Πέμπτη, 12 Σεπτεμβρίου 2013

1991-03-12 Λοχίας Στιούαρτ

1991-03-12 Λοχίας Στιούαρτ


Επαναστατική Οργάνωση 17 ΝΟΕΜΒΡΗ

Αθήνα 12-3-91

 

 

ΧΤΕΣ ΤΟ ΒΙΕΤΝΑΜ, ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΙΡΑΚ,
ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ

Τα τελευταία γεγονότα στον πόλεμο του Περσικού Κόλπου, η αποδοχή από το Ιράκ του σοβιετικού ειρηνευτικού σχεδίου για άνευ όρων αποχώρηση από το Κουβέιτ και η απόριψή του από τις ΗΠΑ και τους Δυτικούς, η εξαπόλυση της χερσαίας επίθεσης, η έναρξη της αποχώρησης του Ιράκ με συνεχιζόμενη τη δυτική επίθεση, η εισβολή και στρατιωτική κατοχή του νότιου Ιράκ παρά τις αντίθετες δηλώσεις των Δυτικών ότι δεν πρόκειται να μπουν στο έδαφος του, διέλυσαν και την παραμικρή αμφιβολία για τα πραγματικά αίτια και τους στόχους του πολέμου. Επιβεβαίωσαν την άποψη μας, ότι αυτά δεν ήταν ο σεβασμός της διεθνούς νομιμότητας, αλλά η επιβολή μιας αμερικανοκρατούμενης «νέας τάξης πραγμάτων» στην περιοχή με την εγκαθίδρυση νέων κομπραδόρικων καθεστώτων, ερήμην των λαών, για τον ασφαλή έλεγχο της ροής του πετρελαίου και την παράλληλη «επίλυση» των μόνιμων προβλημάτων που έχει δημιουργήσει η επεκτατικότητα του ρατσιστικού κράτους του Ισραήλ.

Ότι αυτή η «λύση» που επιλέχθηκε σήμερα λόγω της μοναδικής ευκαιρίας που έδινε στις ΗΠΑ η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, προϋπόθετε την πλήρη καταστροφή της στρατιωτικής μηχανής του Ιράκ που ήταν το μόνο υπολογίσιμο εμπόδιο στην περιοχή.

Ότι πρόκειται για έναν κλασικό ιμπεριαλιστικό και νεοαποικιακό πόλεμο, όπου η πλούσια και αλαζονική Δύση, με πρόσχημα την απελευθέρωση του Κουβέιτ, επιδόθηκε επί ένα μήνα με ιδιαίτερο ζήλο στην ολοκληρωτική καταστροφή της οικονομίας μιας φτωχής χώρας του Τρίτου Κόσμου και στη γενοκτονία του λαού της. Δίνοντας παράλληλα ένα φρικιαστικό μάθημα-προειδοποίηση σε όλες τις χώρες του Νότου, που θα αποπειρώνταν μελλοντικά να μην σκύψουν το κεφάλι. Για έναν πόλεμο-γενοκτονία με στόχο τη διαιώνιση των σχέσεων εκμετάλλευσης και υποδούλωσης του Τρίτου Κόσμου, του καθεστώτος των φτηνών πρώτων υλών και εργατικών χεριών, που τροφοδοτούν το διαρκώς αυξανόμενο χάσμα Βορρά-Νότου.

Μ' αυτόν τον πόλεμο-γενοκτονία κατάρευσε ολόκληρο το ιδεολογικό οικοδόμημα της αστικής δημοκρατίας, ολόκληρο το θεωρητικό υπόβαθρο των δικαιωμάτων του ανθρώπου. Αυτός θεμελιώθηκε στο γνωστό ναζιστικό δόγμα του «ζωτικού χώρου» που στη σημερινή ιστορική περίοδο έχει μετονομαστεί σε «ζωτικά στρατηγικά συμφέροντα». Σύμφωνα λοιπόν μ' αυτό, και όπως ομολόγησαν με αφοπλιστική και συνάμα κυνική ειλικρίνεια οι επιφανέστεροι θεωρητικοί του, αφήνοντας κατά μέρος τις ηχηρές φράσεις περί διεθνούς νομιμότητας, οι ΗΠΑ και η Δύση «δεν είναι δυνατόν ν' αφήσουν τον έλεγχο του 40% (!) των πετρελαίων στα χέρια του Σαντάμ». Έχουν λοιπόν το αναφαίρετο δικαίωμα στη στρατιωτική επέμβαση και στη σφαγή.

Αν βέβαια έτσι κουρελιάζονται με μιας τα δικαιώματα των λαών του Τρίτου Κόσμου απ' το κύριο δικαίωμα στην εθνική κυριαρχία των πλουτοπαραγωγικών πηγών του, μέχρι όλα τα άλλα δικαιώματα, ακόμη κι αυτό στη ζωή για τους 130.000 σφαγμένους, η αντίφαση είναι απλώς επιφανειακή για τους θιασώτες του δόγματος. Γιατί κεντρική καθοδηγητική ιδέα του είναι η εξής: η σημερινή επιστημονική και τεχνική ανωτερότητα και υπεροχή της Δύσης θεμελιώνει την ανωτερότητα του αμερικάνου και δυτικού ανθρώπου πάνω στον τριτοκοσμικό.

Του δίνει το δικαίωμα στη στρατιωτική επέμβαση και τη γενοκτονία λαών, ακόμη κι αν αυτοί στο παρελθόν δημιούργησαν λαμπρούς πολιτισμούς. Δίνει το δικαίωμα στη Δύση να επιβάλει παντού δια πυρός και σιδήρου τους θεσμούς της και το μονοδιάστατο άνθρωπο της, να εμποδίσει τη δημιουργία οποιουδήποτε διαφορετικού μοντέλου κοινωνίας προς δόξα του πολιτιστικού πλουραλισμού και της συνύπαρξης.

Μπορεί λοιπόν να ισοπεδώθηκε μια χώρα, να εξολοθρεύθηκαν 130.000 άνθρωποι, αυτοί όμως δεν ήταν Δυτικοί. Ήταν Άραβες, Ιρακινοί, μωαμεθανοί. Τα δικαιώματα λοιπόν δεν είναι του «ανθρώπου» αλλά των Δυτικών ακόμη κι αν είναι κατοικίδια. Καλύτερα σκύλος στη Δύση παρά άνθρωπος του Τρίτου Κόσμου. Αυτό λέγεται θρίαμβος των δυτικών πανανθρώπινων οικουμενικών αξιών μέσα στα πλαίσια του καπιταλισμού.

Η ανιστόρητη, απολίτιστη, στενόμυαλη και ρατσιστική αυτή θεωρία υπήρχε βέβαια πάντα στη Δύση, από τον περασμένο κιόλας αιώνα, αν και περιορίζονταν σε ορισμένους κύκλους της πρώην αριστοκρατίας και της άκρας δεξιάς. Σήμερα όμως έχει γίνει η κυρίαρχη άποψη στη Δύση, σιωπηρά αποδεκτή από τη μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού ακόμη κι από τμήματα της αριστεράς. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο γεγονός ότι ο παραδοσιακός δυτικός αντισημιτισμός έχει σήμερα αντικατασταθεί σ' όλες τις μεγάλες Δυτικές χώρες, απ' τον αντιαραβικό-αντισλαμικό ρατσισμό, που κάνει θραύση σήμερα στο επίπεδο των ηθών, των προκαταλήψεων και της καθημερινής συμπεριφοράς των μαζών. Δεν είναι τυχαίο ότι δεν δημιουργήθηκε κανένα ισχυρό μαζικό κίνημα ενάντια στη γενοκτονία —πέρα από μικρές μειοψηφίες — κι ότι σύμφωνα με τα γκάλοπ, συντριπτικές πλειοψηφίες την επιδοκίμασαν.

Παράλληλα η περιβόητη ανεκτικότητα της αστικής δημοκρατίας εξαφανίζεται και αντικαθίσταται από τη λογοκρισία, τη μισαλλοδοξία και το φανατισμό. Παρατηρούμε όχι μόνο τις χουντικού τύπου απαγορεύσεις τραγουδιών των Μπητλς, την απουσία οποιουδήποτε διαλόγου σε βάθος για το τόσο σημαντικό ζήτημα της αναγκαιότητας του πολέμου αλλά και τη βιαιότητα της εκστρατείας ενάντια σε προσωπικότητες — ακόμη και δεξιούς πρώην υπουργούς— που χαρακτηρίζονται συλήβδην «σανταμικοί» επειδή τάχθηκαν κατά του πολέμου-γενοκτονίας, ακόμη κι αν τόκαναν απ' τη σκοπιά της καλύτερης μακρόχρονα εξυπηρέτησης των συμφερόντων της Δύσης. Όποιος είναι ενάντια στη γενοκτονία του λαού του Ιράκ είναι «σανταμικός».

Παρ' ότι θα μπορούσαν να γραφτούν βιβλία ολόκληρα για την πρακτική και την αναξιοπιστία των δυτικών ΜΜΕ σ όλη τη διάρκεια της κρίσης και του πολέμου, δύο και μόνο σημεία δείχνουν ότι στις κρίσιμες στιγμές είπαν ψέματα, παραπλάνησαν και ποδηγέτησαν τη δυτική κοινή γνώμη. Πώς άλλωστε θα μπορούσε να γίνει αλλιώς όταν π.χ. το αμερικάνικο τηλεοπτικό δίκτυο NBC ανήκει στη Τζένεραλ Ελέκτρικ που είναι απ' τους κύριους προμηθευτές όπλων του αμερικάνικου Πενταγώνου.

Το πρώτο σημείο είναι η δήθεν συμπεριφορά του Σαντάμ μέχρι την ημερομηνία-όριο της 15ης Γενάρη. Σ' όλη αυτήν την κρίσιμη περίοδο προετοιμασίας του πολέμου, μας είπαν ότι ο Σαντάμ ήταν αδιάλακτος κι ότι αρνιόταν να συζητήσει κάθε πρόταση της Δύσης για την αποχώρηση απ' το Κουβέιτ και την αποφυγή του πολέμου. Κατά τη διάρκεια όμως των βομβαρδισμών της Βαγδάτης το Ιράκ αποκάλυψε, δημοσιεύοντας τα πρακτικά των συζητήσεων Κουεγιάρ-Σαντάμ, ότι ήταν πρόθυμο ν' αποχωρήσει απ' το Κουβέιτ με την προϋπόθεση να γίνουν διαπραγματεύσεις για τις νόμιμες εδαφικές διεκδικήσεις που είχε. Δεν ήταν λοιπόν ο Σαντάμ αλλά οι ΗΠΑ και η Δύση που τον είχαν προαποφασίσει. Αυτό βέβαια αποσιωπήθηκε με ιδιαίτερη φροντίδα απ' τα δυτικά ΜΜΕ, γιατί αν γινόταν γνωστό δεν θα μπορούσε να εξασφαλιστεί η συναίνεση για την επίθεση και την ισοπέδωση του Ιράκ.

Το δεύτερο, είναι στην περίοδο μετά την 21η Φλεβάρη όταν το Ιράκ αποδέχτηκε το σοβιετικό ειρηνευτικό σχέδιο, για πλήρη αποχώρηση άνευ όρων απ' το Κουβέιτ και οι ΗΠΑ απάντησαν με το τηλεσίγραφο-θέατρο που έδινε δήθεν διορία 24 ωρών στο Ιράκ για να αποχωρήσει.

Και εδώ τα δυτικά ΜΜΕ παραπλάνησαν τον κόσμο αποκρύβοντας ότι οι ΗΠΑ εμπόδισαν την αποχώρηση, αφού στη διάρκεια ακριβώς της δήθεν προθεσμίας είχαν δυναμώσει τους βομβαρδισμούς τόσο στο Κουβέιτ όσο και στο Ιράκ. Απόκρυψαν το γεγονός ότι το Ιράκ δεν μπορούσε να αποχωρήσει κάτω από τη βροχή των αμερικάνικων βομβών, ναπάλμ και FAE που δέχονταν οι δυνάμεις του και συνεπώς ότι το τελεσίγραφο ήταν σκέτο θέατρο.

Αποκοιμίζοντας έτσι την παγκόσμια κοινή γνώμη, επέτρεψαν την εξαπόλυση της χερσαίας επίθεσης και την εκατόμβη στο δρόμο Κουβέιτ-Βασόρας, την εισβολή και κατοχή εδαφών του Ιράκ, που ήταν απαραίτητες για την προσπάθεια ανατροπής του μπααθικού καθεστώτος.

Σ' αυτές τις κρίσιμες λοιπόν στιγμές, τα δυτικά ΜΜΕ λειτούργησαν όχι σαν όργανα ελεύθερης πλουραλιστικής πληροφόρησης, υπεύθυνων πολιτών, αλλά σαν σκέτος προπαγανδιστικός μηχανισμός γκαιμπελικού τύπου, κλασικών δικτατοριών. Η σύγκριση άλλωστε με την πρακτική του ανάλογου μηχανισμού της δικτατορίας του Ιράκ και η διαπίστωση της απουσίας οποιασδήποτε ουσιαστικής διαφοράς το επιβεβαιώνει απόλυτα.

Η συγκεκριμένη στρατηγική που χρησιμοποιήθηκε στο Ιράκ ανοίγει ένα νέο λαμπρό κεφάλαιο στην τέχνη του πολέμου. Παρ' ότι στα πρώτα βήματα της αεροπορίας, οι βομβαρδισμοί από τον αέρα μη στρατιωτικών στόχων είχαν απαγορευτεί από το δίκαιο του πολέμου, αφού συνεπάγονταν θύματα στον άμαχο πληθυσμό, εν τούτοις χρησιμοποιήθηκαν στο Β Παγκόσμιο πόλεμο τόσο απ' τον Χίτλερ όσο και απ' τους Αγγλο-Αμερικάνους συμμάχους. Μεταπολεμικά χρησιμοποιήθηκαν μαζικά κυρίως στην Κορέα και στο Βιετνάμ απ' τους Αμερικανούς και στο Λίβανο απ' τους Ισραηλινούς σε ενέργειες που χαρακτηρίστηκαν σαν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Ποτέ όμως δεν χρησιμοποιήθηκαν σε τέτια έκταση όσο στο Ιράκ, σαν κύριος άξονας μιας πολεμικής στρατηγικής. Σαν υλοποίηση μιας απλοϊκής και συνάμα φρικιαστικής ιδέας: Βομβαρδίζουμε απ' τον αέρα μια χώρα, με πάσης φύσης βόμβες, πυραύλους, ναπάλμ, βόμβες FAE (που αφαιρούν το οξυγόνο από μεγάλες περιοχές σκοτώνοντας οποιονδήποτε ζωντανό οργανισμό). Αδιαφορώντας για τις δεκάδες χιλιάδες θύματα όπως τόδειξαν μεταξύ άλλων τα 500 απανθρακωμένα γυναικόπαιδα του καταφύγιου της Βαγδάτης θύματα των αμερικάνων και οι 130 άμαχοι της αγοράς της Φαλούζα θύματα των Άγγλων. Βομβαρδίζουμε για όσο χρονικό διάστημα χρειαστεί, μέχρι να καταστραφεί ολοσχερώς όλη η οικονομία, μέχρι να μη δουλεύει κανένα εργοστάσιο, ακόμη και τα εργοστάσια γάλακτος, μέχρι να παραλύσουν οι συγκοινωνίες και οι μεταφορές. Μέχρι να φτάσουμε στην κατάρευση του αντίπαλου απ' την πείνα, τη δίψα, την αϋπνία (λόγω των βομβαρδισμών), τις ασθένειες, τις κακουχίες. Και τότε ξεκινάμε τη χερσαία επίθεση.

Βασιζόμενη στη διαγραφή με μια μονοκοντυλιά της κλασικής διάκρισης, στην οποία βασίζονταν το «δίκαιο του πολέμου», στρατιωτικού-μη στρατιωτικού στόχου, μάχιμου εχθρού-άμαχου πληθυσμού, αυτή η στρατηγική αποτελεί το προτελευταίο βήμα, όντας η χρήση τακτικής πυρηνικής βόμβας, στην πορεία-επιστροφή της οικουμένης προς την κτηνώδη βαρβαρότητα, από ένα συγκεκριμένο κοινωνικό σύστημα που λέγεται καπιταλισμός.

Η ολοκληρωτική καταστροφή μιας φτωχής χώρας του Τρίτου Κόσμου για δεκαετίες και η γενοκτονία 130.000 Ιρακινών, οι περισσότεροι απ' τους οποίους είναι άμαχοι, συνιστούν ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας που διέπραξαν οι κυβερνήσεις της Δύσης με επικεφαλής αυτήν των ΗΠΑ. Συνιστούν το θρίαμβο του δυτικού κοινοβουλευτικού ναζισμού. Μετά το Βιετνάμ όπου οι ΗΠΑ κατάστρεψαν ακόμη και οικολογικά μια φτωχή χώρα για 100 χρόνια κι εξολόθρεψαν 1 εκατομμύριο 400 χιλιάδες Βιετναμέζους, την Αλγερία όπου η «δημοκρατική» Γαλλία εξολόθρεψε σε πέντε χρόνια 1 εκατομμύριο Αλγερινούς σε συνολικό πληθυσμό 10 εκατομμυρίων, ήρθε το Ιράκ όπου οι δυτικοί ουμανιστές εξολόθρεψαν σε ένα μήνα 130.000 Ιρακινούς και κατέστρεψαν τη χώρα. Βιετνάμ, Αλγερία, Ιράκ είναι τα Άουσβιτς και τα Γκουλάγκ του δυτικού κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού, του κοινοβουλευτικού καπιταλισμού.

Αποφασίσαμε λοιπόν να χτυπήσουμε τον εγκληματικό μηχανισμό γενοκτονίας που λέγεται Αμερικάνικες ένοπλες Δυνάμεις, εκτελώντας έναν απ' τους μισθοφόρους επαγγελματίες φονιάδες της Βάσης του Ελληνικού. Όπως έχουμε δηλώσει και στο παρελθόν θα συνεχίσουμε να χτυπάμε αυτούς τους φονιάδες, είτε εργάζονται στις αμερικάνικες βάσεις στη χώρα μας είτε έχουν έρθει για διακοπές στα νησιά μας, μέχρις ότου αποχωρήσει ο τελευταίος Αμερικάνος μισθοφόρος απ' τη χώρα μας κι ο τελευταίος Τούρκος στρατιώτης απ' την Κύπρο.

Περιμένουμε με ενδιαφέρον και συντριβή τις γνωστές στερεότυπες ανακοινώσεις των διαφόρων φρόκαλων της πολιτικής, της δημοσιογραφίας και της αμερικανοδουλείας όπου δίκην αθώας περιστεράς, κατακεραυνώνουν με «αποτροπιασμό» την εγκληματική παραβίαση απ' τη 17Ν του δικαιώματος στη ζωή, ενώ δεν διέκριναν τέτια παραβίαση στη γενοκτονία επί ένα μήνα 130.000 Ιρακινών, σιωπώντας συνένοχα και παραμένοντας ασυγκίνητοι.

Αθήνα 12-3-91
Επαναστατική Οργάνωση 17 ΝΟΕΜΒΡΗ

Υ.Γ. 1) Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τις 5 βόμβες που τοποθετήσαμε τη Δευτέρα βράδυ σε ισάριθμα πούλμαν. Άνηκαν σε εταιρείες που παίζανε το ρόλο απεργοσπάστη παραβιάζοντας έτσι το δικαίωμα των εργαζομένων στην απεργία. Όλες οι εταιρείες στις οποίες ανήκαν αυτά που χτυπήθηκαν είχαν δρομολογήσει πούλμαν στη διάρκεια της απεργίας.

Υ.Γ. 2) Πέρασαν σχεδόν δύο μήνες από τότε που τα ΜΑΤ χρησιμοποιώντας τα χημικά τους όπλα, δακρυγόνα και ασφυξιογόνα, κατάπνιξαν μια ειρηνική διαδήλωση προκαλώντας τον εμπρησμό του καταστήματος Κ. Μαρούση, το θάνατο 4 πολιτών και τον τραυματισμό δεκάδων άλλων, και το «δημοκρατικό» καθεστώς μας δεν έχει κινήσει το δαχτυλάκι του, για τη δίωξη και τιμωρία των υπευθύνων αυτού του εγκλήματος. Συνεπώς και σε συμφωνία με όσα έχουμε δηλώσει σε ανύποπτο χρόνο, ότι για οποιαδήποτε μαζική χρήση δακρυγόνων και ασφυξιογόνων με θύματα αθώους, θα πληρώνουμε τους υπευθύνους με το ίδιο νόμισμα, για οτιδήποτε τους συμβεί θα είναι υπεύθυνοι οι ίδιοι και το «δημοκρατικό» καθεστώς τους.