Πέμπτη, 12 Σεπτεμβρίου 2013

1991-06-16 Τούρκοι διπλωμάτες

1991-06-16 Τούρκοι διπλωμάτες


Επαναστατική Οργάνωση 17 ΝΟΕΜΒΡΗ

Αθήνα 16-7-91

ΕΛΛΑΔΑ, Η ΠΑΛΙΟΨΑΘΑ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ
Μακρυγιάννης

Ο πρόσφατος πόλεμος στον Κόλπο υπήρξε για την Ελλάδα μια ακόμη πικρή εμπειρία αλλά και μια διδακτική αποκάλυψη της βαθιάς προσήλωσης και πίστης της Δύσης στις αρχές της δικαιοσύνης και της διεθνούς νομιμότητας. Οι παρατεταμένοι βομβαρδισμοί μη στρατιωτικών στόχων στα μετόπισθεν, τους οποίους Ισραηλινός στρατηγός σε αποστρατεία χαρακτήρισε πρόσφατα σαν «πράξη βανδαλισμού παρόμοια μ' αυτές της εισβολής των Μογγόλων στο Ιράκ τον 13ο αιώνα», έπεισαν και τον πιο δύσπιστο ότι η Δύση δεν αστειεύεται με τους παραβάτες του διεθνούς νόμου. Πριν λοιπόν συμπληρωθούν 7 μήνες, ο βιαστής και εισβολέας του Κουβέιτ όχι μόνο εξαναγκάστηκε με τη βία των όπλων να το εγκαταλείψει, αλλά επί πλέον ο «χασάπης» της Βαγδάτης τιμωρήθηκε παραδειγματικά. Τουλάχιστον 150.000 Ιρακινοί εξολοθρεύτηκαν, η χώρα τους καταστράφηκε ολοσχερώς, η οικονομία της πήγε 50 χρόνια πίσω.

Αν όμως 7 μήνες άρκεσαν για να λυθεί το ζήτημα της κατάληψης του Κουβέιτ, 17 χρόνια δεν ήταν αρκετά για την Κύπρο. Οι χασάπηδες Λοιπόν της Άγκυρας, για να χρησιμοποιήσουμε κι εμείς τη Δυτική ορολογία, μπορούν να εισβάλλουν, να καταστρέφουν, να καταλαμβάνουν ανενόχλητα το ένα τρίτο της Κύπρου. Μπορούν να διαιωνίζουν το έγκλημα, να δημιουργούν ντε φάκτο κρατίδιο, τη σημερινή ουσιαστική διχοτόμηση και αυριανή συνομοσπονδία με τις ευλογίες της διεθνούς κοινότητας και κυρίως των Αγγλοαμερικανών που εδώ δεν αντιλήφθηκαν καμία παραβίαση της νομιμότητας.

Ενώ στην περίπτωση του Κουβέιτ, η Δύση αρνιόταν κάθε συνεννόηση με το Σαντάμ πριν τα στρατεύματα του αποχωρήσουν, εδώ ποτέ δεν ζητήθηκε από την Δύση με την ίδια επιμονή, η αποχώρηση των τούρκικων στρατευμάτων από την Κύπρο. Ποτέ δεν αποφασίστηκε κάποιο οικονομικό εμπάργκο ενάντια στην Τουρκία. Ποτέ δεν επιχειρήθηκε καμία στρατιωτική επιδρομή εναντίον της για να εξαναγκαστεί σε αποχώρηση. Και σήμερα τέλος οι μυστικές διαπραγματεύσεις γίνονται χωρίς να μπαίνει απ' τους Αγγλοαμερικάνους ο sine qua non όρος για οποιαδήποτε συμφωνία, η αποχώρηση όλων των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής και επιστροφή των προσφύγων στα σπίτια τους.

Ο κάθε Έλληνας λοιπόν δεν μπορεί παρά να θαυμάσει την αφοσίωση της Δύσης στο διεθνή νόμο και να θεωρήσει τους Αγγλοαμερικάνους και τον Τούρκικο φασιστικό επεκτατισμό υπεύθυνους γι' αυτή τη νέα συνωμοσία σε βάρος της χώρας, τη νέα συρρίκνωση του ελληνισμού.

Η πολιτική της Δύσης απέναντι στην Τουρκία υπήρξε, από την εποχή του Κεμάλ και από τη στιγμή που αυτός ανέτρεψε τα πρώτα σχέδια της, πραγματικό σκάνδαλο.

Σκάνδαλο που συνίσταται σε συνεχείς παραχωρήσεις λόγω της σημαντικής γεωπολιτικής θέσης της Τουρκίας με σκοπό τον προσεταιρισμό της και τη μετατροπή της σε χωροφύλακα της Δύσης.

Σκάνδαλο που συνίσταται στην έμπρακτη και έμμεση αποδοχή από τη Δύση όλων των εγκλημάτων μιας απ' τις βασικές συνιστώσες του Κεμαλισμού, της φασιστικής πρακτικής και του επεκτατισμού. Έτσι ενώ η συνθήκη των Σεβρών, σε εφαρμογή της αρχής του δικαιώματος των εθνών στην αυτοδιάθεση, προέβλεπε τη δημιουργία Αρμενικού και Κουρδικού κράτους, η Δύση όχι μόνο συμφώνησε με την Κεμαλική Τουρκία, για τη δημιουργία τους μέχρι σήμερα, αλλά επί πλέον έκλεισε τα μάτια μπροστά στη γενοκτονία των Αρμενίων, των Κούρδων, των 350.000 Ποντίων, στις σφαγές των Ελλήνων. Συναίνεσε σιωπηλά στη φασιστικού τύπου επίλυση του ζητήματος των μειονοτήτων από τον Κεμαλι-σμό με τις σφαγές, τους άγριους διωγμούς και τις αναγκαστικές μετακινήσεις πληθυσμών.

Στη διάρκεια του μεσοπολέμου κι ενώ η Κεμαλική Τουρκία είχε άριστες σχέσεις με τη ναζιστική Γερμανία, στο πρόσωπο της οποίας έβλεπε την πραγματική κοινωνική επανάσταση και την οποία τροφοδοτούσε με πρώτες ύλες για την πολεμική της βιομηχανία ακόμη και στη διάρκεια του πολέμου, παράλληλα υπέγραφε συνθήκες με τους Αγγλογάλλους που συναγωνίζονταν σε παραχωρήσεις για να εξασφαλίσουν την ουδετερότητα της. Έτσι η Τουρκια παίζοντας σε δυο ταμπλό, οντάς απ τη μια στενός σύμμαχος της ναζιστικής Γερμανίας απ' την οποία εξοπλίζονταν, πέτυχε απ' την άλλη, πέρα απ' τα οικονομικά οφέλη, να αναθεωρήσει υπέρ αυτής το καθεστώς των Στενών με τη Συνθήκη του Μοντρέ και να αποσπάσει απ' τους Γάλλους την περιοχή του Χατάι (το σαντζάκι της Αλεξανδρέττας) που ανήκε στη Συρία (υπό Γαλλική εντολή τότε) την οποία κατέχει μέχρι σήμερα.

Όπως είναι φυσικό αυτή η σκανδαλώδης συμπεριφορά της Δύσης προς την Τουρκία είχε τραγικές συνέπειες για τις γειτονικές της χώρες με πρώτη ανάμεσα της την Ελλάδα. Συνέπειά της υπήρξε η δυσμενής επίλυση του αλυτρωτικού ζητήματος και η συνεχής συρρίκνωση του ελληνισμού μέχρι σήμερα.

Πρώτη πράξη αυτής της πορείας υπήρξε η ανακωχή στα Μουδανιά και η Συνθήκη της Λωζάνης που επιβλήθηκαν με εξευτελιστικό τρόπο στην ηττημένη Ελλάδα, από τους Δυτικούς και τους Τούρκους, γονατίζοντας την και βάζοντας της το μαχαίρι στο λαιμό. Μ' αυτές η Ελλάδα υποχρεώθηκε να πληρώσει πανάκριβα την Τουρκία για την αρπαγή απ' τους Άγγλους των πετρελαίων της Μοσούλης.

Η περιοχή της Μοσούλης, που διεκδικούσε η Κεμαλική Τουρκία — ενώ βέβαια ανήκε στο υπό ίδρυση Κουρδικό κράτος του οποίου οι δραματικές περιπέτειες συνεχίζονται μέχρι σήμερα — εντάχθηκε στο Ιράκ που βρίσκονταν τότε σε καθεστώς αγγλικού προτεκτοράτου, και η Τουρκία ανταμείφθηκε με την παραχώρηση απ' την Ελλάδα της Ανατολικής Θράκης, της Ίμβρου και της Τενέδου, και με την αναγκαστική μετακίνηση ολόκληρου του ελληνικού πληθυσμού.

Όπως συμβαίνει πάντα με τους ηττημένους, η Ελλάδα υποχρεώθηκε στη Λωζάνη να υπογράψει μια συνθήκη που περιείχε εξευτελιστικούς και τελείως άδικους γι' αυτήν όρους. Σε πλήρη αντίθεση όμως με τα διδάγματα της Ιστορίας, που λένε, ότι αυτοί οι ηττημένοι, σχεδόν πάντα, αμφισβητούν και στη συνέχεια αγωνίζονται κι ανατρέπουν στο μέλλον τις άδικες συνθήκες που τους επιβλήθηκαν, όπως τόκαναν η Γερμανία με τη συνθήκη των Βερσαλλιών και η Κεμαλική Τουρκία με την ανακωχή του Μούδρου και τη Συνθήκη των Σεβρών, οι ελληνικές κυβερνήσεις, ξεπερνώντας κάθε όριο δουλικότητας, υποταγής στη Δύση και εθνικής μειοδοσίας, ποτέ δεν αμφισβήτησαν τους εξευτελιστικούς και άδικους όρους της συνθήκης της Λωζάνης, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να τους επικαλούνται.

Αντί λοιπόν η Ελλάδα νάθετε χτες ζήτημα Ανατολικής Θράκης (όχι Κωνσταντινούπολης) που κατοικούνταν από ελληνικούς πληθυσμούς και της αποσπάστηκε, άδικα, λόγω της αγγλικής αποικιοκρατίας, θέτει σήμερα η Τουρκία θέμα Δυτικής Θράκης.

Αντί να κατάγγελνε την φασιστικού τύπου επίλυση του ζητήματος των μειονοτήτων, με τις αναγκαστικές μετακινήσεις πληθυσμών και το ξερίζωμα του ελληνισμού, που όμοια της δεν υπάρχει σχεδόν πουθενά στον κόσμο, η Τουρκία, μετά το 50, προχώρησε σε νέους διωγμούς και, μετά την δεκαετία του 60, την επανέλαβε στην Κύπρο.

Αντί νάθετε χτες η Ελλάδα ζήτημα Ίμβρου και Τενέδου, που είχαν ελληνικούς πληθυσμούς, θέτει σήμερα η Τουρκία ζήτημα βραχονησίδων, υφαλοκρηπίδας, εναέριου χώρου, ακόμη και Δωδεκανήσου.

Αντί να αμφισβητούσαν την αποδοχή, κάτω από εξαναγκασμό στη Λωζάνη, της αγγλικής κατοχής και κυριαρχίας της Κύπρου, ιδίως μετά τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του 50, οι ελληνικές κυβερνήσεις προχώρησαν σε νέες προδοτικές συμφωνίες στη Ζυρίχη και το Λονδίνο, αναγνωρίζοντας δικαιώματα τόσο στην Τουρκία όσο και στην Αγγλία, που οδήγησαν στην εισβολή του 74 και στη σημερινή ουσιαστική διχοτόμηση της Κύπρου.

Με τα παραπάνω δεν προσπαθούμε να υποστηρίξουμε καμιά νέα «Μεγάλη Ιδέα» ή μια στρατιωτική εισβολή στην Ανατολική Θράκη, όπως θα μας κατηγορήσουν οι διάφοροι αγύρτες, τσαρλατάνοι δημοσιογράφοι αλλά ν' αποδείξουμε, πώς η χώρα έφτασε στο σημερινό τραγικό αποτέλεσμα. Η απουσία μιας πολιτικής δίκαιης αμφισβήτησης των άδικων και ταπεινωτικών συμφωνιών, που συνόδευαν τη συνθήκη της Λωζάνης, οδήγησε την Τουρκία στην εδραίωση των νέων κατακτήσεων της, από τις οποίες προωθεί νέες όλο και πιο προωθημένες διεκδικήσεις σε βάρος της χώρας.

Οι σημαντικές εδαφικές κατακτήσεις του τούρκικου επεκτατισμού, μέσω μιας φασιστικής πρακτικής, από τις οποίες η πιο πρόσφατη είναι η κατοχή και η διχοτόμηση της Κύπρου, την έχουν μετατρέψει σε πάγια πολιτική πρακτική του τούρκικου πολιτικοστρατιωτικό συμπλέγματος, ανεξάρτητα από το είδος της κυβέρνησης στην Άγκυρα. Απέναντι σε μια τέτοια μόνιμη επιθετικότητα, η στρατηγική των ελληνικών κυβερνήσεων, τις τελευταίες δεκαετίες, είτε της παλιάς δεξιάς της ΕΡΕ είτε της χούντας είτε του ΠΑΣΟΚ είτε της ΝΔ, συνιστά ένα διαρκές Μόναχο.

Οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια, όχι μόνο σε νέες παραχωρήσεις και σε νέα συρρίκνωση, αλλά και σε ένοπλη σύγκρουση (όχι σε μακροχρόνιο πόλεμο αλλά σε σύγκρουση περιορισμένης χρονικά και τοπικά μορφής), στην οποία θα συρθεί η Ελλάδα από τα πράγματα, με όρους και πάλι δυσμενείς, αφού δεν θάχει επιλέξει ούτε τη χρονική στιγμή ούτε το χώρο.

Παράλληλα η συνεχιζόμενη σήμερα σκανδαλώδης εύνοια των δυτικοευρωπαϊκών και του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα την έχει αποθρασύνει. Παρέχοντας της σημαντική οικονομική αλλά και απεριόριστη δωρεάν στρατιωτική βοήθεια, για να μπορεί να παίξει αποτελεσματικά το ρόλο του χωροφύλακα τους στην περιοχή, οι Δυτικοί ιμπεριαλισμοί είναι αναγκασμένοι ν' αποκρύβουν από την κοινή γνώμη τους, όχι μόνο τις εξόφθαλμες αρπαγές εδαφών, όπως της Κύπρου, αλλά και τα σημερινά εγκλήματα του τούρκικου φασιστικού καθεστώτος σε βάρος του λαού της Τουρκίας και των Κούρδων.

Τίποτε δεν δείχνει καλύτερα αυτή την υποκρισία όσο η πρόσφατη αναγωγή της Τουρκίας, από τη Δύση, σε προστάτη των Κούρδων του Ιράκ! Ενώ τα εγκλήματα, οι μαζικές δολοφονίες, τα βασανιστήρια, οι βιασμοί μικρών κοριτσιών, οι βίαιες εκκενώσεις πληθυσμών του Κουρδιστάν είναι εξ ίσου αν όχι πιο στυγερά απ' αυτά του Σαντάμ ενάντια στους Κούρδους, στη Δύση κανένας δεν μιλάει γι' αυτά. Ενώ το τουρκικό καθεστώς απαγορεύει τη δημόσια χρήση και διδασκαλία της κουρδικής γλώσσας, η Δύση χαιρετίζει σαν δημοκρατικό μέτρο το πρόσφατο για ανοχή στην ιδιωτική χρήση της! Ενώ οι συλλήψεις, φυλακίσεις, οι βασανισμοί και οι μαζικές δίκες-παρωδία ενάντια στους Τούρκους αγωνιστές συνεχίζονται αδιάκοπα, ενώ η πρόσφατη αμνηστία αφορά μόνο τους εγκληματίες φασίστες, κανένας στη Δύση δεν μιλάει για τους χασάπηδες της Άγκυρας.

Κι όχι μόνο βέβαια κανείς δεν μιλάει για την τούρκικη εισβολή και κατοχή στην Κύπρο, για τους 2.000 αγνοούμενος, για τις λεηλασίες και αρπαγές των εδαφών και των σπιτιών των Ελληνοκυπρίων αλλά η Δύση έφτασε στο σημείο, για να δικαιολογήσει το σημερινό της έγκλημα της διχοτόμησης ενάντια στον ελληνισμό, να πλαστογραφεί ανοιχτά την Ιστορία, γράφοντας σε μεγάλα λεξικά ότι στη δεκαετία του 50 άρχισαν οι πρώτες σφαγές ανάμεσα σε Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους, ενώ όπως όλοι γνωρίζουν τότε έγινε ένοπλος εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας των Ελληνοκυπρίων ενάντια στους Άγγλους αποικιοκράτες, για την ένωση με την Ελλάδα. Ένωση που νομιμοποιούνταν από το γεγονός, ότι η Κύπρος είναι ένα νησί με πανάρχαιο ελληνικό πολιτισμό, που κατοικούνταν από Έλληνες εδώ και 3.000 χρόνια και του οποίου ο λαός αγωνίστηκε σκληρά για την ένωση. Που ακόμη και τις παραμονές της εισβολής του 74 και παρ' όλες τις καθοδηγούμενες από τη Δύση προβοκάτσιες, τόσο των Ελλήνων όσο και των Τούρκων εθνικιστών, η τούρκικη μειονότητα του 18% ήταν διασκορπισμένη σ' όλο το νησί και ζούσε δίπλα και μαζί με τα 82% των Ελλήνων. Πραγματικότητα που διαψεύδει τα δυτικά παραμύθια περί μη δυνατότητας συμβίωσης των δύο κοινοτήτων.

Ένωση που θα επιτυγχάνονταν το 59, αν δεν προδίδονταν αυτός ο αγώνας από την τότε ελληνική κυβέρνηση, από τον Αβέρωφ και τον «εθνάρχη» Καραμανλή, όπως το αποκάλυψαν ακόμη και αυτοί οι πάτρωνες τους, Άγγλοι, εξευτελίζοντας τους, με τη δημοσίευση πέρυσι των μυστικών αρχείων του Φόρεϊν Όφις. Αν δεν πετύχαιναν, με τη συνεργασία της Φρειδερίκης, με τις απειλές και τους εκβιασμούς, να παγιδέψουν το Μακάριο, να κάμψουν την αντίσταση του και να τον εξαναγκάσουν να υπογράψει.

Όσον αφορά τον ανεκδιήγητο Βασιλείου, που αγωνίζεται να μετατρέψει την Κύπρο σε καζίνο, σε φορολογικό παράδεισο οφ-σορ του Ειρηνικού, όπου θα αλωνίζουν οι διάφοροι εφοπλιστές Χατζηιωάννου με τα σαπιοκάραβα τους και των οποίων τα κατορθώματα είδαμε πρόσφατα στην οικολογική καταστροφή του Χέιβεν, αλλά και την ελληνική κυβέρνηση του εξωνημένου και φαύλου Μητσοτάκη, που ετοιμάζονται αδελφωμένοι να υπογράψουν τη διχοτομη-ση-«λύση» του Κυπριακού, εναποθέτοντας την τελική ταφόπετρα στον Κυπριακό ελληνισμό και τους αιματηρούς αγώνες του, τους αφιερώνουμε τα πάρα κάτω λόγια του Μακάριου το 54, στα πρώτα βήματα της αντιαγγλικής εξέγερσης του Κυπριακού λαού. Απλώς για να ενθυμούνται οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι.

«Κύπριοι αδελφοί,

Στώμεν καλώς. Ουδείς ας ορρωδήσει. Ουδείς ας προδώσει τας αρχάς και τας πεποιθήσεις του. Είμεθα Έλληνες και μετά Ελλήνων επιθυμούμεν να ζήσωμεν. Υπό τους ιερούς αυτούς θόλους ας δώσωμεν σήμερον τον άγιον όρκον: θα παραμείνωμεν πιστοί έως θανάτου εις το εθνικό μας αίτημα. Άνευ υποχωρήσεων. Άνευ παραχωρήσεων. Άνευ συναλλαγών, θα περιφρονήσουμε την βίαν και την τυραννίαν. Με θάρρος θα υψώσωμεν το εθνικόν παράστημα μας υπεράνω των μικρών και εφήμερων κωλυμμάτων, εν και μόνον επιδιώκοντες, εις εν και μόνον αποβλέποντες τέρμα: την Ένωσιν και μόνον την Ένωσιν...».

Μπροστά στο νέο έγκλημα των ΗΠΑ και της ΕΟΚ ενάντια στον ελληνισμό, που συνιστά η λύση διχοτόμησης-συνομοσπονδίας, χωρίς την προηγούμενη πλήρη αποχώρηση των τούρκικων στρατευμάτων και την επιστροφή των προσφύγων στα σπίτια τους, λύση που θα προσπαθήσει να επιβάλει ο Μπους με το ταξίδι του, ο κάθε Έλληνας πολίτης θέτει στη Δύση, την τόσο άτεγκτη απέναντι στους παραβάτες της νομιμότητας και την τόσο πιστή στις αρχές, την ηθική, τα δικαιώματα, τα εξής ερωτήματα:

Βάσει ποιας δικαιοσύνης, ποιου ηθικού κώδικα, ποιων δικαιωμάτων των εθνοτήτων, η διασκορπισμένη σ' όλο το νησί τούρκικη μειονότητα 18% θεμελιώνει το δικαίωμα στην απόσχιση και διχοτόμηση, ενώ η αμιγής κουρδική μειονότητα 25% των 12 εκατομμυρίων Κούρδων, εκ των οποίων 5 εκατομμύρια συμπαγής πληθυσμός στο Τούρκικο Κουρδιστάν, δεν θεμελιώνει δικαίωμα στην απόσχιση και τη δημιουργία αυτόνομου Κουρδικού κράτους, όπως άλλωστε πρόβλεπε η συνθήκη των Σεβρών.

Βάσει ποιας δικαιοσύνης, ποιου ηθικού κανόνα, ποιου δικαιώματος των εθνοτήτων, τα νησιά που βρίσκονται στον Ειρηνικό η στον Ατλαντικό, χιλιάδες μίλια μακριά από τις μητροπόλεις, με ελάχιστες μειονότητες λευκών αποίκων, όπως τα νησιά της Μικρονησίας ή η Χαβάη είναι αμερικάνικα; τα νησιά της Μελανη-σίας ή τα Φόκλαντ είναι αγγλικά; η Νέα Καληδονία ή τα νησιά της Πολυνησίας και η Ταϊτή γαλλικά; και δεν είναι δίκαιο η Κύπρος, με 82% ελληνικό πληθυσμό επί χιλιάδες χρόνια, να είναι ελληνική!!!

Αποφασίσαμε λοιπόν να χτυπήσουμε τον τούρκικο φασιστικό επεκτατισμό, ανατινάζοντας με παγιδευμένο αυτοκίνητο το ΔΣ 36 12 διπλωματικό αυτοκίνητο, όπου επέβαιναν ο επιτετραμμένος αναπληρωτής του Τούρκου Πρέσβη, Μπουλουκμπασί, η διευθύνουσα σύμβουλος της πρεσβείας Κεκετζί, καθώς και ο οδηγός-σωματοφύλακάς τους. Όλοι αυτοί, με τη θέση που κατέχουν στο διπλωματικό κλάδο του πολιτικο-στρατιωτικού συμπλέγματος της Τουρκίας, έχουν συγκεκριμένη και άμεση ευθύνη για όλα τα εγκλήματα του ενάντια στον κυπριακό ελληνισμό, στον κουρδικό λαό και τον ίδιο τον τούρκικο λαό. Τονίζουμε με ιδιαίτερη έμφαση, ότι η ενέργεια μας δεν κατευθύνεται ενάντια στον τούρκικο λαό, αλλά ενάντια στη φασιστική πολιτική του τούρκικου πολιτικο-στρατιωτικού συμπλέγματος, της οποίας άλλωστε θύμα είναι και ο ίδιος ο τουρκικός λαός.

Απευθύνουμε θερμό αγωνιστικό χαιρετισμό στις τούρκικες οργανώσεις ένοπλης αντίστασης και στις κουρδικές αντάρτικες οργανώσεις, που αγωνίζονται ένοπλα μέσα στην Τουρκία, για την απελευθέρωση του Κουρδιστάν.

Επαναστατική Οργάνωση 17 ΝΟΕΜΒΡΗ
Αθήνα 16-7-91