, την Αγγλία, το Ισραήλ, αχρηστεύοντας τα πλέον υπερσύγχρονα οπλικά τους συστήματα. Ο αυτοσεβασμός του απλού καθημερινού ανθρώπου, οι πολιτισμικές του αξίες και η εθνική αξιοπρέπεια απέναντι στην ξένη βια και τη βαρβαρότητα. Ο Δαβίδ απέναντι στον Γολιάθ. Οι άνθρωποι εκεί πέτυχαν το μεγαλύτερο άθλο: ανέτρεψαν το σχεδιασμό για τον αμερικανικό 21ο αιώνα, άλλαξαν στην κυριολεξία την πορεία των παγκόσμιων εξελίξεων. Και έδωσαν σε όλους μας ένα πολύτιμο μάθημα: ότι η ένοπλη αντίσταση απέναντι στους ισχυρούς αυτού του πλανήτη μπορεί να είναι και νικηφόρα. Η εμβέλεια αυτής της νίκης και οι επιπτώσεις στις παγκόσμιες εξελίξεις φαίνεται πως θα είναι μεγαλύτερες από αυτές της ήττας των ΗΠΑ στο Βιετνάμ.

Δεύτερον, από τη Λατινική Αμερική, από τη γη που γέννησε την κουβανέζικη επανάσταση και τον Τσε, την ιδέα του Φοκισμού και της πολιτικοστρατιωτικής οργάνωσης, τα αντάρτικα της πόλης και των ορεινών ιθαγενικών περιοχών, μας έρχονται ελπιδοφόρες ειδήσεις. Πρωτοβουλίες βάσης και κοινωνικά κινήματα, διεργασίες αντίστασης και νέες οργανωτικές μορφές, που επεξεργάζονται εναλλακτικές προτάσεις, αλλάζουν την παραδοσιακή αντίληψη της πολιτικής, συναρθρώνουν τις μερικές αντιστάσεις και επιχειρούν να οικοδομήσουν σε νέες βάσεις μια αντισυστηματική κοινωνική δύναμη. 
Οφείλουμε να διδασκόμαστε από τις εμπειρίες αυτών των κινημάτων. Για να χτίσουμε την άλλη, τη διαρκή Αριστερά. Την αντάρτικη Αριστερά. Της αντίστασης και του αγώνα. Της ανυπακοής και της ανατροπής. Που θα χτυπά τη νεοφιλελεύθερη στρατηγική του κατακερματισμού και της εξατομίκευσης. Που δεν θα αυτοκαταργείται περιοριζόμενη στα πλαίσια της εκάστοτε αστικής νομιμότητας, αλλά με ευελιξία θα επιλέγει και θα εναλλάσσει διαρκώς τα μέσα πάλης, ανάλογα με τις ανάγκες και τη συγκυρία. Που θα αρνείται τη λογική και τις πρακτικές τόσο της φωτισμένης πρωτοπορίας όσο και της αυτάρκειας των επιμέρους κινημάτων. Που θα ενσαρκώνει τις αρχές για τις οποίες μάχεται. Που δεν θα καταφεύγει πάντοτε στην ευκολία της διαμαρτυρίας, αλλά θα εκτίθεται στην ευθύνη της θέσης. Που δε θα μεταθέτει στη δευτέρα παρουσία της οραματιζόμενης αλλαγής των σχέσεων παραγωγής τις αναγκαίες και υποχρεωτικές αλλαγές του σήμερα, γιατί όπως λέει ο Μάρκος «δεν θα ‘χει αξία ένας καινούριος κόσμος, αν δεν κάνουμε τίποτε για να αλλάξουμε αυτόν που έχουμε».

Η ΕΟ 17Ν δεν υπάρχει πλέον. Σε μένα έλαχε από εκείνη την Οργάνωση να μιλήσω, να καλυφθεί το κενό της σιωπής. Πήραμε μέρος στον παλιόν αγώνα, των καταπιεσμένων, των απόκληρων, των ταπεινών και καταφρονεμένων όπου Γης, στον μεγάλο αγώνα για το προαιώνιο ιδανικό, την απελευθέρωση του ανθρώπου. Γοητευτήκαμε από τη μεγαλύτερη αφήγηση, απ’ την προϊστορία της ανθρωπότητας μέχρι σήμερα, την αγία αφήγηση του κομμουνισμού. Από τις ευγενικές και ηρωικές παραδόσεις του ελληνικού λαού στο διάβα των αιώνων, των κλεφτών του 21, των αγροτικών εξεγέρσεων, της ανεπανάληπτης εποποιίας του ΕΛΑΣ και του Δημοκρατικού Στρατού.
Δεν μείναμε στην πικρή ειρωνεία, όπως λέει ο Τσε, των κραυγών εμψύχωσης των πληβείων προς τους αγωνιζόμενους μονομάχους, αλλά διαλέξαμε να μπούμε στην αρένα, να μοιραστούμε τη μοίρα τους, να

Η επίθεση εναντίον μου απαξιώνει συνολικά την υπόθεσή μας - (Ελευθεροτυπία, 13/10/2005)

 ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ  του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ στον «Ιό»


Λίγες βδομάδες πριν αρχίσει η νέα δίκη της «17 Νοέμβρη» στο Εφετείο και ενώ πληθαίνουν τα δημοσιεύματα για συγκρούσεις μεταξύ των κατηγορουμένων, ο Δημήτρης Κουφοντίνας εμμένει στις θέσεις που είχε εκφράσει με την απολογία του τον Ιούλιο του 2003.
Επιχειρεί να σκιαγραφήσει τα πολιτικά χαρακτηριστικά της δράσης του και ζητά από τους συγκατηγορούμενούς του που τον εγκαλούν να πάψουν να «απαξιώνουν την οργάνωση». Συνεπής προς τη στάση αυτή, αρνείται να απαντήσει σε πιο συγκεκριμένες ερωτήσεις, ενώ ζητά να ανοίξει ένας διάλογος στην Αριστερά για τα ζητήματα της πολιτικής βίας και αντιβίας.



ΙΟΣ: Εδώ και μήνες κάποιες ανεξιχνίαστες βομβιστικές ενέργειες και ειδικά η δολοφονία του ειδικού φρουρού αναθέρμαναν τη φιλολογία για μια νέα γενιά οργανώσεων ένοπλης πάλης. Μπορεί να υπάρξει μια νέα 17Ν; 

Δ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΣ: «Κοιτάξτε γύρω σας... Τα κοινωνικά προβλήματα παραμένουν και οξύνονται. Συνεχίζεται -σήμερα με ταχύτερους ρυθμούς- η άγρια ανακατανομή του εισοδήματος, η φτωχοποίηση των λαϊκών στρωμάτων, η ανεργία, η ανασφάλεια, το γκρέμισμα των υπολειμμάτων του κράτους πρόνοιας, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, η θωράκιση του κράτους ασφάλειας, η επίθεση στα δικαιώματα, η υποτέλεια και η υποταγή στα κελεύσματα των υπερατλαντικών συμμάχων. Αυτές οι συνθήκες σε συνδυασμό με το πολιτικό κενό επαναστατικού λόγου και πράξης, μπορούν να γεννήσουν και να νομιμοποιήσουν πολλές και διαφορετικές πρακτικές.
Ρωτάτε αν μπορεί να υπάρξει παρόμοια 17Ν. Αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα. Δεν ξέρω. Η 17Ν, πάντως, δεν αντέγραψε κανέναν. Δημιουργήθηκε σε μια συγκεκριμένη συγκυρία, διαμορφώθηκε σε συγκεκριμένες συνθήκες, αντικειμενικές και υποκειμενικές, παίρνοντας υπόψη την ελληνική και διεθνή εμπειρία και κυρίως την τότε ιστορική φάση. Η 17Ν έγραψε την ιστορία της και κάθε φορά αυτοί που επιλέγουν ένα δρόμο οφείλουν να γράψουν τη δική τους ιστορία, με βάση την υπάρχουσα συγκυρία, την ανάλυση της κατάστασης του κινήματος, την ανταπόκριση της κοινωνίας».

ΙΟΣ: Σε διεθνή κλίμακα η τρομοκρατία έχει ταυτιστεί με τον μύθο της Αλ Κάιντα που τροφοδοτεί διάφορες ομάδες ένοπλης βίας με σκοτεινά οράματα.

Δ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΣ: «Ο Μπους ο Δεύτερος το διακηρύττει συνεχώς: βρισκόμαστε σε πόλεμο. Δεν πρόκειται φυσικά ούτε για πόλεμο αξιών, ούτε άλλωστε για πόλεμο πολιτισμών, αλλά για καθαρά ληστρικό πόλεμο για τον έλεγχο των πετρελαϊκών αποθεμάτων και τη διεύρυνση της αγοράς. Δεν είναι παρά η συνέχεια αυτού που ο Μάρκος ονόμασε Δ' Παγκόσμιο Πόλεμο, τον οικονομικό πόλεμο που ακολούθησε τον Ψυχρό Πόλεμο. Τα αθόρυβα αν και πανίσχυρα οικονομικά τους όπλα παραχωρούν προσωρινά τη θέση τους στις πραγματικές βόμβες. Μόνο που εδώ οι εκατοντάδες χιλιάδες νεκροί άμαχοι, η εισβολή, η κατοχή, ο εξευτελισμός ιστορικών λαών, η καταρράκωση της περηφάνιας και της αξιοπρέπειάς τους γίνονται κυνικά και απροκάλυπτα. Και εξεγείρουν. Ας ψάξουμε εδώ, και όχι σε τυφλούς φανατισμούς και "σκοτεινά οράματα" τις αιτίες που οδηγούν τους ανθρώπους να θυσιάζουν τη ζωή τους. Και θα ήθελα να συμπληρώσω εδώ τη βαθιά μου αλληλεγγύη στους συντρόφους του Φιλιμπέρτο Ρίος, της ευγενικής αυτής μορφής της Λατινικής Αμερικής που δολοφονήθηκε με γκανγκστερικό τρόπο από τους Αμερικάνους". 

ΙΟΣ: Δεν παύουν όμως οι ενέργειες αυτές πέρα από τις εκατόμβες θυμάτων να δίνουν το άλλοθι στις κυβερνήσεις για την εφαρμογή των πολιτικών της μηδενικής ανοχής και του περιορισμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Δ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΣ: «Μόνο οι έμποροι των όπλων και οι έμποροι του πόνου μπορούν να χαίρονται όταν υπάρχουν νεκροί. Ομως, αυτά τα πολεμικά πλήγματα στο Λονδίνο, που κόστισαν τη ζωή σε δεκάδες άμαχους πολίτες, ήταν η αναμενόμενη δυστυχώς συνέχεια εκείνων των πληγμάτων που κόστισαν εκατοντάδες χιλιάδες άμαχους νεκρούς στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στην Παλαιστίνη. Γιατί άραγε ήταν περισσότερο "νόμιμη" η ισοπέδωση ολόκληρων πόλεων με βομβαρδισμούς σε όλους τους τελευταίους πολέμους; Ο δήμαρχος του Λονδίνου το είπε με λόγια απλά: "Αν από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο αφήναμε τους Αραβες να αυτοκαθοριστούν, αν απλώς αγοράζαμε και δεν θέλαμε να ελέγξουμε το πετρέλαιο, τίποτε από όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί"».

ΙΟΣ: Πώς κρίνετε τη στάση των φορέων της σημερινής Αριστεράς απέναντι στο ζήτημα αυτών των ένοπλων δράσεων που συνολικά ονομάζεται τρομοκρατία;

Δ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΣ: «Η στάση που αντιστοιχεί σε μια πραγματική Αριστερά δεν μπορεί παρά να συνοψίζεται στο παλιό καλό σύνθημα: πόλεμος κατά του πολέμου. Η πρακτική της Αριστεράς δεν μπορεί να είναι άλλη από την αποφασιστική αντιπαράθεση με το στρατιωτικό, το κοινωνικό, το πολιτικό και βέβαια το οικονομικό σχέδιο του νεοφιλελευθερισμού που γεννά τον πόλεμο και τρέφεται απ' αυτόν.
Η σημερινή, όμως, αδράνεια και παθητικότητα της θεσμικής Αριστεράς, η αμηχανία της, η απαράδεκτη στάση ουδετερότητας "απέναντι στις δύο μορφές βίας", ταυτίζοντας την πρωτογενή με τη δευτερογενή βία, τον άδικο πόλεμο με τον δίκαιο πόλεμο, τον επιτιθέμενο με τον αμυνόμενο, ακόμη χειρότερα μάλιστα, η προσπάθεια από κάποια κομμάτια της να απενοχοποιήσουν την επιθετική τρομοκρατική πολιτική κατά των λαών του Τρίτου Κόσμου, καθώς και ένας συγκαλυμμένος ρατσισμός κατά των "φανατικών" ισλαμιστών δεν δείχνουν παρά ένα πράγμα: ότι η θεσμική Αριστερά έχει οξειδωθεί από τον άνεμο της ενσωμάτωσης, ότι έχει μετατραπεί σε παράγοντα σταθεροποίησης του συστήματος, ότι πρόκειται για "νεοφιλελευθεροποιημένη Αριστερά", όπως τη χαρακτηρίζει ο Χιλιανός Τ. Μοουλιάν. 
Η αντίσταση του λαού του Ιράκ, απρόσμενη μόνο για τους αλαζόνες και ανιστόρητους ηγέτες της νέας Ρώμης, κατάφερε να καταρρακώσει την εικόνα της πανίσχυρης και ακαταμάχητης αμερικανοκρατίας, αποτελώντας έτσι μια από τις μεγαλύτερες πράξεις, ένοπλης προπαγάνδας στον κόσμο. Ισως αυτό μαζί με άλλα γεγονότα, όπως οι εξελίξεις στην ευρύτερη αυλή των ΗΠΑ, τη Λατινική Αμερική, η άνοδος του ισλαμικού ριζοσπαστισμού, οι μεγάλες ευρωπαϊκές αντιπολεμικές κινητοποιήσεις, το γαλλικό δημοψήφισμα που ακόμη και ο Ρίφκιν χαρακτήρισε κριτική στην πορεία του καπιταλισμού, η εικόνα έσχατης ηθικής και κοινωνικής παρακμής της αυτοκρατορίας, που αποκάλυψε δραματικά η Νέα Ορλεάνη, λειτουργούν καταλυτικά ή προοιωνίζονται αυτό που ισχυρίζονται πολλοί αναλυτές: ότι η ανθρωπότητα βγαίνοντας από την περίοδο της αργής ιστορίας, από τον μακρύ "τον μήνα τον σκληρό" θα προχωρήσει προς τα εμπρός και όχι προς μια νέα σκοτεινή εποχή. Μόνη εγγύηση γι' αυτό αποτελούν οι αγώνες των λαών από τους πιο μικρούς μέχρι τους πιο μεγάλους καθώς και η δημιουργία μιας μεγάλης Αριστεράς, αυτής που δεν θα αντιμετωπίζει την κρίση του συστήματος ως "συμφορά", όπως σωστά επισημαίνει ο Σενέ, αλλά που θα την αξιοποιήσει για να προωθήσει μια άλλη κοινωνική οργάνωση, που θα ανταποκρίνεται στα όνειρα και τις ελπίδες της ανθρωπότητας».

ΙΟΣ: Η παράδοσή σας θεωρήθηκε από πολλούς ως η επισφράγιση της ήττας της οργάνωσης. Τι έχετε να πείτε;

Δ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΣ: «Οταν ξεκόβεις κάποια πράξη από τη συγκυρία μέσα στην οποία συντελέστηκε και τους σκοπούς που υπηρετούσε, τότε μπορείς να κάνεις ένα είδος πολιτικής φιλολογίας, ανέξοδης πολιτικολογίας ή "ασφαλείς προβλέψεις", για να χρησιμοποιήσω τα ταιριαστά λόγια του ποιητή, αλλά πάντως όχι ιστορία. Πολλοί άλλοι έχουν μιλήσει και μιλούν για ήττα, άνθρωποι που δεν έδωσαν ποτέ μια μάχη, άλλωστε αυτό που αποκαλούν ήττα, μπορεί να είναι μια κορυφαία στιγμή σε μια μάχη ή στον πόλεμο. Ηττα είναι η υποταγή, η παθητικότητα, ο ατομικισμός, η αποστράτευση από το κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι».

ΙΟΣ: Στη δίκη σας είπατε ότι η δική σας στράτευση ξεκίνησε στις 17 Νοεμβρίου του 1973, στην εξέγερση του Πολυτεχνείου. Με ποιο τρόπο; 

Δ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΣ: «Η γενιά μας γεννήθηκε πολιτικά στις 17 Νοέμβρη 1973 και ενηλικιώθηκε γρήγορα με την τραγωδία του κυπριακού λαού, την αλλαγή φρουράς της μεταπολίτευσης, την εποχή εκείνη της ριζοσπαστικοποίησης, των ελπίδων, των αγώνων. Μόλις είχαν εκδιωχθεί εξευτελισμένοι οι Αμερικάνοι απ' το Βιετνάμ, σε όλο τον κόσμο αναδύονταν αντάρτικα πόλεων ή βουνού, ιδιαίτερα στη Λατινική Αμερική αλλά και την Ευρώπη. Είχε προηγηθεί η δική μας μαύρη 11 Σεπτέμβρη του 1973, στη Χιλή, η 11η Σεπτέμβρη των λαών που αγωνίζονται για εθνική ανεξαρτησία και κοινωνική δικαιοσύνη, δίδαγμα ότι οι ισχυροί δεν αφήνουν την εξουσία στο λαό, αλλά καταφεύγουν στην κτηνώδη βία. Στην Ελλάδα με τη βοήθεια της επίσημης Αριστεράς που διψούσε για νομιμότητα και σταθερότητα, περιοριζόταν ο χώρος της νομιμότητας, στένευε ο χώρος των νόμιμων αγώνων. Για τη γενιά μας η εκτέλεση του σταθμάρχη της CIA Γουέλς, η εκτέλεση του αρχιβασανιστή Μάλλιου που η δικαστική και πολιτική εξουσία άφηναν να κυκλοφορεί ελεύθερος ήταν καθοριστικές. Η 17Ν, πέρα από την απόδοση λαϊκής δικαιοσύνης και πέρα από τη διακηρυσσόμενη κι από άλλους προοπτική του αντιιμπεριαλιστικού και κοινωνικού απελευθερωτικού αγώνα, σήμαινε την ενότητα θεωρίας και πράξης, σήμαινε την εμπέδωση και επαναστατική νομιμοποίηση του νοήματος αυτού του αγώνα. Αρκετοί από τη γενιά μας αποφάσισαν να συναντήσουν αυτήν την οργάνωση. Κάποιοι, κάποια στιγμή τη συνάντησαν.
Δεν συναντήσαμε απλώς μια οργάνωση. Συναντηθήκαμε με το απελευθερωτικό ρεύμα που διατρέχει την ελληνική ιστορία, με την παράδοση του βουνού, μέσα από τους κοινωνικούς αγώνες της πόλης, μέσα από την ιστορική μνήμη. Θυμάμαι το ίδιο καλά τις ατελείωτες συζητήσεις με τους παλιούς καπετάνιους, όσο και το παλιό αυτόματο STEN που μας έδωσε ένας αντάρτης. "Πολλά χρόνια αργότερα... είχα να θυμάμαι" εκείνη τη σκηνή και να γυρίζουν στο μυαλό τα πρόσφατα λόγια ενός άλλου παλιού: "πάει μας τα ξαναπήρανε"».

ΙΟΣ: Εντάσσετε την οργάνωσή σας στο επαναστατικό αριστερό κίνημα. Πιστεύετε ότι η μορφή της ένοπλης δράσης που ακολούθησε η 17Ν μπορούσε να οδηγήσει σε επαναστατικές ανατροπές και μέσα από ποιες διαδικασίες;

Δ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΣ: «Η 17Ν δεν ήταν μια οργάνωση κοινωνικής και πολιτικής διαμαρτυρίας. Είχε διαμορφωθεί ήδη ένα επαναστατικό σχέδιο, ακολούθησε στη συνέχεια μια επανεπεξεργασία και συνδιαμόρφωσή του με τις καινούργιες δυνάμεις που έμπαιναν στην οργάνωση. Ως οργάνωση της επαναστατικής Αριστεράς ήξερε πολύ καλά ότι η κοινωνική αλλαγή θα είναι αποτέλεσμα μαζικής κινητοποίησης και όχι σύγκρουσης μηχανισμών. Οτι υπήρχε η αναγκαιότητα πολιτικής κεφαλαιοποίησης, ότι υπήρχε η ανάγκη οικοδόμησης μιας νέας πολιτικής εκπροσώπησης των λαϊκών τάξεων. Ηξερε επίσης τις εγγενείς δυσκολίες, τις αντιφάσεις και τους περιορισμούς κάθε ένοπλης μορφής αγώνα και προσπάθησε με πολλούς τρόπους να τα αντιμετωπίσει, όμως όχι πάντοτε με επιτυχία. Γι' αυτό το θέμα ωστόσο, όπως και για κάποιες επιλογές της οργάνωσης η παρούσα συγκυρία, εν όψει και της επερχόμενης δίκης, δεν μας επιτρέπουν να επεκταθούμε. Οψόμεθα».

ΙΟΣ: Μπορείτε να μιλήσετε γι' αυτές τις επιλογές που θα έπρεπε κατά τη γνώμη σας να αποτελέσουν αντικείμενο μιας κριτικής ή αυτοκριτικής;

Δ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΣ: «Θα έρθει η ώρα να συζητηθούν εκτενέστερα όλα αυτά. Αλλωστε ήταν ζητήματα που μας απασχολούσαν. Δεν θα μπορούσε να μη μας απασχολήσει η συγκυρία. Στην πορεία των χρόνων οι συνθήκες άλλαξαν. Αλλαξε ο διεθνής συσχετισμός δυνάμεων, υποχώρησαν οι δυνάμεις της εργασίας, αυξήθηκε η ηγεμονία της κυρίαρχης ιδεολογίας, επικράτησαν οι ατομικές πορείες, είδαμε την ενσωμάτωση, τη νεοφιλελευθεροποίηση ενός μεγάλου τμήματος της Αριστεράς. Τα κοινωνικά προβλήματα παρέμεναν και οξύνθηκαν, αλλά οι λύσεις έπρεπε να διαφοροποιηθούν. Το επαναστατικό σχέδιο που είχε επεξεργασθεί η οργάνωση σε άλλες συνθήκες έφθανε στα όριά του, χρειαζόταν ένας επανασχεδιασμός. Για λόγους που και πάλι δεν είναι η στιγμή να συζητήσουμε δεν προχώρησε με τους ρυθμούς που έπρεπε. Αλλωστε στην ιστορία είναι γνωστό ότι υπάρχει και το τυχαίο... Ωστόσο πλησιάζει η ώρα που θα πρέπει να γίνει μια συγκεκριμένη κριτική επανεξέταση, η οποία δεν είναι προσωπική υπόθεση, προϋποθέτει διάλογο με όσους πραγματικά ενδιαφέρονται για την πορεία, σε όποια της έκφραση, του κοινωνικού και πολιτικού κινήματος, προϋποθέτει ακόμη απεύθυνση στην κοινωνία. Και αυτό, όμως, δεν θα είναι εκείνο που εσείς ονομάζετε τελικό απολογισμό ή συνολική αυτοκριτική. 
Η ιστορία έχει τους χρόνους της, τη λογική της και τα κριτήριά της για ανθρώπους και ιδέες».

ΙΟΣ: Τι σημαίνει για σας το αίτημα των κατηγορουμένων της 17Ν αλλά και πολλών πολιτών να αναγνωριστείτε σαν πολιτικοί κρατούμενοι;

Δ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΣ: «Οσοι βρέθηκαν στη φυλακή καταδικασμένοι για υποθέσεις πολιτικής αντιβίας είναι αντικειμενικά πολιτικοί κρατούμενοι, με ό,τι αυτό συνεπάγεται αλλά και την ευθύνη που δημιουργεί, και μάλιστα για χώρες όπως η Ελλάδα όπου η έννοια του πολιτικού κρατούμενου έχει ένα ιδιαίτερο βάρος στη συλλογική μνήμη. Ο πολιτικός κρατούμενος έχει δύο επιλογές: Είτε θα επικυρώσει, νομιμοποιήσει και εκφράσει το θρίαμβο των κυρίαρχων αξιών του ατομικισμού, του "ο σώζων εαυτόν σωθήτω" και της υπαγωγής-υποταγής του στο κράτος αρνούμενος και αυτήν ακόμα την ιδιότητα του πολίτη, είτε θα προσπαθήσει να οικοδομήσει ένα χώρο που θα διαπνέεται από τις αξίες του κοινωνικού ανθρωπισμού και της αριστερής πολιτικής παράδοσης. Με λίγα λόγια τη συλλογικότητα, την αλληλεγγύη, το σεβασμό της προσωπικότητας του άλλου, ένα χώρο αντίστασης στην κυρίαρχη ιδεολογία και πρακτική. Και βέβαια ποτέ δεν θα ξεπέσει στο να προσπαθήσει να λύσει τις όποιες αντιθέσεις δημιουργούνται ανάμεσα στους πολιτικούς κρατούμενους, αντιθέσεις που ενίοτε οξύνονται από το ίδιο το καθεστώς του εγκλεισμού και της απομόνωσης, με την επίκληση των θεσμικών κρατικών οργάνων».

ΙΟΣ: Στη διάρκεια των συλλήψεων αλλά κυρίως της δίκης αρκετοί σύντροφοί σας κράτησαν διαφορετικές στάσεις και θέλησαν για παράδειγμα να ξεδιπλώσουν αρκετά στοιχεία από τη δράση της οργάνωσης. Τώρα, και ειδικά πριν το Εφετείο, τι θα μπορούσατε να πείτε για τις διαφορετικές αυτές στάσεις αλλά και τις αντιθέσεις;

Δ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΣ: «Ακούστε... Συγκατηγορούμενοι σ' αυτήν την υπόθεση είναι άνθρωποι με διαφορετική σχέση με το κατηγορητήριο, με διαφορετικές αφετηρίες και διαδρομές, με διαφορετικές πολιτικές και ιδεολογικές θέσεις, διαφορετική φιλοσοφία και προτεραιότητες, με διαφορετική αν θέλετε αντίληψη για την πολιτική. Κι αυτή η τελευταία έχει να κάνει με την ενότητα θεωρίας-πράξης, με τη θέληση για εναρμόνιση της πρακτικής με τις ιδέες και τα οράματα.
Από τις διαφορές (όσο κι από τις σκληρές συνθήκες της φυλακής που δοκιμάζουν ανθρώπους και ιδέες), πηγάζουν αντιθέσεις ανάμεσα στους κατηγορούμενους, αντιθέσεις που τις θεωρώ δευτερεύουσας σημασίας, που δεν είναι και δεν πρέπει να ανάγονται σε ανταγωνιστικές. Να υπογραμμίσω ότι δεν θεωρώ τις αντιθέσεις επιζήμιες, μάλιστα μπορεί να είναι και γόνιμες αρκεί να παραμένουν πολιτικές, ιδεολογικές, να συζητιούνται απευθείας και όχι μέσω αντιπροσώπων, ανοιχτά στον καθαρό αέρα της κριτικής και αυτοκριτικής, χωρίς ίντριγκες και συκοφαντίες, χωρίς την παθογένεια της Αριστεράς που έχει καταδικάσει ήδη η ιστορία και κυρίως μη θεωρώντας τον διπλανό μεγαλύτερο αντίπαλο από τον απέναντι.
Για μένα μια στάση συνέπειας στη δίκη σημαίνει αλληλεγγύη και σεβασμό στη θέση του κάθε κατηγορούμενου, αλλά και σταθερά υπεράσπιση των αξιών και των οραμάτων της Αριστεράς».

ΙΟΣ: Πρόσφατα ο Β. Τζωρτζάτος σας κατηγόρησε έμμεσα για αλαζονεία αλλά κυρίως υπαινίχθηκε δικές σας ευθύνες στις σκληρές καταδίκες και ανέφερε ότι τον απειλήσατε την εποχή που έκανε απεργία πείνας.

Δ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΣ: «Δυστυχώς για άλλη μια φορά ο κατήφορος δεν έχει τέλος. Απάντησα και δεν έχω να πω τίποτε άλλο. Εδώ και καιρό ορισμένοι έχουν εξαπολύσει μια επίθεση η οποία απαξιώνει συνολικά την υπόθεσή μας. Θα ήθελα εν όψει και της επερχόμενης δίκης να τους ζητήσω για τελευταία φορά να αντιληφθούν το μέγεθος της ζημιάς που προκαλούν και να σταματήσουν όσο είναι καιρός».

ΙΟΣ: Πώς είναι η κατάσταση στα κελιά που σας κρατούν; Εχουν πράγματι βελτιωθεί οι συνθήκες μετά την απεργία πείνας που κάνατε;

Δ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΣ: «Μετά τις απεργίες πείνας η κατάσταση έχει βελτιωθεί ως προς το προαύλιο (έφυγε η συρμάτινη οροφή από το περίκλειστο κουτί και χαμήλωσαν οι μεταλλικοί τοίχοι), ωστόσο, τα βασικό πρόβλημα της απομόνωσης παραμένει.
Οσο για τα υπόλοιπα που ρωτάτε, να φανταστείτε ότι τώρα που θα μεταφερθούμε απέναντι λόγω της επικείμενης δίκης (το γιατί έχει καθυστερήσει αυτή η μεταφορά είναι ένα θέμα που δεν είναι του παρόντος να συζητηθεί δημόσια) τα υπόγειά μας θα χρησιμοποιηθούν ως πειθαρχεία, όπου με παραμονή λίγων ημερών θα "συνετίζονται" οι πιο "σκληροί" κρατούμενοι».

ΙΟΣ: Πότε άρχισε να «τελειώνει» για σας η 17Ν; Είχατε ποτέ σκεφτεί πριν από τις συλλήψεις ότι ο κύκλος της οργάνωσης πρέπει να κλείσει;

Δ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΣ: «Ενας μάρτυρας υπεράσπισης στη δίκη είχε πει για τη 17Ν ότι ήταν μια ανάσα, ένας στεναγμός ανακούφισης, μια στιγμή απόδοσης δικαιοσύνης. Ηταν αυτή η νομιμοποίηση στη συνείδηση λαϊκών μερίδων που εισέπραττε η οργάνωση που βάραινε στην απόφαση της "συνέχειας". Ηταν το ότι η παραδειγματική, η απλή ακόμη ύπαρξή της, αποτελούσε υπόμνηση ότι υπάρχει αντίσταση, υπάρχει ελπίδα, ότι οι ισχυροί δεν είναι άτρωτοι. Ηταν αυτό το κομμάτι μνήμης και ιστορίας που έπρεπε να διατηρηθεί. Ηταν ακόμη η ανάγκη να υπάρχει η αραιή έστω, συμβολική, επαναστατική πρακτική και όχι το γαμώτο μιας ακόμη ήττας».


(Ελευθεροτυπία, 13/10/2005)

Δήλωση στο Στρατοδικείο του Ρουφ (2 Δεκ 2004)


Δεν θα απολογηθώ, μια δήλωση θα κάνω μόνο. 

Αποδέχομαι την κατηγορία και τον τιμητικό χαρακτηρισμό του ανυπότακτου. 

Αρνούμαι την υποταγή. 

Στο δικό μας στρατόπεδο, η υποταγή και η τυφλή πειθαρχία είναι το όνειδος. 

Δεν αρνούμαστε τη στράτευση. 

Είμαστε στρατευμένοι στην υπόθεση των καταπιεσμένων, των θυμάτων της βίας και της εκμετάλλευσης. 

Η ημερομηνία στράτευσής μου είναι η 17η Νοέμβρη 1973. 

Η μέρα που ο στρατιωτικός μηχανισμός έστρεφε για άλλη μια φορά τα όπλα εναντίον του εσωτερικού εχθρού, σε μια κορυφαία στιγμή του εμφυλίου. 

Η μνήμη αυτή της γενιάς μας συνάντησε τις μνήμες των πατεράδων μας από την άλλη, τη μεγάλη κορύφωση του εμφυλίου. Κι άλλες μνήμες στρατοδικείων, χιλιάδες απ' τον εσωτερικό εχθρό εκτελεσμένοι, στρατιωτικές φυλακές, Μακρονήσια. 

Θυμάστε εκείνα τα ραγιάδικα λόγια; «Στρατηγέ, ιδού ο στρατός σας». 

Παιδιά του λαού μας στάλθηκαν να υπηρετήσουν τα συμφέροντα της πατρίδας στην Κορέα χθες, στα Βαλκάνια, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ σήμερα, ποιος ξέρει σε ποιο άλλο σημείο του πλανήτη θα διατάξει ο στρατηγός αυτοκράτορας αύριο. 

Ποια συμφέροντα ποιας πατρίδας υπηρέτησε το πραξικόπημα στην Ελλάδα, το πραξικόπημα στην Κύπρο, η οπερέτα των Ιμίων; Τα συμφέροντα της πατρίδας των ισχυρών του πλούτου και της εξουσίας. 

Δική μας πατρίδα είναι η μνήμη, η Ιστορία, ο λαός και τα συμφέροντά του. Αυτή την πατρίδα υπηρετούμε, γι' αυτή την πατρίδα στρατευθήκαμε, για την ύπαρξή της θα πολεμήσουμε και για την ελευθερία της παλεύουμε και θα παλέψουμε. 

Δεν θέλουμε τον πόλεμο, δεν αγαπάμε τον πόλεμο. Ομως ο πόλεμος υπάρχει. 
Τον γεννούν οι αβυσσαλέες κοινωνικές ανισότητες, η εκμετάλλευση, η καταπίεση, η αδικία. 

Τον τρέφουν η λεηλασία των αδύνατων, η ακόρεστη δίψα του κέρδους των ισχυρών. 

Μόνο με τον πόλεμο έχουμε πλήρη απασχόληση των πολεμικών βιομηχανιών μας, παραδέχονται κυνικά. 

Σ' αυτόν τοπν κοινωνικό πόλεμο, που μαίνεται σε όλο τον πλανήτη, τα στρατόπεδα είναι χωρισμένα, δεν υπάρχουν ουδέτεροι. 

Εγώ διάλεξα ποιο στρατόπεδο θα υπηρετήσω.

2001-06 Για Μιχαλολιάκο

2001-06 Για Μιχαλολιάκο


Επαναστατική Οργάνωση 17 ΝΟΕΜΒΡΗ

Αθήνα Ιούνης 2001

«Σαν ένας μακρόσυρτος, φρικιαστικός κεραυνός, προάγγελος κυκλώνων που σκοτεινιάζουν τον ουρανό και τσακίζουν τις πόλεις, το αιφνίδιο μαντάτο αντήχησε σε όλη την Καραϊβική, ξεσηκώνοντας κραυγές, ανάβοντας τους δαυλούς της πυρκαγιάς: δημοσιεύτηκε ο νόμος της 30ης φλορεάλ έτους Χ (Μάης του 1802) που επανέφερε τη δουλεία στις γαλλικές αποικίες της Αμερικής. Ακύρωνε το διάταγμα της 16ης πλυβιόζ έτους II (Φλεβάρης 1794), πούχε καταργήσει τη δουλεία. Μια απέραντη αγαλλίαση ξέσπασε στους κατέχοντες, μεγαλοϊδιοκτήτες φυτειών, που ενημερώθηκαν γρηγορα για όσα τους ενδιέφεραν, αφού τα μαντάτα πετούσαν πάνω από τα καράβια. Πληροφορήθηκαν ότι θα ετίθετο πάλι σε ισχύ το προεπαναστατικό αποικιοκρατικό καθεστώς, πράγμα που θα τους επέτρεπε να ξεμπερδεύουν μια και καλή με τα ανθρωπιστικά φληναφήματα αυτής της βρωμοεπανάστασης. Παντού, στη Γουαδελούπη, στη Δομίνικα, στη Μαρί-Γκαλάντ η αναγγελία του μηνύματος συνοδεύτηκε από μπαταρίες, κανονιοβολισμούς και φωταγωγίες ενώ χιλιάδες ελεύθεροι πολίτες, απελευθερωμένοι δούλοι, οδηγούνταν με τον βούρδουλα στα παλιά τους παραπήγματα, ξυλοκοπούμενοι άγρια. Οι πρώην Λευκοί Άρχοντες όρμησαν μέσα από τους αγρούς, με αγέλες κυνηγόσκυλων σε αναζήτηση των παλιών τους δούλων που παρέδιδαν αλυσοδεμένους στους επιστάτες τους. Αυτό το άτακτο κυνήγι δημιούργησε τέτοιο φόβο για ενδεχόμενη σύγχυση σε ορισμένους απελεύθερους της προεπαναστατικής περιόδου, της Μοναρχίας, μικρομπακάληδες, μικροκαλλιεργητές, που συγκέντρωσαν τα υπάρχοντα τους με σκοπό να διαφύγουν στο Παρίσι. Εμποδίστηκαν όμως έγκαιρα από νέο διάταγμα της 5ης μεσιντόρ (Ιούνης) που απαγόρευε την είσοδο στη Γαλλία κάθε έγχρωμου. Ο Βοναπάρτης εκτιμούσε ότι η μητρόπολη είχε υπεραρκετούς νέγρους και φοβόντουσαν ότι ο μεγάλος αριθμός τους θα μετέδιδε στο ευρωπαϊκό αίμα "αυτήν την απόχρωση πούχε διαδοθεί στην Ισπανία μετά την εισβολή των Αράβων"».

Αλέχο Καρπαντιέ,
Ο Αιώνας του Διαφωτισμού

ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑ Η ΒΟΜΒΑ ΣΤΟΝ ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟ

Η τηλεχειριζόμενη βόμβα της 20ης Γενάρη ενάντια στον βουλευτή της ΝΔ Β. Μιχαλολιάκο δεν τοποθετήθηκε ούτε από την 17Ν ούτε από καμιά άλλη αριστερή ανατρεπτική οργάνωση. Και παρ' ότι αυτό ήταν φανερό σε πολλούς εξ αρχής, εν τούτοις ο γνωστός υπαλληλάκος των αμερικάνων που προσποιείται τον υπουργό Δημόσιας Τάξης κ. Γκόλντον, ψευδολογώντας συνειδητά και εμπαίζοντας τον ελληνικό λαό, μας κατηγόρησε σαν υπεύθυνους. Γνωρίζοντας πολύ καλά ότι δεν είχαμε καμία σχέση και αποσιωπώντας επιμελώς τους πραγματικούς δράστες και τους στόχους τους.

Πέρα από το γεγονός ότι απέκρυψαν τα στοιχεία που συνέλεξαν γιατί αυτά διέψευδαν την πάρα πάνω θέση τους, η ίδια η ενέργεια μιλούσε από μόνη της. Αν θέλαμε να χτυπήσουμε τον Μιχαλολιάκο τι πιο απλό για μας από το να επιλέξουμε το κλασικό 45άρι αφού αυτός δεν τηρούσε κανένα σοβαρό μέτρο ασφαλείας (σωματοφύλακες, θωρακισμένο αυτοκίνητο) ενώ η περιοχή ήταν ιδανική για μια τέτοιου είδους ενέργεια. Απ' την άλλη, ποτέ στο παρελθόν δεν έχουμε χρησιμοποιήσει τηλεχειριζόμενη βόμβα μεγάλης ισχύος σε στενό δρόμο του κέντρου με πολυκατοικίες απ' τις δύο πλευρές του, όπου υπάρχει μεγάλο ρίσκο για τυχαία θύματα. Τη χρησιμοποιήσαμε μόνο σε ανοιχτούς χώρους σε προάστια όπως το Κεφαλάρι, στην Πολιτεία, στο Ψυχικό, στην Γλυφάδα, στο Καβούρι.

Τέλος η ίδια η αποτυχία της ενεργείας δείχνει τους δράστες. Γιατί αποτυχία τηλεχειριζόμενης βόμβας σε πεζό είναι άθλος. Οι δικές μας αποτυχίες δεν ήταν ενάντια σε πεζούς αλλά ενάντια σε θωρακισμένα αυτοκίνητα που κινούνταν με ταχύτητα περίπου 60 χιλιομέτρων τη ώρα. Κι όπως έχουμε εξηγήσει στο παρελθόν ένα ανθρώπινο λάθος μισού δευτερολέπτου στο πάτημα του διακόπτη του τηλεχειριστηρίου συνεπάγεται απόσταση περίπου 8 μέτρων ανάμεσα στο θωρακισμένο αυτοκίνητο και την βόμβα ενώ σε έναν πεζό αυτή είναι περίπου 70 εκατοστά του μέτρου δηλαδή ασήμαντη. Τη μόνη φορά που τη χρησιμοποιήσαμε ενάντια σε πεζό, σε αμερικάνο μισθοφόρο στρατιωτικό στη διάρκεια της εγκληματικής επίθεσης ενάντια στο Ιράκ η επιτυχία ήταν απόλυτη.

Η αποτυχία της βόμβας ενάντια στον Μιχαλολιάκο ήταν εσκεμμένη και έργο επαγγελματιών πρακτόρων. Άφησαν τον Μιχαλολιάκο να στρίψει στην είσοδο της πολυκατοικίας ώστε νάναι καλυμμένος και μόνο τότε πάτησαν τον διακόπτη. Έτσι πέτυχαν και τις μεγάλες καταστροφές που ήταν απαραίτητες για τους στόχους τους και ο Μιχαλολιάκος δεν έπαθε τίποτε.

Η βόμβα τοποθετήθηκε από αμερικανούς πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών με συγκεκριμένο στόχο. Ήταν μια εκφοβιστική προειδοποίηση προς την κυβέρνηση ότι δεν πρόκειται ν' ανεχθούν άλλη καθυστέρηση στην κατάθεση και ψήφιση του τρομονόμου δημιουργώντας παράλληλα ευνοϊκές συνθήκες για την συσπείρωση του πολιτικού κόσμου, την κοινή αποδοχή του από τα δύο μεγάλα κόμματα τουλάχιστον, και την υπερψήφιση του. Ένα και μόνο στοιχείο που ενώ ήταν εξώφθαλμο, δεν μνημονεύτηκε από τα μίντια, το επιβεβαιώνει. Λίγες μέρες πριν, ο υπουργός Δικαιοσύνης υποστήριζε ότι στο σχέδιο νόμου η λήψη δείγματος DNA από κατηγορούμενους δεν θάναι υποχρεωτική. Την μεθεπομένη της βόμβας ημέρα Τρίτη σε νέα συνέντευξη του υποστήριζε για πρώτη φορά το αντίθετο! Και μιλάμε για πανεπιστημιακό που υποτίθεται ότι έχει στέρεες πεποιθήσεις που δεν τις αλλάζει αυθημερόν σαν τα πουκάμισα.

Θα μας πουν ότι όλα αυτά είναι αυθαίρετες υποθέσεις κι ότι δεν έχουμε αποδείξεις. Είναι η μόνιμη επωδός των σοβαροφανών πληρωμένων κονδυλοφόρων που παρόμοια αμφισβητούσαν την ανάμιξη των αμερικάνων στο πραξικόπημα του 67 ή σ' αυτό του Ιωαννίδη που ανέτρεψε τον Μακάριο και οδήγησε στην Τούρκικη εισβολή, κατοχή και σημερινή ντε φάκτο διχοτόμηση, επειδή δεν υπήρχαν αποδείξεις. Σύμφωνα μ' αυτήν την ψευδό επιστημονική λογική οι αντιστασιακοί εκείνης της περιόδου θάπρεπε να περιμένουν 30 χρόνια μέχρις ότου αποκτήσουν τις περίφημες αποδείξεις πριν καταγγείλουν τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό.

Για δύο λόγους δεν καταγγείλαμε νωρίτερα αυτήν την προβοκάτσια. Ο πρώτος και κυριότερος ήταν ότι η οποιαδήποτε παρέμβαση μας στην συγκεκριμένη συγκυρία δεν θα μας προσέφερε κανένα ουσιαστικό θετικό αποτέλεσμα. Τα ασφυκτικά ελεγχόμενα από τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες μίντια με την συστηματική προπαγάνδα τους θα εξουδετέρωναν αρκετά εύκολα την ουσία της καταγγελίας μας παρουσιάζοντας την σαν απεγνωσμένη προσπάθεια από μέρους μας ν' αποτρέψουμε την ψήφιση του τρομονόμου. Αποφασίσαμε λοιπόν να περιμένουμε την ψήφιση του και να παρέμβουμε μετά. Άλλωστε, όπως θα εξηγήσουμε πάρα κάτω, η ψήφιση του αποτελεί πανηγυρική επιβεβαίωση των απόψεων μας για την φύση του καθεστώτος.

Ο δεύτερος λόγος ήταν μια πολύ μικρή επιφύλαξη που διατηρούσαμε ότι θα μπορούσε θεωρητικά, όσο απειροελάχιστη κι αν ήταν αυτή η πιθανότητα, να είναι κάποια άλλη αριστερή οργάνωση κοινωνικής ανατροπής, νέα ή όχι, που είχε τοποθετήσει την βόμβα και για κάποιους άγνωστους λόγους, δεν είχε αναλάβει την ευθύνη εξ αρχής. Σήμερα όμως μετά την τροπή που πήραν τα πράγματα και μετά από τόσους μήνες, πιστεύουμε ότι αν είχε συμβεί κάτι τέτοιο θάχε υπάρξει οπωσδήποτε διεκδίκηση της ενέργειας και συνεπώς θα πρέπει ν' αποκλείσουμε κατηγορηματικά αυτό το ενδεχόμενο.

FBI, ΤΡΟΜΟΝΟΜΟΣ ΚΑΙ ΝΑΖΙΣΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Όταν πριν από μερικά χρόνια δικάζονταν στις ΗΠΑ ο πρόσφατα εκτελεσθείς Μακβέι για την βόμβα στην Οκλαχόμα, οι σημαντικότερες αμερικάνικες ημερήσιες εφημερίδες υποστήριζαν κατά την διάρκεια της δίκης, με το γνωστό άγαρμπο αμερικάνικο στυλ, τα εξής: το πρόβλημα δεν είναι αν ο Μακβέι είναι αθώος ή ένοχος, το πρόβλημα είναι ότι ο αμερικάνικος λαός πρέπει νάναι πεισμένος ότι υπάρχει κράτος. Την αντίληψη αυτή περί Δικαιοσύνης, εκφρασμένη σε κύρια άρθρα που σ' αυτές τις συνθήκες αντανακλούν την άποψη του κατεστημένου κι όχι την προσωπική του δημοσιογράφου, θα αποδέχονταν ασμένως ο ίδιος ο Χίτλερ. Και γίνεται ακόμη πιο ανατριχιαστική αν αναλογιστούμε ότι η ενέργεια του Μακβέι είχε προκαλέσει γενική κατακραυγή με τα 168 θύματα κι ότι απ όσα παρουσιάζονταν στον τύπο και με την επιφύλαξη ότι ήταν αληθινά, φαίνονταν ότι ήταν ο πραγματικός δράστης.

Η αντίληψη αυτή φαίνεται ότι πρυτάνευσε και στην άλλη μεγάλη δίκη τρομοκρατίας, αυτήν που έγινε πρόσφατα στην Σκωτία για την βομβιστική επίθεση που κατέστρεψε εν πτήσει το αεροπλάνο της Pan Am πάνω από το Λόκερμπι, τον Δεκέμβρη του 1988 προκαλώντας 259 νεκρούς. Κατηγορούμενοι ήταν δυο Λίβυοι, που εντόπισαν οι αμερικάνικες και οι αγγλικές μυστικές υπηρεσίες ύστερα από έρευνες που κράτησαν αρκετά χρόνια. Συμφωνα με το κατηγορητήριο, οι Λίβυοι εργάζονταν για την υπηρεσία πληροφοριών της Λιβύης, σαν υπάλληλοι στο γραφείο της Λιβυκής αεροπορικής εταιρείας στην Μάλτα. Η δίκη αυτή πραγματοποιήθηκε ύστερα από συμφωνία ανάμεσα στους αγγλοαμερικανούς και την Λιβύη, που δέχτηκε να παραδώσει τους δύο πολίτες της, τους οποίους θεωρούσε αθώους, για να δικαστούν σε μια δίκαια δίκη από τριμελές δικαστήριο αποτελούμενο από Σκωτσέζους δικαστές, με δικαίωμα έφεσης. Με αντίτιμο την άρση του Δυτικού οικονομικού εμπάργκο κατά της Λιβύης.

Στη διάρκεια της πολύμηνης δίκης, όλα τα αποδεικτικά στοιχεία, ένα μετά το άλλο, κατέρρευσαν. Σε τέτοιο σημείο που οι δικηγόροι της υπεράσπισης παραιτήθηκαν του δικαιώματος τους να αγορεύσουν θεωρώντας σίγουρη την αθώωση των κατηγορουμένων. Τα κυριότερα στοιχεία ήταν ένα μικροσκοπικό κομμάτι ολοκληρωμένου κυκλώματος, μεγέθους τμήματος νυχιού. το οποίο είχε βρεθεί στον τόπο της έκρηξης και ήταν του ίδιου τύπου με αυτά που υπήρχαν σε χρονοδιακόπτες που είχε αγοράσει η Λιβύη από μια ελβετική εταιρεία. Και μια μαρτυρία ενός εμπόρου της Μάλτας που αναγνώριζε τον ένα κατηγορούμενο σαν τον αγοραστή κάποιου ρούχου, ίνες του οποίου βρέθηκαν στα συντρίμια του αεροπλάνου. Ο μεν έμπορος έπεσε σε τόσες αντιφάσεις που αναγκάστηκε να ομολογήσει, σε πλήρη σύγχυση, ότι δεν γνώριζε αν ο Λίβυος ήταν ο πραγματικός αγοραστής, ο δε ιδιοκτήτης της ελβετικής εταιρείας κατασκευής των χρονοδιακοπτών, όπως και ο τεχνικός σύμβουλος του, αφού εξέτασαν με το μικροσκόπιο το τμήμα της πλακέτας, απέρριψαν κατηγορηματικά και οι δύο, την περίπτωση νάχει χρησιμοποιηθεί αυτό το κομμάτι, όπως και ότι προέρχονταν από δικό τους ολοκληρωμένο κύκλωμα χρονοδιακόπτη παραγωγής τους!

Τέτοια ήταν η απόγνωση αυτών που οργάνωσαν τη δίκη, που τις παραμονές της έκδοσης της απόφασης, ένα από τα σημαντικότερα αμερικανικά έντυπα έγραψε ότι υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες αθώωσης των κατηγορουμένων κι ότι σ' αυτήν την περίπτωση θαχουμε ένα από τα μεγαλύτερα φιάσκο, θα σημαίνει ότι δέκα χρονιά ερευνών και μια πολύμηνη δίκη έφεραν ένα μηδενικό απότέλεσμα, ότι εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια δαπανήθηκαν στο βρόντο, ότι γελοιοποιήθηκαν οι αμερικάνικες και αγγλικές μυστικές υπηρεσίες σαν ανίκανες και θα σημαίνει απογοήτευση των συγγενών των θυμάτων που αναμένουν καταδικαστική απόφαση όχι μόνο για ηθική ικανοποίηση αλλά και για να ξεκινήσουν αγωγές για αποζημίωση από τη Λιβύη. Ας προσθέσουμε εδώ για όποιον αφελή δεν αντιλαμβάνεται πώς μπορεί να ικανοποιείται κάποιος ηθικά με την καταδίκη ενός αθώου, ότι είναι πάγια χαφιέδικη πρακτική οι μυστικές υπηρεσίες να εκμεταλλεύονται την συναισθηματική φόρτιση των συγγενών, ψιθυρίζοντας τους ότι είναι σίγουροι ότι αυτοί είναι οι ένοχοι αλλά σε ζητήματα τρομοκρατίας δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν δικαστικές αποδείξεις κι έτσι μέσω αυτών έχουν ένα ισχυρό μέσο πίεσης για καταδικαστική απόφαση.

Λογικό λοιπόν ήταν, η απόφαση να στηριχτεί στην πάρα πάνω αντίληψη περί Δικαιοσύνης που λέει ότι το πρόβλημα δεν είναι αν ο κατηγορούμενος είναι αθώος ή ένοχος. Και να καταδικαστεί ο ένας σε ισόβια ενώ αθωώνονταν ο άλλος. Η απόφαση αυτή θεωρήθηκε δικαιολογημένα σκανδαλώδης όχι μόνο από την Λιβύη αλλά και από δυτικούς πανεπιστημιακούς και νομικούς, ενώ ο δυτικός τύπος έχει στην κυριολεξία καταπιεί τη γλώσσα του. Η απόφαση αυτή επέτρεψε στους αγγλοαμερικανούς να παρατείνουν την ομηρεία της Λιβύης αφού όχι μόνο δεν προχώρησαν στην άρση του εμπάργκο όπως είχαν συμφωνήσει αλλά εξασκούν σήμερα νέες πιέσεις ν' αναλάβει την ευθύνη δημόσια η Λιβύη καταβάλλοντας τεράστιες αποζημιώσεις ύψους δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Το σκάνδαλο όμως δεν σταματάει εδώ. Σύμφωνα με βιβλίο που εκδόθηκε στην Γαλλία γύρω στο τέλος της δίκης, αποσπάσματα του οποίου παρουσίασε η Monde Diplomatique του Μαρτίου, τα δυο κομμάτια ολοκληρωμένου κυκλώματος που ενοχοποιούσαν τη Λιβύη όχι μόνο για το Λόκερμπι αλλά και για ένα άλλο γαλλικό αεροπλάνο πούχε πέσει τον Σεπτέμβρη του 1989 από βόμβα πάνω από την έρημο Τενερέ της Σαχάρας με 170 νεκρούς, ήταν χαλκευμένα από τους αμερικάνους. Απ' τον ειδικό στα εκρηκτικά, του εργαστηρίου του FBI πράκτορα Τ. Thurman, ο οποίος «βρήκε» το μεν κομμάτι της πλακέτας στο Λόκερμπι, ενάμιση χρόνο μετά την έκρηξη, το δε της πλακέτας στο Τενερέ, 50 χιλιόμετρα μακριά απ' το σημείο της έκρηξης, κι ενώ οι γαλλικές μυστικές υπηρεσίες πούχαν ερευνήσει σχολαστικά την περιοχή δεν τόχαν βρει. Ο πράκτορας αυτός πούχε την φήμη, σύμφωνα με το βιβλίο, του ανθρώπου που εργάζονταν με βάση την αρχή «του ψιθυρίζεις μια άποψη και στην τεκμηριώνει επιστημονικά», τέθηκε σε διαθεσιμότητα από το FBI το 1997 αφού είχε καταγγελθεί σαν χαλκευτής στοιχείων σε διάφορες υποθέσεις στις ΗΠΑ, σε άλλο βιβλίο που κυκλοφόρησε εκεί. θα πρέπει να σημειώσουμε ότι οι πρώτες έρευνες των γαλλικών μυστικών υπηρεσιών, κατέληγαν στο συμπέρασμα ότι η συνδεσμολογία και τα υλικά της βόμβας στο Τενερέ έδειχναν μια συγκεκριμμένη Παλαιστινιακή οργάνωση με στενούς δεσμούς τόσο με τη Συρία όσο και το Ιράν. Η εκδοχή αυτή εγκαταλείφθηκε μετά τα ευρήματα του Thurman κι ορισμένα άλλα «στοιχεία» της CIA που ενοχοποιούσαν την Λιβύη, στο δεύτερο εξάμηνο του 1990, τη στιγμή της προετοιμασίας του πολέμου στον Κόλπο, όπου η μεν Συρία και το Ιράν προσχώρησαν στο δυτικό στρατόπεδο η δε Λιβύη τάχθηκε εναντίον του πολέμου. Τέλος θα πρέπει να προσθέσουμε ότι, σύμφωνα πάντα με το βιβλίο, τρία διαφορετικά επιστημονικά εργαστήρια των γαλλικών μυστικών υπηρεσιών και της αστυνομίας που εξέτασαν κατ' επανάληψη το κομμάτι του ολοκληρωμένου κυκλώματος της βόμβας στο Τενερέ, κατέληξαν στο τελείως αντίθετο συμπέρασμα απ' αυτό του FBI. Απέρριψαν και τα τρία κατηγορηματικά, την περίπτωση αυτό το κομμάτι να προέρχεται από μηχανισμό πυροδότησης βόμβας που έχει εκραγεί.

Η καταδίκη του Λίβυου φαίνεται λοιπόν ότι έγινε στο όνομα της πάρα πάνω αντίληψης περί Δικαιοσύνης. Αυτή στη σημερινή Δημοκρατία Δυτικού τύπου που λέγεται ΗΠΑ αλλά και σε ορισμένες άλλες Δυτικοευρωπαϊκές όχι μόνο δεν έχει καμιά σχέση με την περίφημη αρχή της νομιμότητας που είναι κατάκτηση του Διαφωτισμού, αναφέρεται σε όλες τις διακηρύξεις των δικαιωμάτων του ανθρώπου και στα Συντάγματα και είναι το θεμέλιο του Ποινικού Δικαίου στη Δημοκρατία, αλλά δεν διαφέρει σε τίποτε από αυτήν των ναζί. Σύμφωνα με τον θεωρητικό τους, υπουργό προπαγάνδας Γκέμπελς σκοπός της Δικαιοσύνης δεν είναι κατά κύριο λόγο τα αντίποινα ή η βελτίωση αλλά γενικότερα η διατήρηση του Κράτους. Το κριτήριο δεν πρέπει να είναι ο νόμος, αλλά η απόφαση ότι το κριτήριο «άνθρωπος» πρέπει να παραμεριστεί.

Αναφερθήκαμε όσο πιο σύντομα μπορούσαμε σ' αυτήν την μεγάλη αλλά άγνωστη στην Ελλάδα πρόσφατη δίκη γιατί είναι διαφωτιστική για τον βίο και την πολιτεία των σημερινών επικυρίαρχων αμερικάνων και κατ' επέκταση ρίχνει άπλετο φως στους λόγους της ψήφισης του τρομονόμου και τους στόχους που επιδιώκει. Το κλειδί της υπόθεσης και εδώ είναι η πάρα πάνω μεταμοντέρνα αμερικάνικη αντίληψη περί Δικαιοσύνης. Δεν ενδιαφέρει τόσο αν όσοι κατηγορηθούν είναι αθώοι ή ένοχοι, αν έχουν διαπράξει κάποια βίαιη ενέργεια ή όχι, αν είναι μέλη της 17Ν, άλλης οργάνωσης ή τελείως άσχετοι, αρκεί να φυλακιστούν ορισμένοι ύποπτοι του ευρύτερου αριστερού χώρου της κοινωνικής ανατροπής με προφίλ συμβατό. Αυτό θα παρουσιαστεί στο εξωτερικό και κυρίως στις ΗΠΑ και στην Αγγλία σαν φοβερή επιτυχία στη μάχη κατά της τρομοκρατίας, αφού θα τους παρουσιάσουν σαν στενούς συνεργάτες ή βοηθητικούς ή και μέλη της 17Ν, σαν το πρώτο μεγάλο βήμα για την εξάρθρωση της. Ο ίδιος ο Μητσοτάκης αποκάλυψε άθελα του, το μαθηματάκι των αμερικάνων, δηλώνοντας πρόσφατα τελείως ξεκάρφωτα: Εμείς είχαμε στη φυλακή τους τρομοκράτες της 17Ν και το ΠΑΣΟΚ τους έβγαλε. Προφανώς εννοούσε τους Μπαλάφα και Σκυφτούλη, γιατί άλλοι δεν υπήρχαν, τους οποίους βαφτίζει αναδρομικά μέλη της 17Ν κι ενώ γνωρίζει καλά ότι δεν είχαν κι ούτε έχουν καμιά σχέση με μας κι ότι αθωώθηκαν από τα Δικαστήρια. θα μας πουν. Καλά πώς ξέρετε ότι δεν θα συλλάβουν και σας, ότι δεν έχουν στοιχεία εναντίον σας. Το γνωρίζουμε γιατί σήμερα επαναλαμβάνεται η σκευωρία που οι αμερικάνοι ετοίμαζαν το 1995, με την λίστα ονομάτων που δήθεν βρήκαν στα αρχεία της Στάζι και ορισμένους άλλους συνήθεις υπόπτους, που είχαμε καταγγείλει τότε. Αν είχαν στοιχεία εναντίον μας θα μας είχαν συλλάβει από τότε όπως συνέλαβε η αγγλική αστυνομία σε πέντε μέρες τον φασίστα βομβιστή, που έβαζε βόμβες στο Λονδίνο σε παμπ όπου σύχναζαν μετανάστες και ομοφυλόφιλοι, αφού τον αναγνώρισαν σε βίντεο κρυφής κάμερας. Αν δεν προχώρησαν τότε σε συλλήψεις υπόπτων είναι ακριβώς γιατί γνώριζαν ότι αυτοί σαν αθώοι που ήταν υπήρχε μεγάλη πιθανότητα να αθωωθούν στα Δικαστήρια (κι όχι επειδή φοβούνται οι ένορκοι όπως μωρολογούν οι διάφοροι φασιστοειδείς υπαλληλάκοι) ενώ σήμερα μετά την ψήφιση του τρομονόμου είναι σίγουροι ότι θα καταδικαστούν και θα φυλακιστούν.

Ο τρομονόμος κουρελιάζει το Σύνταγμα που προβλέπει ρητά στο άρθρο 97 ότι τα πολιτικά εγκλήματα ανήκουν στην δικαιοδοσία των ορκωτών δικαστηρίων. Καταργεί τα τελευταία ψήγματα Δικαιοσύνης, οργανώνοντας ξεδιάντροπα μια παρωδία δίκης, εν κρύπτω και παραβύστω με απροκάλυπτους ψευδομάρτυρες αφού είναι ανώνυμοι και λαδωμένοι με τα τεράστια ποσά της επικήρυξης. Χωρίς ενόρκους που είναι στοιχειώδης εγγύηση ανεξαρτησίας. Με δικαστές απλούς διεκπεραιωτές που δεν θα θέλουν ή μπορούν να κρίνουν την γνησιότητα των στοιχείων, όπως τα πιο πάνω χαλκευμένα ολοκληρωμένα κυκλώματα, που θα τους παρουσιάζουν το FBI και η CIA μέσω των ελληνικών υπηρεσιών του υπαλληλάκου. Που δεν θα μπορούν να αθωώσουν κατηγορούμενο για να μην γελοιοποιηθεί το κράτος, οι αμερικάνικες κι ελληνικές μυστικές υπηρεσίες, η Δικαιοσύνη και κατηγορηθούν ότι υποκύπτουν στους τρομοκράτες. Ισοδυναμεί με διοικητικό μέτρο φυλάκισης ανάλογο με τις μετεμφυλιακές εκτοπίσεις που προσπαθεί να καλυφθεί άτσαλα πίσω απ' την τήβεννο του Δικαστή. Φυλάκιση που αποφασίζει όχι η ελληνική διοίκηση αλλά οι πανίσχυρες και αυτονομημένες από την πολιτική εξουσία, αφού φακελώνουν και ελέγχουν ηλεκτρονικά τους πάντες, αμερικάνικες μυστικές υπηρεσίες FBI-CIA με τις γνωστές μαφιόζικες μεθόδους τους. Ισοδυναμεί με κατάργηση όχι μόνο της αρχής της νομιμότητας αλλά και του στοιχειώδους δικαιώματος σε δίκη, άρα σε πισωγύρισμα σε καθεστώς που ακυρώνει τον Διαφωτισμό, είναι συνεπώς καθαρά φασιστικό.

Μπορεί για τον Μπαλζάκ στη Γαλλία του 19ου αιώνα με καθεστώς ούτε καν Δημοκρατίας αλλά Συνταγματικής Μοναρχίας ο εισαγγελέας να ήταν ο ισχυρότερος άνθρωπος της χώρας, στη «Δημοκρατική» Ελλάδα του 21ου αιώνα, χάρη στον νέο Μπεκαρία-Σταθόπουλο ο ισχυρότερος άνδρας της χώρας δεν είναι ο εισαγγελέας αλλά ο μαφιόζος πράκτορας του FBI ή της CIA.

Όλα τα επιχειρήματα που χρησιμοποιήθηκαν υπέρ του τρομονόμου είναι πιστή αντιγραφή της κριτικής των ναζί κατά της αρχής της νομιμότητας. Με μόνη διαφορά ότι τη θέση του κομμουνιστή (που σαν επαναστάτης τότε θεωρούνταν τρομοκράτης) ή του Εβραίου παίρνει σήμερα ο τρομοκράτης. Ότι το οργανωμένο έγκλημα και ο κομμουνισμός δεν είναι δυνατόν να καταπολεμηθούν με σεβασμό του νόμου και των δικαιωμάτων. Ότι αυτά πρέπει να περιοριστούν, να μην ισχύουν για τους κατηγορούμενους. Ότι δεν είναι δυνατόν να υπάρξουν αποδείξεις στα δικαστήρια εναντίον τους κι ότι θα πρέπει να καταδικάζονται με απλές ενδείξεις ή υποψίες. Ότι όποιος δεν είναι κομμουνιστής (τρομοκράτης) ή Εβραίος δεν έχει να φοβηθεί τίποτε.

Όσον αφορά το λαϊκίστικο, καφενειακού επιπέδου αλλά μηδαμινό για επιστημονική συζήτηση επιχείρημα, «καλά μόνο εμείς είμαστε δημοκράτες, γιατί δεν βλέπετε τι κάνουν οι άλλες μεγάλες χώρες», δυστυχώς γι' αυτούς και εδώ τον λόγο έχει ο Χίτλερ. Οταν τον κατηγόρησαν για τους νόμους υποχρεωτικής στείρωσης απάντησε ότι αντέγραψε τους νόμους των περισσότερων πολιτειών των δημοκρατικών ΗΠΑ που είχαν εξαναγκάσει δεκάδες χιλιάδες αμερικανούς σε στείρωση. Το ίδιο έκανε όταν τον κατηγόρησαν για τους ρατσιστικούς νόμους του 1935 που αφαιρούσαν από τους Εβραίους το εκλογικό δικαίωμα και απαγόρευαν την ανάμειξη αίματος ανάμεσα σε Εβραίους και μη. Απάντησε ότι οι πολιτείες του νότου των ΗΠΑ είχαν πάρει τα ίδια ακριβώς μετρά για τους μαύρους.

Για του λόγου το ασφαλές ας επιχειρήσουμε μια σύντομη σύγκριση της δίκης του Λόκερμπι με αυτήν των ναζί για τον εμπρησμό του Ράιχσταγκ. Ανεξάρτητα απ' το αν ο εμπρησμός ήταν ή όχι προβοκάτσια και θεωρείται ότι ήταν, παραμένει ιστορικά αποδεδειγμένο και αναμφισβήτητο γεγονός ότι ο μόνος καταδικασθείς, ο Ολλανδός Βαν ντερ Λούμπε, αφελής οικοδόμος κομμουνιστής, δρώντας τελείως μόνος του, είχε πράγματι βάλει τις εμπρηστικές βόμβες στο Ράιχσταγκ και ήταν δράστης ή ένας απ' αυτούς. Οι άλλοι όμως τρεις κατηγορούμενοι Βούλγαροι κομμουνιστές και κυρίως ο διάσημος Δημητρώφ αθωώθηκαν πανηγυρικά. Ας θυμίσουμε ότι ο Δημητρώφ ήταν όχι μόνο ιδρυτής και ηγέτης του Κ.Κ. Βουλγαρίας, είχε ηγηθεί της αποτυχημένης εξέγερσης του 1923 και της μετέπειτα ένοπλης τρομοκρατίας κατά των βούλγαρων φασιστών, αλλά επί πλέον ήταν υπεύθυνος της Κομμουνιστικής Διεθνούς για την κεντρική Ευρώπη σε μια εποχή όπου η Διεθνής διέθετε και χρησιμοποιούσε παράνομο ένοπλο μηχανισμό και στηρίζονταν στην Σοβιετική Ένωση του Στάλιν. Δηλαδή συγκριτικά σήμερα ο Κάρλος ή ο Μπεν Λάντεν είναι απλοί πρόσκοποι. Το ανώτατο λοιπόν Δικαστήριο της Λειψίας δικάζοντας με βάση την αρχή της νομιμότητας και τα αποδεικτικά στοιχεία εν αντιθέσει με αυτό του Λόκερμπι τους αθώωσε προκαλώντας την οργή τόσο του Χίτλερ όσο και του Γκέριγκ. Το δικαστήριο σεβόμενο τη διαδικασία και τα δικαιώματα των κατηγορουμένων έδωσε την δυνατότητα στον Δημητρώφ να εκφωνήσει τον γνωστό θαρραλέο αντιφασιστικό λόγο του κατακεραυνώνοντας τους ναζί εν αντιθέσει με το ελληνικό «Δημοκρατικό» δικαστήριο που δικάζοντας τον αναρχικό αγωνιστή Μαζιώτη, δεν του επέτρεψε να απολογηθεί, αφαιρώντας του τον λόγο. Όντας κατηγορούμενος για μια μικρή βόμβα που δεν έσκασε, που την είχε ομολογήσει και που είναι καλαμπουράκι σε σχέση με τον εμπρησμό του Ράιχσταγκ.

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Ή ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ

Η διενέργεια εκλογών και η ύπαρξη κοινοβουλίων από μόνα τους, δεν σημαίνουν την ύπαρξη Δημοκρατίας, όπως το δείχνουν τα παραδείγματα της μετεμφυλιακής κοινοβουλευτικής Ελλάδας, της σημερινής Τουρκίας, των χωρών του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού και των δεκάδων άλλων του Τρίτου Κόσμου. Η αναγνώριση από την Δύση, των χωρών αυτών σαν δημοκρατικών, αμέσως μετά την διοργάνωση εκλογών δεν μπορεί βέβαια να σημαίνει ότι χώρες που ήταν επί δεκαετίες δικτατορικές ή φασιστικές όπως η Ισπανία του Φράνκο ή η Χιλή του Πινοσέτ, και χωρίς να ανατραπεί ο κρατικός μηχανισμός τους από λαϊκή εξέγερση, μετατράπηκαν ειρηνικά, εν μια νυκτί, σε δημοκρατίες. Η αναγνώριση αυτή δεν μπορεί παρά να σημαίνει ότι έχουμε μια αντίρροπη σύγκλιση προς μια κοινή μορφή πολιτεύματος των πρώην δικτατορικών που μπαίνουν σε κάποια πορεία αργού εκδημοκρατισμού και των δυτικών που ακολουθούν μια αντίστροφη πορεία εκφασισμού.

Χωρίς να χρειάζεται εδώ να επεκταθούμε στο ζήτημα του περιορισμού μέχρι εκμηδένισης πολλών ατομικών ελευθεριών και δημοκρατικών δικαιωμάτων, ούτε στον μαζικό ηλεκτρονικό έλεγχο και φακέλωμα των δυτικών χωρών κι όχι μόνο του Εσελον, μέσω του οποίου το παλιό πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων έχει αντικατασταθεί σήμερα από το μοντέρνο πολλαπλό για κάθε μορφής συμπεριφορά του πολίτη, θα περιοριστούμε στο ζήτημα των βασανιστηρίου που είναι αποκαλυπτικό. Ενώ ο μαθητής των Εγκυκλοπαιδιστών Μπεκαρία ζητούσε πριν από σχεδόν 2,5 αιώνες την κατάργηση των βασανιστηρίων, σήμερα αυτά χρησιμοποιούνται συστηματικά σε όλες τις δυτικές «Δημοκρατίες». Στις 28 Ιουλίου 1999 και έξι ολόκληρα χρόνια μετά την κατάθεση του ένδικου μέσου, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου, καταδίκασε ομόφωνα τη Γαλλία για χρήση βασανιστηρίων ενάντια σε ποινικό κρατούμενο. Σύμφωνα με την έκθεση της Επιτροπής του ΟΗΕ ενάντια στα βασανιστήρια του Μάη του 2000, οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν συστηματικά βασανιστήρια ενάντια στους κρατούμενους χρησιμοποιώντας ειδικά όργανα (stun belts και άλλα) για να διοχετεύουν ηλεκτρικό ρεύμα στο σώμα τους. Κάλεσε δε τις ΗΠΑ να καταργήσουν αυτά τα όργανα. Βασανιστήρια γίνονται, όπως έχει επανειλημμένα καταγγελθεί, -και σε όλες τις άλλες δυτικές χώρες, όχι μόνο σε βάρος των ποινικών, αλλά και πολιτικών κρατουμένων και μεταναστών στην Βρετανία, στη Γερμανία, στην Ιταλία, Ισπανία και βέβαια στην Ελλάδα κλπ. Η δικαιολογία τους ότι αυτά γίνονται μόνο σε εγκληματίες ή τρομοκράτες είναι η ίδια με αυτές των φασιστικών καθεστώτων που δεν άγγιζαν την λεγόμενη σιωπηλή πλειοψηφία. Ακόμη και η Χούντα βασάνιζε μόνο τους αντιστασιακούς ή τους κομμουνιστές που όντας τότε επαναστάτες, ήταν οι σημερινοί τρομοκράτες.

Όσον αφορά την δήθεν δημοκρατική και ανθρωπιστική κατάκτηση της κατάργησης της θανατικής ποινής στις δυτικές «Δημοκρατίες» πρόκειται γα φαρισαϊσμό αφού αυτή έχει αντικατασταθεί από το απείρως πιο απάνθρωπο και βάρβαρο καθεστώς των λευκών κελιών ή φυλακών υψίστης ασφαλείας που υπάρχουν σήμερα σ' αυτές τις χώρες με διαφορετικές ονομασίες, Μέσω της πλήρους απομόνωσης ο φυλακισμένος χάνει την αίσθηση του χρόνου, του προσανατολισμού του, παρουσιάζει διαταραχές που δεν του επιτρέπουν την παραμικρή διανοητική δραστηριότητα, δηλαδή δολοφονείται η ανθρώπινη υπόσταση του, η προσωπικότητα του ενώ παραμένει εν ζωή. Έχουμε μια διαρκή και παρατεταμένη θανατική εκτέλεση, όπου ο φυλακισμένος οδηγείται στην παράνοια, γίνεται φυτό και για τον οποίο η εκτέλεση είναι λύτρωση. Το είδαμε στην Γερμανία με τους αγωνιστές της RAF. To βλέπουμε σήμερα στην Τουρκία, η οποία έπιασε αμέσως το νόημα της υπόθεσης και είναι πρόθυμη σήμερα να «εκδημοκρατιστεί» καταργώντας την θανατική ποινή, αφού όμως κατασκεύασε τα λευκά κελιά. Το βλέπουμε στους Τούρκους ηρωικούς απεργούς πείνας που κατά δεκάδες προτιμούν το θάνατο απ' αυτά. Το βλέπουμε στην ουσιαστική πολιτική υποστήριξη που παρέχει η Ε.Ε. σ' αυτήν την ανοιχτά φασιστική βαρβαρότητα της Τουρκίας με τους 24 νεκρούς και τους 50 ζωντανούς-νεκρούς, στήριξη πούναι τελείως Λογική αφού και αυτοί έκαναν και κάνουν τα ίδια είτε στους Ιρλανδούς, είτε στους Βάσκους, είτε στους Γερμανούς, είτε στους Γάλλους.

Οι σημερινές δυτικές «Δημοκρατίες» καλλιεργούν συστηματικά την αντίληψη ότι ο φασισμός είναι ένα καθεστώς που παρουσιάζει ορισμένα ευδιάκριτα εξωτερικά επιφαινόμενα που τον χαρακτήριζαν ιστορικά σε ορισμένες χώρες, όπως τα κρεματόρια, ο αντισημητισμός του Ολοκαυτώματος, η απουσία εκλεγμένου κοινοβουλίου κλπ. Ο φασισμός όμως, με την ευρύτερη έννοια του όρου που περιλαμβάνει και τις σκληρές δικτατορίες παρ' ότι αυτές παρουσιάζουν ορισμένες διαφορές, δεν είναι αναγκαστικά αντισημητισμός αφού ούτε ο Μουσολίνι (μέχρι το 1938), ούτε ο Φράνκο, ούτε ο Σαλαζάρ, ούτε ο Πινοσέτ, ούτε η δική μας Χούντα υπήρξαν αντισημίτες. Και πέρα απ' το γεγονός ότι τόσο ο Μουσολίνι όσο και ο Χίτλερ ενώ δεν είχαν καταλάβει βίαια την εξουσία, αλλά νόμιμα μέσω κοινοβουλευτικών διαδικασιών στη συνέχεια κατήργησαν τις εκλογές, το γεγονός της ιστορικής ήττας του στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αποκλείει την όποια επανεμφάνιση του με τις ίδιες μορφές. Ακόμη κι ο ίδιος ο Χίτλερ αν επανέρχονταν σήμερα θα ήταν υπέρ του κοινοβουλευτισμού, ενώ και η δική μας η Χούντα δεν υπήρξε ιδεολογικά αντικοινοβουλευτική όπως ήταν ο Χίτλερ κι ο Μουσολίνι. Μιλούσε για προσωρινό γύψο και προχώρησε σε αμνηστεία και κοινοβουλευτισμό το 1973 που ανατράπηκε από άλλους παράγοντες, την λαϊκή εξέγερση του Πολυτεχνείου.

Το παράδειγμα τέλος του σημερινού Ισραήλ δείχνει με τρόπο αδιαμφισβήτητο ότι το κοινοβούλιο και οι εκλογές μπορούν να συνυπάρχουν αρμονικά με την συστηματική φασιστική εγκληματική πρακτική των μαζικών δολοφονιών εκατοντάδων παιδιών και ενηλίκων και την πρακτική του απαρτχάιντ.

Η Δημοκρατία όμως δεν είναι ζήτημα εξωτερικών επιφαινομένων αλλά ουσίας. Αν διατηρηθούν οι εξωτερικές μορφές της αλλά αφαιρεθούν όλες οι αρχές και η θεωρία που την θεμελιώνουν, ο Διαφωτισμός, η ελευθερία, ισότητα, αδελφοσύνη, καταρρέει από μέσα κι από μόνη της, χωρίς να την έχει ανατρέψει κανένας εξωτερικός εχθρός. Καταλήγει σε ένα καθεστώς στην Ε.Ε. και στις ΗΠΑ που αρνείται όχι μόνο ουσιαστικά αλλά και ρητά στον πολίτη το δικαίωμα να αποφασίζει μέσω των εκλογών και του κοινοβουλίου, αναθέτοντας τον σ' αυτούς που αποκαλούν decision makers, γραφειοκράτες είτε του Δημοσίου είτε των πολυεθνικών μονοπωλίων, χωρίς καμιά ουσιαστική λαϊκή νομιμοποίηση. Καταλήγει στο φαινομενικά παράδοξο, ενώ 85% του ελληνικού λαού είναι αντίθετοι στον εγκληματικό πόλεμο της Δύσης κατά της Γιουγκοσλαβίας ή ενάντια στη συγκεκριμένη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού, 85% των βουλευτών του κοινοβουλίου να είναι υπέρ.

Η παραδοσιακή δυτική αντίδραση που ποτέ δεν αποδέχτηκε τον Διαφωτισμό, που δεν έπαψε να τον πολεμάει αλλά μη μπορώντας να τον ανατρέψει είχε υποχρεωθεί να συμβιβαστεί μαζί του, κατόρθωσε σήμερα μετά από μια αργή αλλά συνεχή και σταθερή, βήμα προς βήμα, πορεία να τον εξουδετερώσει, να θριαμβεύσει παίρνοντας τη ρεβάνς.

Ας σημειώσουμε εδώ, ανοίγοντας μια μικρή παρένθεση, ότι οι πάρα πάνω θέσεις μας είναι και μια απάντηση σε ορισμένους τσαρλατάνους που έχουν αναλάβει εργολαβικά να μας συκοφαντούν σαν αντιδυτικούς και εθνικιστές. Εμείς κατηγορούμε την σημερινή Δύση γιατί πρόδωσε την σημαντικότερη κατάκτηση της της σύγχρονης εποχής και όχι για λόγους θρησκευτικούς ή εθνοφυλετικούς. Αυτό είναι πασίγνωστο αφού η ιδεολογική αναφορά στον Διαφωτισμό υπήρξε πάγια για όλα τα αριστερά επαναστατικά ρεύματα, απ' τον ορθόδοξο μαρξισμό μέχρι τους αναρχικούς.

Θα μας απαντήσουν ότι δεν μπορεί να συμβαίνουν αυτά τα πράγματα στην δημοκρατική Δύση κι ότι αν συνέβαιναν θάχαν ξεσηκωθεί μαζικά οι λαοί. Δυστυχώς, οι ευρωπαϊκοί λαοί με εξαίρεση την Γιουγκοσλαβία και την Ελλάδα δεν ξεσηκώθηκαν μαζικά ούτε καν στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου όπου βρίσκονταν υπό ανοιχτή κατοχή ξένων δυνάμεων. Βέβαια σε ορισμένες χώρες υπήρξε κάποια αντίσταση αλλά αυτή ήταν και μεμονωμένη και όψιμη. Παρουσιάστηκε πολύ αργά κι αφού η έκβαση του πολέμου είχε πια κριθεί. Ακόμη μαζική αντίσταση δεν υπήρξε ούτε από τον ελληνικό λαό στη διάρκεια της 7χρονης δικτατορίας (με εξαίρεση το 73), παρ' ότι ο λαός στην συντριπτική του πλειοψηφία ήταν αντίθετος στην Χούντα και παρ' ότι υπήρξε κάποια αντίσταση ορισμένων οργανώσεων που σε καμία περίπτωση όμως δεν μπορεί να συγκριθεί με την μαζική αντίσταση της κατοχής.

Η ναζιστική Γερμανία έδειξε ότι η κατοχή της πιο προχωρημένης τεχνολογίας και ο σεβασμός των δικαιωμάτων των καθαρών Αρίων λευκών Γερμανών μπορεί να συμβαδίζουν αρμονικά με την ανοικτή παραβίαση τους για άλλα στρώματα του πληθυσμού, τη βία και την πιο απάνθρωπη βαρβαρότητα. Το σημερινό δυτικό πολίτευμα παρουσιάζει μια ανάλογη αντιφατική φύση και θα χαρακτηρίζονταν σωστότερα όχι σαν Δημοκρατία αλλά σαν φιλελεύθερος φασισμός. Κάνει σεβαστά μέχρι ενός σημείου ορισμένα δικαιώματα του πολίτη, αυτού της σιωπηλής πλειοψηφίας προβάλλοντας μάλιστα κάποια προωθημένα που αφορούν ορισμένα τμήματα όπως τις γυναίκες και τα δικαιώματα τους (και αυτού της άμβλωσης), τους ομοφυλόφιλους, τους εξαρτημένους από τα ναρκωτικά. Δικαιώματα που απορρέουν από βλάβες στην υγεία πούναι συνέπεια ρύπανσης, καταστροφής του περιβάλλοντος, επικίνδυνων προϊόντων, μεταλλαγμένων και άλλων. Απ' την άλλη τα αρνείται στους εργαζόμενους στο εσωτερικό του μετανάστες του Τρίτου Κόσμου επιβεβαιώνοντας την ρήση της Χάνα Άρεντ ότι το παράδοξο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι ότι εκεί ακριβώς που θάπρεπε ν' αναγνωρίζονται σαν απόρροια και μόνο της ανθρώπινης φύσης, εκεί ακριβώς δεν αναγνωρίζονται δηλαδή στους απάτριδες και στους μετανάστες.

Το κύριο όμως είναι ότι το σημερινό δυτικό πολίτευμα εκπληρώνει και τους τρεις όρους πούναι κοινοί σ' όλα τα φασιστικά καθεστώτα και που τα χαρακτηρίζουν σαν τέτοια. Πρώτον η άρνηση στην πράξη του Διαφωτισμού. Δεύτερο, η χρήση ανοικτής ένοπλης βίας ενάντια σε τμήματα του λαού, όπως είχαμε στο Ιράκ και στη Γιουγκοσλαβία. Τρίτο η συναίνεση και υποστήριξη του από τα μεσαία στρώματα όπως είδαμε με την δυτική (πλην Ελλάδας) συναίνεση στον πόλεμο κατά της Γιουγκοσλαβίας. Την εποχή της παγκοσμιοποίησης του καπιταλισμού είναι φυσικό η ανοικτή ένοπλη βία να χρησιμοποιείται κατά κύριο λόγο κατά των λαών που δεν βρίσκονται στις μητροπόλεις.

Η ένοπλη αυτή βία μπορεί να έχει ορισμένες ομοιότητες με αυτήν της κλασικής αποικιοκρατίας, αφού η τελευταία υπήρξε ο γενεολογικός πρόγονος του φασισμού έχοντας κοινές ρατσιστικές ιδεολογικές βάσεις, έχει όμως μια σημαντική διαφορά. Ενώ στην περίπτωση της αποικιοκρατίας είχαμε παράλληλα με την εκμετάλλευση και κάποια τοπική ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, με την εισβολή του καπιταλισμού σε παρθένες χώρες με ημιφεουδαρχικές παραγωγικές σχέσεις όπου η ένοπλη βία χρησίμευε για την εγκατάσταση και την προστασία των αποίκων όπως στην Αλγερία, σήμερα έχουμε μια καταστροφή υπαρχουσών παραγωγικών δυνάμεων και υποδομών όπως στο Ιράκ και στη Γιουγκοσλαβία αλλά και εσκεμμένη παρατεταμένη εκκαθάριση άμαχου πληθυσμού σαν συνέπεια του πολέμου και του οικονομικού εμπάργκο. Καταστροφή με την οποία η Δύση όχι μόνο πισωγυρίζει αυτές τις χώρες μισό αιώνα πίσω αλλά επί πλέον όπως δείχνουν ορισμένες περιοχές του πλανήτη, νησίδες απόλυτης μιζέριας σε πλήρη εγκατάλειψη, δεν θα δίσταζε να τους αρνηθεί οποιαδήποτε έστω εξαρτημένη ανοικοδόμηση, εντάσσοντας τες σ' αυτές εφ' όσον δεν υποταχθούν ολοκληρωτικά. Η σημερινή λοιπόν βία είναι πολύ πιο βάρβαρη κι απάνθρωπη κι απ' αυτήν της αποικιοκρατίας. Και δεν είναι τυχαίο ότι τόσο η Βοσνία όσο και το Κόσοβο σήμερα θυμίζουν περισσότερο ναζιστικό lebensraum (ζωτικός χώρος), ευρωπαϊκή χώρα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου υπό γερμανική κατοχή παρά αποικίες.

Τέλος ο σημερινός δυτικός φιλελεύθερος φασισμός και κυρίως το κοινωνικο-οικονομικό του σύστημα του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού έχουν τις εκατόμβες τους, τα εκσυγχρονισμένα κρεματόριά τους. Σύμφωνα με τις επίσημες ετήσιες εκθέσεις του ΟΗΕ, περίπου 35.000 παιδιά και ενήλικες χάνουν καθημερινά τη ζωή τους στον Τρίτο Κόσμο από την πείνα, τις μολύνσεις, απλές ιάσιμες ασθένειες λόγω έλλειψης φαρμάκων και στοιχειώδους περίθαλψης. Πράγμα που σημαίνει, όπως ειπώθηκε κι από άλλους, ότι κάθε τρία χρόνια ο καπιταλισμός προκαλεί τόσα θύματα όσα είχε ο Β Παγκόσμιος Πόλεμος. Και τίποτα δεν δείχνει πιο καθαρά την σχιζοφρένεια του σημερινού συστήματος όσο η αντίφαση ανάμεσα σε διάφορα αιτήματα στη Δύση ορισμένων που εν είδει αρχάγγελων ζητούν π.χ. ν' απαγορευτούν οι εκτρώσεις, γιατί είναι δολοφονίες που παραβιάζουν το δικαίωμα στη ζωή του εμβρύου, και την πλήρη αδιαφορία τους μέχρι συνενοχής, μπρος σ' αυτές τις εκατόμβες, και την εμφανή καταπάτηση του δικαιώματος στη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων.

Οι ελλείψεις αυτές που οδηγούν στον θάνατο δεν οφείλονται στο ότι οι χώρες του Τρίτου Κόσμου είναι τόσο φτωχές που δεν διαθέτουν φάρμακα. Όπως τόδειξε ολοκάθαρα το πρόσφατο ζήτημα του AIDS στην Αφρική, φάρμακα υπάρχουν, αλλά είναι οι δυτικές πολυεθνικές φαρμακοβιομηχανίες που δεν τους επιτρέπουν να τα αγοράσουν για να πουλήσουν τα πανάκριβα δικά τους. Αυτή την στιγμή υπάρχουν μικρές φαρμακοβιομηχανίες στην Αφρική και στις Ινδίες που παράγουν τα αναγκαία φάρμακα για την θεραπεία του AIDS σε φτηνές και προσιτές γι' αυτούς τιμές. Τα 30 όμως εκατομμύρια Αφρικανοί πούχουν προσβληθεί απ' τον ιό του AIDS θα οδηγηθούν στον θάνατο γιατί δεν είναι σε θέση να πληρώσουν το πανάκριβο φάρμακο των δυτικών φαρμακοβιομηχανιών, αφού η Δύση απειλεί αυτές τις χώρες με οικονομικά αντίποινα και απαγορευτικά πρόστιμα αν δεν προμηθευτούν τα δικά τους. Αναγκαία λοιπόν συνθήκη για να κρατηθούν ψηλά τα κέρδη των δυτικών φαρμακοβιομηχανιών, οι μετοχές τους, τα δυτικά χρηματιστήρια, οι χρηματιστηριακές και τραπεζικές αγορές είναι η θανάτωση δεκάδων εκατομμυρίων ανθρώπων στον Τρίτο Κόσμο. Δόλοφόνος και μάλιστα μαζικός είναι το ίδιο το σύστημα του παγκοσμι-οποιημένου καπιταλισμού και η λογική του και όχι κάποιος παράφρονας δικτάτορας. Κι όποιος ισχυρίζεται ότι αυτό το απάνθρωπο, εγκληματικό και βάρβαρο σύστημα μπορεί ν' αλλάξει ουσιαστικά κι όχι κατ' επίφαση, με ειρηνικά μέσα, χωρίς να ζημιωθεί κανένας, είναι αφελής, ανιστόρητος αν όχι συνένοχος.

Επαναστατική Οργάνωση 17 ΝΟΕΜΒΡΗ
Αθήνα Ιούνης 2001