Σάββατο, 7 Δεκεμβρίου 2013

Συνέντευξη στην Εφημερίδα των Συντακτών 7/12/13


Οι σημερινές ένοπλες οργανώσεις είναι συνέχεια του ένοπλου αντάρτικου των δεκαετιών του 1970 και του 1980 ή συγκροτούν μη διαφορετική περίπτωση;

- Συγκροτούν μια διαφορετική περίπτωση, επειδή η εποχή είναι διαφορετική, και σε κάθε εποχή οποιαδήποτε πάλη (και η ένοπλη) παίρνει τις δικές της ιδιαίτερες μορφές κάθε φορά. Είναι διαφορετικά τα βιώματα, διαφορετικές οι κινηματικές εμπειρίες των μελών των σημερινών ένοπλων ομάδων.

0μως, ταυτόχρονα αποτελούν και μια συνέχεια των λαϊκών αγώνων, είναι μια απ' τις μορφές που παίρνει σήμερα η αντίσταση του λαού. Είναι μία απ' τις εκφράσεις του διαρκούς εξεγερτικού ρεύματος που διατρέχει την ιστορία αυτού του τόπου. Εγώ βλέπω τους σημερινούς νέους να αναφέρονται στους Κλέφτες, στους αντάρτες του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ, στους αντιχουντικούς αγωνιστές, στους ένοπλους του μεταπολιτευτικού αντάρτικου πόλης. Τους βλέπω να συγκινούνται με τα παλιά τραγούδια: «Με χίλια ονόματα μια χάρη...».

Πολλοί μιλούν για μια ελληνική ιδιαιτερότητα, εννοώντας ότι η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στην Ευρώπη όπου υπάρχουν ομάδες που χρησιμοποιούν βία για να ανατρέψουν το σύστημα. Πώς το εξηγείτε;

- Υπάρχει πράγματι μια «ελληνική ιδιαιτερότητα». Ο ελληνικός λαός γνώρισε δικτατορίες και πραξικοπήματα όταν στην Ευρώπη υπήρχε κοινοβουλευτική «δημοκρατία». Ο λαός πάλευε μια ληστρική, παρασιτική και εξαρτημένη άρχουσα τάξη όταν οι ευρωπαϊκοί λαοί μεταλλάσσονταν, καθώς έπαιρναν ένα κομμάτι απ' τη λεία των δικών τους αποικιοκρατικών αρχουσών τάξεων.

Η μεγάλη όμως «ελληνική ιδιαιτερότητα» συνίσταται στην αντίσταση του λαού στα χρόνια 1941-1949, όταν τα έβαλε με τέσσερις υπερδυνάμεις, την Ιταλία, τη Γερμανία, την Αγγλία και τις ΗΠΑ. Αυτή είναι μια ιδιαιτερότητα, μια μοναδικότητα σε όλο τον κόσμο, και αυτό το ιδιαίτερο παράδειγμα αγώνα είναι μια πηγή που αρδεύει και τις ένοπλες οργανώσεις από τότε μέχρι τώρα.

Και μπορεί οι νέοι σήμερα να μην έχουν βιωματικό δεσμό με τις παραδόσεις του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ, μόλα τούτα όμως ο αντίλαλος αυτών των παραδόσεων διαπερνά τη συνείδηση, αιχμαλωτίζει τη σκέψη.

Παρά το γεγονός ότι πουθενά στον κόσμο και ποτέ στην σύγχρονη ιστορία δεν έχει ευδοκιμήσει το αντάρτικο πόλης, αυτό εξακολουθεί να προσελκύει, αναλόγως της συγκυρίας ανθρώπους που είτε συμμετέχουν ενεργά είτε συμφωνούν με τις επιλογές του. Πού οφείλεται αυτή η γοητεία που ασκεί σε ομάδες νέων;

- Εσεις όταν λέτε αντάρτικο πόλης σκέφτεστε κυρίως τα μητροπολιτικά, ευρωπαϊκά αντάρτικα. Εγώ σκέφτομαι πιο πολύ τα λατινοαμερικάνικα. Ακόμη, σκέφτομαι το αντάρτικο πόλης ως τμήμα της ευρύτερης επαναστατικής διαδικασίας. Παντού στον κόσμο, σε όλες τις επαναστάσες υπήρχαν μορφές αντάρτικου πόλης. Από τους μπολσεβίκους (παρτιζάνικη δράση την ονόμαζε ο Λένιν) μέχρι την κινεζική, τη βιετναμική, την κουβανική, παντού. Ακόμη και στην ελληνική του '41-'49, με την ΟΠΛΑ που είχε υπεύθυνο τον Νίκο Πλουμπίδη, με τη Στενή Αυτοάμυνα στη Θεσσαλονίκη και τόσα άλλα.

Τώρα, για την όμορφη λέξη «γοητεία» που χρησιμοποιήσατε, θα σας απαντήσω με την ποίηση του Σίλερ: «Για κάτι το καλύτερο είμαστε πλασμένοι. Τέτοια φωνή στα στήθη μα ακούγεται βαθιά». Πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που γοητεύονται απ' την άγια ιδέα της απελευθέρωσης του ανθρώπου, πάντα θα υπάρχουν νέοι με ξύπνια τη φωνή της συνείδησής τους, έτοιμοι να προβούν στην υπέρτατη θυσία. Κι αν γοητεύονται απ' τη δυναμική δράση είναι γιατί, δυστυχώς, η Ιστορία δεν έχει ανακαλύψει άλλο δρόμο για τις μεγάλες αλλαγές, για την έφοδο στον ουρανό.

Η συγκυρία είναι δραματική. Κατακτήσει; χρόνων υπονομεύονται, η ανεργία χτυπά κόκκινο, το μέλλον φαντάζει δυσοίωνο, ωστόσο οι πολίτες δεν εξεγείρονται. Γιατί;

- Είναι πολλοί οι λόγοι. Είναι η προδοσία από τις ηγεσίες των κοινωνικών απελευθερωτικών κινημάτων. Είναι η αποδυνάμωση της συλλογικής μνήμης, είναι η αλλοτρίωση απ' τις αγωνιστικές παραδόσεις. Είναι και η σημαντική άνοδος του βιοτικού επιπέδου τις τελευταίες δεκαετίες και οι παρενέργειές της σε όρους συλλογικής συγκρουσιακής δράσης.

Λέτε ότι εξέγερση δεν γίνεται, αλλά ένα είδος «εξέγερσης» έγινε! Δεν ήταν εξεγερτικό ξέσπασμα αυτά που έγιναν ολόκληρο το 2011 μέχρι τις αρχές του 2012; Συγκεντρώσεις εκατοντάδων χιλιάδων, 12 γενικές απεργίες, άγριο κυνηγητό των πολιτικών, είχε τότε προκαλέσει τον παγκόσμιο θαυμασμό. Ομως προδόθηκε από τις πολλαπλά βολεμένες και «τακτοποιημένες» πολιτικές και συνδικαλιστικές ηγεσίες που, αντί να οδηγήσουν τον κόσμο να κάνει το μεγάλο βήμα προς τα μπρος, έκαναν ό,τι μπορούσαν για να εκτονώσουν τη δίκαιη λαϊκή οργή, να τσακίσουν τον ψυχισμό των αγωνιζόμενων ανθρώπων, να καναλιζάρουν την αγανάχτηση στα ήρεμα νερά της εκπροσώπησης και της ανάθεσης. Παραδίδοντας τον κόσμο, γυμνό και απροετοίμαστο, βορά στην κτηνώδη βία της εξουσίας.

Για να γίνει η μεγάλη ελπιδοφόρα και σωτήρια εξέγερση θα πρέπει ο κόσμος να ξεπεράσει αυτές τις ηγεσίες. Να ξεπεράσει κάθε ελπίδα στις κοινοβουλευτικές διαδικασίες που ανακυκλώνουν φθαρμένους και διεφθαρμένους πολιτικούς, που επανανομιμοποιούν το απαξιωμένο πολιτικό προσωπικό. Να ξεπεράσει κάθε πίστη σε διακηρύξεις ειρηνικών και «καθωσπρέπει» αλλαγών, να μην περιμένει καμιά λύση απ' τους επίσημους θεσμούς.

Χρειάζονται να γίνουν οι άπειρες ατομικές υπερβάσεις, από κάθε νέο, από κάθε εργαζόμενο. Οι πολλές μικρές τοπικές εξεγέρσεις που θα μας ξαναμάθουν πώς να παλεύουμε, πώς να πολεμάμε τους ισχυρούς που είναι ανίσχυροι μπροστά στο πλήθος μας και το δίκιο μας.

Χρειάζεται ακόμα να βγει μια πραγματικά επαναστατική πολιτική δύναμη, μέσα απ' τα σπλάχνα του λαού, που θα εμπνεύσει και θα πείσει, που θα συντονίσει τη διάχυτη δράση, θα κατευθύνει τον διάπυρο ατμό της οργής έτσι που να κινήσει την ατμομηχανή της Ιστορίας.

•     Η Χρυσή Αυγή πιστεύει ότι βρισκόμαστε σε φάση εμφυλίου πολέμου. Το ίδιο φαίνεται να πιστεύουν και οργανώσει; της άκρας Αριστερά;. Εσείς τι νομίζετε;

- Από εδώ που βρίσκομαι δεν έχω αντιληφθεί ότι η άκρα Αριστερά λέει πως βρισκόμαστε σε φάση εμφυλίου πολέμου. Αντίθετα, άκουσα κυβερνητικό βουλευτή να δηλώνει κυνικά ότι η Χρυσή Αυγή έκανε τη «βρόμικη δουλειά», οργάνωνε έναν εμφύλιο πόλεμο για λογαριασμό της εξουσίας, με τις πλάτες του κράτους.
Οσο για αυτά που λέει ότι πιστεύει η Χρυσή Αυγή; Εγώ ξέρω ότι πιστεύει στον Χίτλερ, στον ναζισμό, στα κρεματόρια του Αουσβιτς, σε όλα εκείνα τα αποτρόπαια, φρικιαστικά εγκλήματα που αδυνατεί να συλλάβει και η πιο διεστραμμένη φαντασία. Στον νου μου έρχονται τα λόγια του Γκράμσι, πως όταν πεθαίνει το παλιό και δεν έχει γεννηθεί ακόμη το καινούργιο, τότε είναι η εποχή των τεράτων.

•    Μιλάτε για νέα γερμανική κατοχή. Μήπως τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα και πρέπει να μιλάμε για επέλαση του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου;

- Αν είναι αναλυτικό λάθος να μιλάμε για Γερμανία και όχι για Χρήμα, άλλο τόσο πολιτικό λάθος είναι να μιλάμε σήμερα για Χρήμα και όχι για το γερμανικό κεφάλαιο. Πράγματι, το παγκόσμιο χρηματιστικό κεφάλαιο είναι ο δεσμώτης των λαών, εξαπολύει τον ληστρικό ταξικό πόλεμο κατά της εργασίας, όπως ομολόγησε κυνικά ένας απ' τους ισχυρότερους εκπροσώπους του, ο Μπόφετ. Κι αυτό σήμερα βρίσκεται σε μια πρωτοφανή φάση ενοποίησης, συνύφανσης, αλληλοεξάρτησης.

Ωστόσο, το κεφάλαιο, ιδιαίτερα μέσα στις σημερινές συνθήκες κρίσης, διατηρεί και αυξάνει τα εθνικά του χαρακτηριστικά. Ετσι, στην Ευρώπη κουμάντο κάνει το γερμανικό κεφάλαιο. Βλέπει την Ευρώπη ως ζωτικό χώρο του Δ' Ράιχ. Διεξάγει τον ταξικό πόλεμο απέναντι στον ίδιο τον γερμανικό λαό, αλλά εξαπολύει τη ρατσιστική ληστρική του επέλαση εναντίον του ευρωπαϊκού Νότου με τον κλασικό γερμανικό τρόπο. Τον τρόπο όλων των γερμανικών Ράιχ που αιματοκύλησαν την Ευρώπη, σ' αυτή τη διαρκή γερμανική αφήγηση της ανθρώπινης καταστροφής. Αλλωστε και η ορολογία που χρησιμοποιούν σήμερα, η «Τελική Λύση» (Endlosung) παραπέμπει στο ναζιστικό σχέδιο ολοκαυτώματος των λαών.

Ετσι, θα πρέπει να μιλάμε για νέα γερμανική κατοχή. Δίχως ξένα στρατεύματα αλλά με τα πανίσχυρα οικονομικά όπλα που φέρνουν την ίδια ισοπέδωση του λαού και της χώρας, την ίδια καταστροφή που συγκρίνεται με αυτήν της κατοχης του '41 -'44. Τη βρόμικη δουλειά αναλαμβάνουν οι νέοι Κουίσλινγκ, τα «ιδιοτελή καθάρματα» όπως έγραφε ο Δ. Γληνός στο τραγικά επίκαιρο βιβλίο του «Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ».

Το πολιτικό προσωπικό όμως, αυτά τα θλιβερά εθελόδουλα υποπόδια των ισχυρών, παραμένει υπηρέτης δύο αφεντάδων. Στην Ελλάδα παραδοσιακό αφεντικό είναι οι ΗΠΑ. Που ελέγχουν γεωπολιτικά τη χώρα, προωθούν τους σχεδιασμούς τους για τον άξονα Ισραήλ - Κύπρος - Ελλάδα, για τη λύση τύπου Ανάν στην Κύπρο, που θα είναι καταστροφικοί για τον ελληνικό λαό.

Ταυτόχρονα, μέσα απ' το ΔΝΤ και τους ποικίλους μηχανισμούς τους προωθούν την οικονομική εξάρτηση της χώρα, σ' αυτή τη συνεργασία-ανταγωνισμό με το γερμανικό κεφάλαιο. Ετσι, οποιαδήποτε πολιτική πρόταση δεν ξεκινά από την ανάγκη να αποτιναχτεί και η αμερικανική εξάρτηση, είναι ανιστόρητη και θα αποβεί ολέθρια.

•    Μπορεί να υπάρξει έξοδο; από τη σημερινή τραγική κατάσταση; Τι μπορεί να γίνει;

- Χρειάζεται πρώτα να συνειδητοποιήσουμε το ζοφερό μέλλον που μας προετοιμάζουν, να καταλάβουμε ότι αυτή η τραγωδία δεν θα έχει τέλος άλλο απ' το ίδιο μας το τέλος ως χώρα και ως λαού. Κανένας νόμος και κανένα Σύνταγμα δεν ισχύει πλέον, μια και αυτά αποκρυστάλλωναν με τη δυναμική ενός λαού που πάλευε και μάτωνε.

Ζούμε πλέον το τέλος μιας ολόκληρης εποχής. Αποτελούμε το δοκιμαστικό πεδίο βολής των νέων οικονομικών όπλων, το πειραματόζωο στο εργαστήρι της Νέας Τάξης, της κολοσσιαίας αναδιάρθρωσης του καπιταλισμού με όρους «πρωταρχικής συσσώρευσης». Με όρους Μεσαίωνα.

Μας ετοιμάζουν, με την ενθουσιώδη συνενοχή της ελληνικής άρχουσας τάξης, ένα καθεστώς διαρκούς Ειδικής Οικονομικής Ζώνης με εξαθλιωμένους εργαζόμενους, σε μια χώρα λεηλατημένη από κάθε δημόσιο πλούτο, σε μια χώρα εδαφικά ακρωτηριασμένη. Με τη μελετημένη τακτική του «σαλαμιού» που κόβει φέτα φέτα -και όπου οι αντιδράσεις είναι εντονότερες απλώς οι «φετούλες» γίνονται απλώς λεπτότερες- όλων των δικαιωμάτων και ελευθεριών. Με τη συστηματική καταστροφή της παραγωγικής δομής. Με τη μαζική απαλλοτρίωση κάθε περιουσιακού στοιχείου, της ίδιας μας της στέγης, που θα πρόσφερε κάποια εξασφάλιση και ατομική ανεξαρτησία, ώστε να γίνουμε έρμαια στα χέρια των ισχυρών.

Χρειάζεται να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα από κανέναν σωτήρα, ντόπιο ή ξένο. Το παλιό αίτημα να γίνει επιτέλους ο λαός νοικοκύρης στο σπίτι του μπαίνει πιο ζωτικά, πιο επιτακτικά από ποτέ. Σήμερα που μας μετατρέπουν σε νοικάρη στο ίδιο μας το σπίτι, στην ίδια μα; τη χώρα.

•    Αυτό το αίτημα πώς μπορεί να υλοποιηθεί;

- Μόνο από ένα ευρύ μέτωπο λαϊκής σωτηρίας, ένα ισχυρό παλλαϊκό μέτωπο, ανεξάρτητα από διαφορές. Τη νέα κατοχή, όπως και την παλιά, μπορεί να την αντιμετωπίσει μόνο ο ενωμένος και οργανωμένος λαός. Οργανωμένος σε ένα μέτωπο πολύμορφης δράσης για την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση. Που θα συναρθρώνει αρχικά τις επιμέρους αντιστάσεις και τις τοπικές εξεγέρσεις, θα ενοποιεί και θα διευρύνει τους αυτοοργανωμένους χώρους αντίστασης και ανάσας, θα συγκεντρώνει και θα οργανώνει τη λαϊκή οργή, με ένα συγκροτημένο, πειστικό μεταβατικό πρόγραμμα που θα εμπνέεται απ' το όραμα μιας κοινωνίας των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών.

Αμεσα χρειάζεται να αντιμετωπιστεί η απειλή της μαζικής λιμοκτονίας. Στη συνέχεια προέχει η αναδιάρθρωση της πρωτογενούς παραγωγής και συνολικά της παραγωγικής δομής στην κατεύθυνση της οικονομικής αυτοδυναμίας.

Το μεταβατικό πρόγραμμα δεν μπορεί να μην ξεκινά από τη στάση πληρωμών του απεχθούς χρέους, μια και αυτό που προέχει είναι η επιβίωση και η αξιοπρεπής διαβίωση των ανθρώπων. Δεν μπορεί ακόμα να μην περιλαμβάνει δημόσιο έλεγχο των τιμών, της κίνησης κεφαλαίων, τον έλεγχο του τραπεζικού και των στρατηγικών τομέων της οικονομίας.
Αυτός ο έλεγχος πάνω στα μέσα παραγωγής, πάνω στη λήψη των αποφάσεων γύρω από τι, πώς και από ποιον θα παραχθεί το κοινωνικό προϊόν δεν μπορεί παρά να γίνει με ρήξη του υπάρχοντος συστήματος. Δεν μπορεί να γίνει μέσα στην Ευρωπαϊκή Ενωση, δεν μπορεί να γίνει δίχως ένα είδος εθνικού νομίσματος. Δεν μπορεί να γίνει δίχως έναν ριζικό γεωπολιτικό ανασχεδιασμό. Το ξεπέρασμα της σημερινής βαθιάς κρίσης προϋποθέτει και απαιτεί βαθιές αλλαγές.

•    Αν ξεκινούσατε σήμερα την πολιτική σας διαδρομή, θα ακολουθούσατε την ίση πορεία;

- Αν ξεκινούσα σήμερα την πολιτική μου διαδρομή, θα εντασσόμουν ολόψυχα σ' αυτό το μέτωπο πολύμορφης δράσης που περιέγραψα προηγουμένως. Κάτι θα έβρισκα να κάνω στα πλαίσια του. Ή θα πάλευα με όλες μου τις δυνάμεις για τη δημιουργία του και την αταλάντευτη συγκρουσιακή του κατεύθυνση ρήξης.

Ομως ξεκίνησα πολλά χρόνια πριν, απ' την πολιτική γέννηση μου στην εξέγερση του Νοέμβρη του 1973 που σημάδεψε ανεξίτηλα όλη μου την πορεία. Ολη μου η πολιτική διαδρομή καθορίστηκε απ' το όνειρο της κοινωνικής χειραφέτησης που ενέπνευσε τόσες γενιές αγωνιστών, με κορύφωμα την απαράμιλλη γενιά του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ.

Οι επιλογές μου είχαν πάντα τον ίδιο ανατρεπτικό ορίζοντα και καθορίζονταν από τις κάθε φορά πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες, την εκάστοτε συγκυρία, και από τις ιστορικές αναγκαιότητες. Και για να απαντήσω σ' αυτό που υποδηλώνει η ερώτηση σας, θα προσθέσω ότι ο αναστοχασμός αυτών των επιλογών δεν σημαίνει απόρριψη ή άρνηση τους. Δεν απαρνούμαι την ιστορία μου. Η κριτική τους θεώρηση -άμεση, αναγκαία και επείγουσα- είναι μια άλλη συζήτηση, την οποία πιστεύω ότι σύντομα θα μπορέσουμε να διεξαγάγουμε.

Μια και μιλάμε όμως για πολιτικές διαδρομές, θα ήθελα από αυτό το βήμα να κάνω ένα κάλεσμα.
Πρώτα προς τους πολιτικούς κρατούμενους. Που βρέθηκαν στη φυλακή για τη λαϊκή υπόθεση και γ' αυτό έχουν την ηθική αρμοδιότητα να μιλήσουν στην κοινωνία, στον πραγματικό αποδέκτη του λόγου τους, ξεπερνώντας τις εσωστρέφειες. Υστερα στους παλιούς φίλους και συντρόφους όλης της προσωπικής μου πολιτικής διαδρομής απ' το 1974. Μη λησμονάτε. Μη λησμονάτε αυτά για τα οποία παλέψαμε. Συστρατευτείτε στον καινούργιο αγώνα, τον μεγάλο.

Σε όλους τους αριστερούς που έχουμε το ίδιο όραμα. Τι καρτεράμε; θα στεκόμαστε να βλέπουμε τη χώρα να ισοπεδώνεται, τον λαό να λιμοκτονεί, τα όνειρα των νέων να δολοφονούνται, επειδή δεν είμαστε οργανωμένοι να τους υπερασπιστούμε; Επειδή δεν είμαστε έτοιμοι να σταθούμε δίπλα τους, επειδή δεν έχουμε ακόμα οργανωθεί αρκετά; Τους λέμε να περιμένουν, να περιμένουν μέχρι πότε; Τώρα είναι που πρέπει ν' αρχίσουν οι μεγάλοι, οι αποφασιστικοί αγώνες, για να τα χτίσουμε όλα απ' την αρχή, να ανατρέψουμε ό,τι μας καταστρέφει, να απαλλαγούμε απ' την τραγωδία. Να μην ανεχτούμε άλλο την ατίμωση, την ταπείνωση, τον εξευτελισμό. Να διαφυλάξουμε τις μνήμες μας, την ιστορία μας, να σώσουμε τις ζωές, την αξιοπρέπεια. Να βάλουμε τέλος στον ζόφο, να δώσουμε καινούργια πνοή στην ελπίδα, να δώσουμε καινούργιο όνομα στο όνειρο.

•   Τώρα, έπειτα από δέκα χρόνια απ' την απολογία σας στο δικαστήριο, θα κλείνατε με το ίδιο ποίημα του Παλαμά, «Παιδί το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις...»;

- Σήμερα, είναι περισσότερο επίκαιρο από ποτέ. Να θυμηθούμε λίγες λέξεις του: «Κι αν είναι κι έρθουνε χρόνια δίσεκτα, πέσουν καιροί οργισμένοι κι όσα πουλιά μισέψουμε σκιασμένα...». Σήμερα και πάλι είναι ο καιρός «για πάλεμα, για μάτωμα, για την και-νούργια γέννα».

Τετάρτη, 4 Δεκεμβρίου 2013

Κοινή δήλωση Δημήτρη Κουφοντίνα με τον Κώστα Γουρνά για την αποφυλάκιση του Σάββα Ξηρού


Στις 19 Δεκέμβρη, σε λίγες μέρες, εκδικάζεται στο Εφετείο του Πειραιά η αίτηση του συντρόφου μας, του Σάββα Ξηρού. Αίτημά του είναι να βγει από το ανεπαρκέστατο και υποτυπώδες, κατ’ όνομα μόνο, νοσοκομείο της φυλακής, όπου είναι κλεισμένος τα τελευταία χρόνια, όπου είναι αδύνατο να αντιμετωπιστούν τα σοβαρότατα προβλήματα της υγείας του.

Ο Σάββας βρίσκεται στον 12ο χρόνο φυλάκισης. Μετά το βαρύ τραυματισμό του από την έκρηξη της βόμβας στον Πειραιά, στη διάρκεια μιας ενέργειας αλληλεγγύης στους απεργούς τότε λιμενεργάτες, μετά την κτηνώδη μεταχείριση από τους ανακριτές του στο έγκλημα του Ευαγγελισμού, όλα αυτά τα χρόνια κράτησης σε ένα υπόγειο κελί έφεραν τη διαρκή επιδείνωση της υγείας του.

Σήμερα βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση. Με σχεδόν ολοκληρωτική απώλεια της όρασης και της ακοής, με σοβαρότατα αγγειακά και νευρολογικά προβλήματα, με φλεβική ανεπάρκεια που αναπόφευκτα οδηγεί στον ακρωτηριασμό των ποδιών του.

Το προηγούμενο δικαστήριο που είχε προσφύγει, μπροστά στην τραγική κατάσταση της υγείας του, που πιστοποίησαν επιστημονικά οι ίδιοι οι επίσημοι ιατροδικαστές, αποφάσισε την πεντάμηνη νοσηλεία του στο ΑΧΕΠΑ της Θεσσαλονίκης.

Εκεί διαπιστώθηκε ότι πάσχει επιπλέον από πολλαπλή σκλήρυνση κατά πλάκας. Αντί να παραμείνει στο νοσοκομείο, ύστερα από λίγες μόνο μέρες η πολιτική εξουσία αποφάσισε να μην αρχίσει καν η θεραπεία του, και τον ξαπόστειλε άρον-άρον στο νοσηλευτήριο της φυλακής, να αργοπεθαίνει ουσιαστικά, αβοήθητος ιατρικά.

Η εκδικητικότητα της εξουσίας απέναντι στους αγωνιστές  δεν έχει όρια. Ο Σάββας Ξηρός, ο σύντροφός μας, δεν είναι μόνος του.

Ζητάμε από κάθε επαναστάτη, κάθε αγωνιζόμενο άνθρωπο να ενώσει τη φωνή του, να ορθώσουμε φραγμό στην εκδικητικότητα του κράτους, να σώσουμε τη ζωή και την αξιοπρέπεια του φυλακισμένου αγωνιστή.



Δημήτρης Κουφοντίνας
Κώστας Γουρνάς
Ειδική πτέρυγα φυλακών Κορυδαλλού
4 Δεκέμβρη 2013

Κυριακή, 1 Δεκεμβρίου 2013

Η εξέγερση είναι μονόδρομος. Αλλιώς δεν γλιτώνουμε από αυτή την τραγωδία


Συνέντευξη στην εφημερίδα "Το Χωνί" και στον δημοσιογράφο Γιώργο Χριστοφορίδη, έδωσε ο Δημήτρης Κουφοντίνας, που συμπληρώνει 10 χρόνια στην απομόνωση των φυλακών από την στιγμή που παραδόθηκε αναλαμβάνοντας την πολιτική ευθύνη για την δράση της Ε.Ο. 17 Νοέμβρη.

Παραθέτουμε την συνέντευξη:

Σε παλιότερη συζήτησή μας, μου είχες πει ότι συσσωρεύεται πολύ εύφλεκτο υλικό και αρκεί μια σπίθα για να πάρει φωτιά η κοινωνία. Και μετά μπήκαμε στο μνημόνιο...

- Η διαπίστωση ότι έρχεται κοινωνική έκρηξη είναι πλέον κοινός τόπος. Οι ισχυροί την τρέμουν, οι αναλυτές τους την υπολογίζουν για το φθινόπωρο, το πολύ το χειμώνα.
Εγώ όμως δεν μιλώ για έκρηξη, αλλά για την αναγκαία εξέγερση. Τη ζωογόνο εξέγερση για την κοινωνική αναγέννηση, την κάθαρση, τη λύτρωση από την τραγωδία.
Ομως το νου μας, λέω, στη σπίθα. Οι παλιές, φθαρμένες ηγεσίες μόνο βρεγμένα σπίρτα φέρνουν. Εδώ θέλει σπίθα από χέρια και ψυχές μπουρλοτιέριδων. Σπίθα, όχι από αυτές στα τελειώματα της φωτιάς, που τρεμοσβήνουν, αλλά στην καινούργια αρχή της, στο άναμμα που φουντώνει.

- Φαίνεται, όμως, πως για κάποιους η μείωση του ελλείμματος κατά 0,1 % είναι πιο σημαντική από το ξεπούλημα της εθνικής κυριαρχίας...


- Μα, δεν τους πολύ-νοιάζει το έλλειμμα. Αυτοί οι ίδιοι το τράβαγαν και το ξεχείλωναν, με τις απογραφές και τις στατιστικές απάτες τους. Για να 'χουν πρόσχημα να πετύχουν αυτό που ήθελαν εξαρχής: το ξεπούλημα της εθνικής κυριαρχίας. Βρήκαν στην κρίση τη χρυσή ευκαιρία να οδηγήσουν, με τα μνημόνια, τη χώρα στην υποτέλεια Ομως, η δική τους πατρίδα, η Ελλάδα του πλούτου, δεν καταλαβαίνει από ελλείμματα... Και, αυτοί, νιώθουν μια χαρά υπό την ξένη προστασία. 

- Πιστεύεις ότι η Ελλάδα βρίσκεται υπό γερμανική κατοχή;


- Εξω το έχουν τούμπανο. Πρόσφατα, μεγάλες ξένες εφημερίδες έγραψαν "Ελλάδα, η πρώτη αποικία της EE". Εχει όνομα η αποικία, έχουν όνομα και οι αποικιοκράτες. Γερμανός είναι ο γκαουλάιτερ, Γερμανοί οι επίτροποι των υπουργείων, Γερμανοί ακόμα και οι αστυνομικοί που ήρθαν να καθοδηγήσουν τις εγχώριες υπηρεσίες -με επικαιροποιημένα τα σχέδια από την παλιά κατοχή, φαντάζομαι. Γερμανικός είναι ο οικονομικός και πολιτικός σχεδιασμός για τον τόπο, μέσα στην γερμανική Ευρώπη. Μερίδιο στη λεία διεκδικούν και οι Ολλανδοί, οι Γάλλοι, οι ΗΠΑ που κρατούν παραδοσιακά βασιλική μερίδα, ενώ συνωστίζονται στη σειρά και άλλοι μουστερίδες. Δύσμοιρη πατρίδα, διαμοιράζουν τα ιμάτιά σου, ξεσκίζουν τις σάρκες σου.



- Πολλές φορές, παρακολουθώ τα δελτία των οκτώ και μου δίνουν την εντύπωση ότι είναι για το καλό μας να μειωθεί ο μισθός μας. Τι θα τους έλεγες αν σε είχαν καλεσμένο;


- Θέλουν να πουν "για το καλό ΜΑΣ να μειωθεί ο μισθός ΣΑΣ". Είδες όμως πώς καμώνονται τους θλιμμένους, πόσο κατανοούν τον πόνο μας; Τι υποκρισία! Θα χρειαζόταν η πένα ενός Μπαλζάκ για να περιγράψει αυτές τις αποθήκες δηλητηρίου, αυτό το βαρύ πυροβολικό της τρόικας και των εγχώριων νταβατζήδων.

- Οι νέοι δεν βρίσκουν, πλέον, ούτε το βασικό στην Ελλάδα και αναγκάζονται να φύγουν. Το μέλλον μας ξενιτεύεται. Τι σόι «ανάπτυξη» είναι αυτή;

- Ποια ανάπτυξη; Το γερμανικό επενδυτικό σχέδιο για την Ελλάδα, με συμφωνία των άλλων ανταγωνιστών - συνεταίρων τους όπως οι ΗΠΑ, προβλέπει το διαμελισμό της χώρας σε κινεζοποιημένες Ειδικές Οικονομικές Ζώνες. Την αποανάπτυξη, με εξευτελισμό των μισθών, πρόσθετη μείωση του ΑΕΠ κατά 15%-20%, καταστροφή των υποδομών και των οικονομικών εργαλείων που είναι αναγκαία για την αυτοδύναμη ανάπτυξη, απόσυρση του κράτους από τις υπηρεσίες πρόνοιας, ασφάλισης, παιδείας, υγείας, συστηματικό αποδεκατισμό των μικρομεσαίων, προσανατολισμό των αγροτών στην καλλιέργεια φωτοβολταϊκών. Και, ως αποκορύφωμα, τον εκπατρισμό των νέων, ιδιαίτερα των πιo μορφωμένων, με προτίμηση στα καλύτερα βιογραφικά. Εμελλε να ξαναζήσει αυτός ο τόπος ξεριζωμούς, ξενιτιά, τα έρημα τα ξένα.

Οχι μόνο τα κόμματα και τα ΜΜΕ, όχι μόνο η πρόσοψη, αλλά ολόκληρο το χρεοκοπημένο ιστορικά σύστημα που ευθύνεται για την υποτέλεια, τη γενοκτονία και την καταστροφή είναι ανάγκη να ανατραπεί.

Η ανατροπή αυτή μπορεί να γίνει μόνο από ένα ευρύ λαϊκό μέτωπο πολύ-μορφης δράσης, αντίστοιχο με το ΕΑΜ της παλιάς κατοχής. Μέτωπο εθνικής αλλά και κοινωνικής απελευθέρωσης, με την αντίστοιχη οργάνωση της κοινωνικής αλληλεγγύης και των εμβρυακών μορφών λαϊκής εξουσίας. Μόνο σ' αυτόν τον αγώνα θα ενωθεί πραγματικά η κοινωνία, θα αποκατασταθεί ανθρωποκεντρικά ο διαλυμένος κοινωνικός ιστός, θα αποτραπεί η ιστορική καταστροφή.

Είναι στο χέρι μας. Ή θα υποκύψουμε στον τρόμο, θα αποζητήσουμε την προστασία των ισχυρών και μια άθλια επιβίωση δίχως περηφάνια και ελπίδα. Ή θα παλέψουμε ενωμένοι με πάθος, φλόγα, σύνεση και σχέδιο, στον μόνο μονόδρομο της αξιοπρέπειας και της ελευθερίας.



1-4-2012

1990-06-06 Προς αλλοδαπούς εργαζόμενους

Ο ελληνικός λαός στο πρόσφατο παρελθόν γνώρισε τη σκληρή και μίζερη εμπειρία της μετανάστευσης στα διάφορα σκλαβοπάζαρα της Δύσης. Κατανοεί λοιπόν τη θέση σας και δείχνει τη συμπάθεια του σε σας και σ' όλους τους εργαζόμενους απ' τον Τρίτο Κόσμο στη χώρα μας. Συμπάθεια που γίνεται μεγαλύτερη απ' τη γνώση ότι είμαστε οι εργαζόμενοι πούναι τα μεγαλύτερα θύματα της άγριας εκμετάλευσης, των πάσης φύσης κερδοσκόπων, εκμεταλλευτών , απατεώνων.
Πολλοί από σας δουλεύετε στις πολυτελείς επαύλεις-βίλες μεγάλων καπιταλιστών. Οι καπιταλιστές αυτοί έχουν κτίσει τις βίλες τους κλέβοντας τον ελληνικό λαό είτε παίρνοντας Δάνειο που δεν επέστρεφαν ποτέ είτε μη πληρώνοντας ποτέ φόρους.
Οι βίλες αυτές βρίσκονται συνήθως στα εξής προάστεια: Εκάλη, Κηφισιά, Νέα Ερυθραία, Πολιτεία, Φιλοθέη, Ψυχικό, Γλυφάδα, Καβούρι, Βουλιαγμένη, Βάρκιζα, παραλία προς Σούνιο και σε ορισμένες άλλες.
Οι απατεώνες μεγαλοκαπιταλιστές, οι: εφοπλιστές, μεγάλοι βιομήχανοι, μεγαλέμποροι, μεγαλογιατροί, μεγαλοβιομήχανοι, μεγαλοαρχιτέκτονες, μεγαλοεργολάβοι, μεγαλοδικηγόροι.
Όσοι λοιπόν από σας δουλεύετε σε βίλες που βρίσκονται στις πάρα πάνω περιοχές και κυρίως όσοι έχουν τέτιο αφεντικό, πρέπει να προσέξουν και να ακολουθήσουν τις οδηγίες μας.
Επειδή ο Ελληνικός λαός θα χτυπήσει με εκρηκτικά αυτές τις βίλες και δεν θέλει να πάθετε απολύτως τίποτε, θα πρέπει: μόλις νυχτώνει, να μην κυκλοφορείτε στους κήπους αυτών των επαύλεων, αλλά ούτε και δίπλα στα παράθυρα των εξωτερικών δωματίων των επαύλεων, καλύτερα μάλιστα θάταν να φεύγατε τα βράδυα, αν μπορείτε, απ' αυτές τις επαύλεις.
Σας ζητάμε να ειδοποιήσετε όλους τους συναδέλφους σας που δουλεύουν σε τέτια σπίτια, γιατί δεν θέλουμε να τραυματιστεί κανένας σας έστω και τυχαία. Σας ζητάμε επίσης να μην αναφέρετε τα πάρα πάνω σε κανένα απολύτως αφεντικό σας αλλά ούτε και σε δημόσιο ή ιδιωτικό αστυνομικό αυτών των απατεώνων καπιταλιστών.

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ

1990-05-14 Επιθέσεις στην Εκάλη

Επαναστατική Οργάνωση 17 ΝΟΕΜΒΡΗ
Αθήνα 14-5-90
ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΦΟΠΛΙΣΤΗΣ, ΒΙΟΜΗΧΑΝΟΣ, ΜΕΓΑΛΕΜΠΟΡΟΣ, ΜΕΓΑΛΟΕΙΣΟΔΗΜΑΤΙΑΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑΣ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΦΟΡΟ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΟΣ. ΝΑ ΧΤΥΠΗΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΕΣ ΟΛΩΝ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΜΑΣ ΛΗΣΤΕΥΟΥΝ ΦΟΡΟΚΛΕΒΟΝΤΑΣ.
Σύμφωνα με έρευνα του ΕΚΚΕ που έγινε για το έτος 1988 και που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στον τύπο, όσοι κερδίζουν πάνω από 400 χιλιάδες δρχ. το μήνα υπολογίζονται σε τουλάχιστον 35 χιλιάδες, ενώ σύμφωνα με τους επίσημους καταλόγους των φορολογικών δηλώσεων ανέρχονται μόνο σε 6.494. Όσοι κερδίζουν πάνω από 250 χιλιάδες και λιγότερο από 400 χιλιάδες το μήνα ανέρχονται σύμφωνα με το ΕΚΚΕ σε τουλάχιστον 200 χιλιάδες, ενώ σύμφωνα με τους καταλόγους των φορολογικών δηλώσεων αυτοί είναι μόνο 58.896.
Παράλληλα το ΕΚΚΕ υπολογίζει ότι από όσους κερδίζουν πάνω από 400 χιλιάδες το μήνα οι 18,6% είναι μισθωτοί, οι 8% είναι συνταξιούχοι και οι 57,6% επιχειρηματίες και ελεύθεροι επαγγελματίες. Αν λοιπόν υπολογίσουμε τους 18,6% των τουλάχιστον 35 χιλιάδων μεγαλοεισοδηματιών βρίσκουμε 6.510 μισθωτούς υψηλόμισθους, περίπου όσους δηλαδή το δηλώνουν (6.494). Αν μάλιστα προσθέσουμε και τους συνταξιούχους βρίσκουμε σύνολο 9.310. Κι επειδή το ΕΚΚΕ λέγοντας μισθωτούς και συνταξιούχους δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να εννοεί μεγαλοεπιχειρηματίες που εμφανίζονται ενδεχομένως στους φορολογικούς καταλόγους σαν δήθεν μισθωτοί των επιχειρήσεων τους ή συνταξιούχοι καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι οι μόνοι μεγαλοεισοδηματίες που δηλώνουν το εισόδημα τους —αυτοί οι 6.494— είναι οι υψηλόμισθοι μισθωτοί του Δημοσίου αλλά και του ιδιωτικού τομέα, που δεν μπορούν να κρύψουν τα εισοδήματα τους και συνεπώς δεν μπορούν να φορό-κλέψουν, ενώ ακόμη κι απ' αυτήν την κατηγορία το ένα τρίτο κατορθώνει να φοροδιαφεύγει.
Το συμπέρασμα λοιπόν που βγαίνει απ' αυτή τη μελέτη του ΕΚΚΕ είναι ότι κανένας απολύτως μεγαλοβιομήχανος, μεγαλέμπορος, εφοπλιστής, μεγαλογιατρός, μεγαλοδικηγόρος, μεγαλοαρχιτέκτονας, μεγαλοεργολάβος δεν πληρώνει φόρο εισοδήματος, δεν πληρώνει το φόρο που αναλογεί στο πραγματικό του εισόδημα.
Το ίδιο ακριβώς συμπέρασμα βγαίνει όταν πάμε και στη δεύτερη κατηγορία των 250 με 400 χιλιάδων το μήνα. Το ΕΚΚΕ υπολογίζει αυτούς τους εισοδηματίες σε τουλάχιστον 200 χιλιάδες. Αν λοιπόν θεωρήσουμε σαν λογικό ότι το 26,6% μισθωτών και συνταξιούχων της πρώτης κατηγορίας (18,6 + 8) γίνεται εδώ τουλάχιστον 30% βρίσκουμε 60.000 μισθωτούς και συνταξιούχους, και πάλι περίπου όσους το δηλώνουν στην εφορία (58.896). Και από εδώ λοιπόν απουσιάζουν οι βιομήχανοι, έμποροι και οι ελεύθεροι επαγγελματίες.
Αν ακόμη λάβουμε υπόψη μας τις εξής καταγγελίες, η παραπάνω διαπίστωση επιβεβαιώνεται απόλυτα.
— σύμφωνα με αποκαλύψεις των δημοσίων οικονομικών υπαλλήλων, που έγιναν το Γενάρη για το 1989, το μέσο μηνιαίο δηλωθέν στην εφορία εισόδημα των μισθωτών ήταν 108 χιλιάδες δρχ., των γιατρών 102 χιλιάδες, των δικηγόρων 80 και των εμποροβιομηχάνων 62 χιλιάδες δραχμές (!!!).
— στη φορολογία κεφαλαίου, σύμφωνα με αποκαλύψεις του ίδιου του υπουργού το Δεκέμβρη, υπάρχουν 1.320.000 εκκρεμείς υποθέσεις, ενώ οι ανέλεγκτες δηλώσεις ανέρχονται σε 5.500.000 με μια διαφορά μεταξύ βεβαιωθέντων και εισπραχθέντων φόρων που φτάνουν 375 δις.
— ενώ θεωρητικά τα κέρδη των επιχειρήσεων φορολογούνται με ποσοστό 46%, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του ΟΟΣΑ το πραγματικό ποσοστό φορολογίας των επιχειρηματικών κερδών είναι μόνο 5%, δηλαδή περίπου το ένα δέκατο του θεωρητικού ποσοστού.
— σύμφωνα με άλλη καταγγελία των δημοσίων οικονομικών υπαλλήλων οι ανείσπρακτοι φόροι ανέρχονται σε ένα τρις —με συνολικό έλλειμμα του Δημοσίου τομέα 2,5 τρις— από τα οποία τα 400 δις από βεβαιωθέντες και μη εισπραχθέντες φόρους του 89, άλλα 300 δις από ανέλεγκτες εκκρεμείς υποθέσεις, άλλα 300 δις φοροκλοπή ΦΠΑ, δηλαδή μη απόδοση εισπραχθέντων φόρων.
Οι αριθμοί επιβεβαιώνουν απόλυτα αυτό που γνωρίζει κι ο τελευταίος Έλληνας: κανένας απολύτως εφοπλιστής, μεγαλοβιομήχανος, μεγαλέμπορος, μεγαλογιατρός, μεγαλοδικηγόρος, μεγαλομηχανικός, μεγαλοαρχιτέκτονας, μεγαλοεργολάβος δεν πληρώνει φόρο εισοδήματος, φόρο που ν' αναλογεί στο πραγματικό του εισόδημα και στα πραγματικά κέρδη των επιχειρήσεων του.
Το γεγονός αυτό συνιστά ένα απ' τα μεγαλύτερα σκάνδαλα αφού αποκαλύπτει ότι το φορολογικό σύστημα είναι μια απάτη σε βάρος του λαού. Επιτρέπει στα πάρα πάνω ευημερούντα κοινωνικά στρώματα να μην πληρώνουν φόρους κι έτσι να ληστεύουν το λαό. Όσα δεν πληρώνουν αυτοί καλούνται να πληρώσουν για να καλύψουν τα ελλείμματα οι χαμηλόμισθοι φορολογούμενοι άμεσα και ολόκληρος ο λαός με τους έμμεσους φόρους αλλά και με την αύξηση των τιμολογίου των υπηρεσιών της κοινής ωφέλειας. Με μείωση των πραγματικών μισθών στο Δημόσιο αλλά και των συντάξεων, με την αύξηση των κοινωνικών εισφορών, με την υποβάθμιση των δημοσίων υπηρεσιών στην υγεία, πρόνοια, παιδεία. Αυτό γίνεται σήμερα με τα πρόσφατα μέτρα της κυβέρνησης της Ν. Δημοκρατίας.
Αυτά λοιπόν τα ευημερούντα, μέσα στην προκλητική χλιδή, κοινωνικά στρώματα που αποτελούν τον πυρήνα της άρχουσας μεγαλοαστικής τάξης, όχι μόνο καταλήστεψαν τη χώρα με τις διάφορες κομπίνες τους και τις παράνομες εξαγωγές συναλλάγματος, όχι μόνο εκμεταλλεύτηκαν σε βάρος της χώρας τα πάσης φύσης προνόμια και τις φοροαπαλλαγές, τις διάφορες κρατικές επιχορηγήσεις κι επιδοτήσεις, τα αφορολόγητα αποθεματικά, όχι μόνο κατάκλεψαν τα διάφορα θαλασσοδάνεια τους, αλλά επί πλέον ληστεύουν εδώ και χρόνια απ' ευθείας τον ελληνικό λαό, μην πληρώνοντας φόρους κι υποχρεώνοντας τον να πληρώνει γι' αυτούς .
Η ληστεία και η φοροκλοπή αυτών των ευημερούντων στρωμάτων που είναι μια απ' τις κυριότερες αιτίες των ελλειμμάτων του Δημοσίου οργανώνεται απ' αυτούς που υποτίθεται ότι αγωνίζονται για να τα καταπολεμήσουν: από το κράτος, από όλα τα πολιτικά κόμματα τόσο τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ αλλά και το Συνασπισμό. Ενώ τα τελευταία χρόνια ολόκληρη η ελληνική κοινωνία βοά γι' αυτή τη φοροκλοπή, όλα τα κόμματα συνεχίζουν κανονικότατα τον εμπαιγμό του λαού. Όχι μόνο δεν έχουν κουνήσει το δακτυλάκι τους για την πάταξη της, αλλά επί πλέον προωθούν συστηματικά * διάφορα παραμύθια, πότε με τον ΦΑΠ, πότε με το πόθεν έσχες, πότε με τη δήθεν φορολογία των μεγάλων καταθέσεων, πότε με τη φορολόγηση της μεταβίβασης ακινήτων, με προφανή στόχο την παραπλάνηση του λαού ότι δήθεν αγωνίζονται ενάντια στη φοροκλοπή και τη φοροδιαφυγή. Παράλληλα κι επειδή δεν μπορούν να κρύψουν ένα τόσων εκρηκτικών διαστάσεων φαινόμενο, καλλιεργούν σε συνεργασία με μερίδα του τύπου, εσκεμμένη σύγχυση, μιλώντας για τη φοροδιαφυγή των πάντων και βάζοντας στο ίδιο τσουβάλι τις μερικές χιλιάδες του εβγατζή με τα εκατοντάδες εκατομμύρια του Αργυρού.
Με σκοπό να συσκοτήσουν και αποκρύψουν την αυτόνομη, πρωτογενή, αεριτζίδικη και κερδοσκοπική κύρια φοροκλοπή των εύπορων στρωμάτων που λειτουργεί σαν παράδειγμα κι αιτία μιας δευτερογενούς φοροδιαφυγής χαμηλότερων εισοδηματικών στρωμάτων.
Τα κόμματα λοιπόν με τους φαύλους, εξωνημένους κι αλητήριους πολιτικούς, οι κρατικές υπηρεσίες και μεγάλη μερίδα του τύπου είναι σήμερα συνένοχοι και συνυπεύθυνοι γι' αυτή τη συστηματική ληστεία-φοροκλοπή αλλά και την παραπλάνηση των πλατιών στρωμάτων των εργαζομένων. Το πρώτο λοιπόν απαραίτητο στοιχείο για τον οποιοδήποτε αγώνα ενάντια σ' αυτή τη ληστεία είναι η συνειδητοποίηση ότι δεν έχουν να περιμένουν απολύτως τίποτε απ' αυτά τα κόμματα. Η συνειδητοποίηση ότι σήμερα δεν υπάρχει και ούτε μπορεί να υπάρξει κοινωνική αντιπολίτευση κι αντίσταση σ' αυτή την οργανωμένη ληστεία-φοροκλοπή παρά μόνο έξω απ' όλα τα κόμματα, έξω απ' τα κόμματα της ευρύτερης αριστεράς, ακόμη κι αν άλλαζαν οι ηγεσίες τους. Ολόκληροι οι ηγετικοί κομματικοί μηχανισμοί τόσο του ΠΑΣΟΚ, όσο και του Συνασπισμού ΚΚΕ-ΕΑΡ, έχουν τελείως χρεοκοπήσει γιατί η στρατηγική τους τους έχει καταστήσει συνένοχους και συνυπεύθυνους σ' αυτή τη ληστεία και φοροκλοπή του λαού, αλλά και στον εμπαιγμό του.
Όσον αφορά τέλος την αφελή αλλά και ύποπτη για την χώρα μας άποψη που προωθούν ορισμένοι τσαρλατάνοι οικονομολόγοι, ατζέντηδες των Αργυρών, ότι δήθεν οι διάφορες φοροαπαλλαγές και φοροκλοπές θα μεγιστοποιήσουν τα κέρδη και θα φέρουν επενδύσεις, η πρόσφατη ιστορία της χώρας στη διάρκεια της μεταπολίτευσης, τόσο στην Καραμανλική περίοδο 74-81 όσο και στην Παπανδρεϊκή —όπου προσπάθησαν να εκβιάσουν επενδύσεις με τα αφορολόγητα αποθεματικά— τους διαψεύδουν πανηγυρικά. Η ελληνική άρχουσα τάξη δεν επενδύει τα τεράστια κέρδη της στη χώρα, αλλά τα μεταφέρει παράνομα στο εξωτερικό είτε σε τράπεζες είτε σε ακίνητα είτε σε επιχειρήσεις, εγκαταλείποντας ή ξεπουλώντας εδώ επιχειρήσεις της για λόγους πούχουν να κάνουν τόσο με τη φύση της, όσο και με τα διαρθρωτικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας. Αυτό έγινε πρόσφατα και το ίδιο θα επαναληφθεί με τα σημερινά οικονομικά μέτρα.
Τα πρόσφατα λοιπόν οικονομικά μέτρα της ΝΔ, που πάρθηκαν με τη σιωπηλή σύμφωνη γνώμη τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και του Συνασπισμού, δεν στοχεύουν στη δήθεν ανόρθωση της οικονομίας και σε επενδύσεις αλλά στην κάλυψη των ελλειμμάτων διαιώνισης της ληστείας και φοροκλοπής του λαού από τους γνωστούς ευημερούντες προκλητικά φοροφυγάδες και φοροκλέφτες. Τα μέτρα αυτά, που θα τα ακολουθήσουν σύντομα νέα πιο σκληρά, θάχουν σαν συνέπεια η παρατεινόμενη εδώ και χρόνια ληστεία και φοροκλοπή να πάρει ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις που θα ρίξουν σημαντικά το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων, ενώ οι μεγαλόσχημοι θα συνεχίσουν να φοροκλέβουν. Κανένας δεν μπορεί να βάλει φραγμό σ αυτή τη ληστεία παρά μονό οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, εφ όσον οργανωθούν αυτόνομα έξω από τα κόμματα, εφ' όσον στηριχτούν στις δικές τους δυνάμεις. Εφ' όσον οργανωθούν σε μικρές αυτόνομες ομάδες και προχωρήσουν χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα στο άμεσο χτύπημα των απατεώνων δισεκατομμυριούχων που μας ληστεύουν φοροκλέβοντας εδώ και χρόνια. Οι πολυτελείς βίλες τους, κτισμένες στις γνωστές περιοχές με τις ιδεώδεις περιβαλλοντολογικές συνθήκες, ενώ εμείς καταστρέφουμε καθημερινά την υγεία μας μέσα στη μόλυνση και το νέφος που οι ίδιοι δημιούργησαν, όπως και τα υπερπολυτελή αυτοκίνητα τους είναι προϊόντα αυτής της ληστείας-φοροκλοπής σε βάρος μας.
Καλούμε λοιπόν όλους τους εργαζόμενους, τους ανένταχτους, τους αγωνιστές της βάσης του ΠΑΣΟΚ και του Συνασπισμού, να φτιάξουν μικρές αυτόνομες ομάδες και να προχωρήσουν με απλά μέσα:
— στο χτύπημα και τον εμπρησμό των πολυτελών επαύλεων
και των πολυτελών αυτοκινήτων των μεγαλοαπατεώνων που μας ληστεύουν φοροκλέβοντας.
— στο χτύπημα και τον εμπρησμό των εφοριών μέσω των οποίων οργανώνεται η ληστεία του λαού.
— στο χτύπημα και τον, εμπρησμό των κατοικιών και των αυτοκινήτων των μεγαλοϊδιοκτητών που διαθέτουν πολλά σπίτια και κερδοσκοπούν ανεβάζοντας στα ύψη τα νοίκια.
— στην καταστροφή των ακυρωτικών μηχανών των συγκοινωνιών και στον οργανωμένο ξυλοδαρμό των ελεγκτών που επιβάλλουν πρόστιμα σε επιβάτες που δεν έχουν εισιτήριο.
Καλούμε τέλος όλους τους χαμηλόμισθους φορολογούμενους και τους μικροεπαγγελματίες στους οποίους οι διάφοροι έφοροι επέβαλαν με τρόπο κομπλεξικό και θρασύδειλο ληστρικά χαράτσια, μην τολμώντας βέβαια να τα επιβάλουν στους δισεκατομμυριούχους με τις βίλες και τα κότερα, να τους καταγγέλουν ανοιχτά, αναφέροντας όλα τα στοιχεία και τοιχοκολώντας τα στις γειτονιές τους, αν ο τύπος αρνείται να τα δημοσιεύσει.
Η σημερινή μας λοιπόν ενέργεια στην Εκάλη, γνωστή συνοικία των απατεώνων, με 23 εμπρηστικές βόμβες, 4 εκρηκτικές και παράλληλη καταστροφή μιας κολόνας της ΔΕΗ με εκρηκτική βόμβα για να κοπεί το ρεύμα, είναι μια πρώτη ενέργεια λαϊκής αντίστασης σ' αυτή τη συστηματική ληστεία-φοροκλοπή του λαού την οποία διαιωνίζουν και επιδεινώνουν τα πρόσφατα μέτρα της ΝΔ αλλά και ενάντια στον εμπαιγμό του απ' όλα τα πολιτικά κόμματα.

ΝΑ ΑΝΤΙΤΑΧΘΟΥΜΕ ΔΥΝΑΜΙΚΑ ΣΤΗ ΛΗΣΤΕΙΑ - ΦΟΡΟΚΛΟΠΗ ΤΩΝ ΑΠΑΤΕΩΝΩΝ ΜΕΓΑΛΟΣΧΗΜΩΝ ΕΥΗΜΕΡΟΥΝΤΩΝ.
Αθήνα 15-5-90 Επαναστατική Οργάνωση 17 ΝΟΕΜΒΡΗ
Υ.Γ. Προειδοποιούμε όλους όσους δουλεύοντας σαν ιδιωτικοί αστυνομικοί προστατεύουν τις περιουσίες — κτίρια, σπίτια, χρήματα — όλων αυτών των απατεώνων φοροκλεπτών και ληστών του λαού. Η δουλειά τους είναι όμοια μ' αυτή των φυλάκων και προστατών του Κοσκωτά.
Όσο είναι λοιπόν καιρός ας αλλάξουν επάγγελμα βρίσκοντας μια πιο τίμια δουλειά. Αλλιώς για οτιδήποτε τους συμβεί στο μέλλον, μόνοι υπεύθυνοι θάναι οι ίδιοι και το βρώμικο επάγγελμα πούχουν διαλέξει.

1990-02-04 Πολεμικό Μουσείο

Επαναστατική Οργάνωση 17 ΝΟΕΜΒΡΗ
Αθήνα 4-2-90
Εδώ και ενάμιση περίπου χρόνο, από τότε που ξέσπασε το σκάνδαλο Κοσκωτά η 17Ν είχε δηλώσει προειδοποιώντας τον ελληνικό λαό ότι κανένας απολύτως απατεώνας και υπεύθυνος δεν πρόκειται να τιμωρηθεί. Ότι όσες ηχηρές κορώνες περί τιμωρίας εξαπολύονταν τότε δεν ήταν παρά εμπαιγμός και παραπλάνηση του λαού. Ότι κανένας θεσμός του σημερινού διεφθαρμένου καθεστώτος δεν μπορούσε και δεν μπορεί να ικανοποιήσει το επιτακτικό και δίκαιο αίτημα της κοινωνίας για κάθαρση του κράτους και τιμωρία των ενόχων. Ούτε η Βουλή, ούτε η οποιαδήποτε κυβέρνηση συνεργασίας ή μη, ούτε η Δικαιοσύνη, ούτε τέλος οι εκλογές μέσα σε συνθήκες προϊούσας σήψης και διαφθοράς ολόκληρου του αστικού κράτους. Τα γεγονότα και ιδιαίτερα όσα συνέβησαν μετά τις εκλογές του Νοέμβρη επιβεβαίωσαν πανηγυρικά τη θέση της 17Ν.
Η δημιουργία της τρικομματικής οικουμενικής κυβέρνησης συνεργασίας και οι διαβουλεύσεις των τριών αρχηγών που είδαν το φως της δημοσιότητας συνιστούν ένα πολυσήμαντο πολιτικό γεγονός, αποκαλυπτικό της ρήξης πούχει δημιουργηθεί ανάμεσα στο λαό και την κοινωνία απ' τη μια, και τους κρατικούς θεσμούς και τον πολιτικό κόσμο απ' την άλλη. Η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-Συνασπισμού σημαίνει πριν απ' όλα την υπογραφή της ληξιαρχικής πράξης θανάτου της θερινής «κάθαρσης», το οριστικό θάψιμο της, την οριστική ατιμωρησία των ενόχων. Συνιστά κυνική ομολογία των πολιτικών ηγεσιών ότι όλα όσα υποστηρίχτηκαν σαν αναγκαίες κοινοβουλευτικές διαδικασίες για την παραπομπή και δίκη των υπευθύνων υπήρξαν μια μεγαλειώδης θεατρική παράσταση, ένας θρασύτατος εμπαιγμός της ελληνικής κοινωνίας από τον πολιτικό κόσμο. Η οικουμενική συγκυβέρνηση σβήνει με μια μονοκοντυλιά την κυβέρνηση Τζανετάκη και τη Βουλή του Ιούνη.
Η συγκυβέρνηση δεν είναι υλοποίηση μιας θεμιτής συνεργασίας ανάμεσα στα τρία κόμματα πούχουν διαφορετικά πολιτικοϊδεολογικά προγράμματα, που κάνουν αμοιβαίες υποχωρήσεις και καταλήγουν σε μια κοινά αποδεκτή συμφωνία. Είναι συγκυβέρνηση τριών κομμάτων απ τα οποία τα δυο θεωρούν την ηγεσία του τρίτου ένοχη τεράστιου σκανδάλου, την κατηγόρησαν, ανέκριναν, δίωξαν, κατακεραύνωσαν επί τρίμηνο στη Βουλή. Την παράπεμψαν τέλος σε δίκη περιμένοντας δήθεν σήμερα την οριστική καταδίκη της. Μια τέτια λοιπόν συνεργασία και συγκυβέρνηση και μέσα σε τέτιες συνθήκες, πουθενά, ποτέ κι από κανένα δεν έχει γίνει.
Για τη ΝΔ είναι ομολογία ότι είναι όμοια μ' αυτούς που αποκαλούσε απατεώνες της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ. Είναι επιβεβαίωση της άποψης που κυριαρχεί μέσα στην ελληνική κοινωνία ότι όσα σκάνδαλα έκανε το ΠΑΣΟΚ, αλλά τόσα είχε κάνει η ηγεσία της ΝΔ και γι' αυτό μένουν όλοι ατιμώρητοι.
Για το ΠΑΣΟΚ η συγκυβέρνηση μ' αυτούς που αποκαλούσε συκοφάντες που «σπίλωσαν» την ηγεσία του, σημαίνει ομολογία ότι η ηγεσία του είναι πράγματι ένοχη.
Για το Συνασπισμό τέλος η νέα παλινωδία σημαίνει ένα βήμα πιο μπροστά στην πορεία του προς την πλήρη χρεωκοπία και αυτογελοιοποίηση. Σημαίνει ομολογία ότι εξαπάτησε^ το λαό όταν επικαλούνταν την κάθαρση για να δικαιολογήσει τη στήριξη της κυβέρνησης Τζανετάκη, αφού σήμερα τη θάβει με τη συγκυβέρνηση. Ομολογία ότι εξαπατάει σήμερα το λαό αφού, ενώ δεν δέχονταν χτες συνεργασία με την ένοχη ηγεσία του ΠΑΣΟΚ θέτοντας μια σειρά όρους, συγκυβερνάει σήμερα μαζί της, χωρίς νάχει εκπληρωθεί κανένας απολύτως απ' αυτούς τους όρους. Ομολογία ότι η θερινή πολιτική του, κάθαρσης με τη ΝΔ απέτυχε οικτρά. Ομολογία ότι κάθαρση-τιμωρία δεν μπορεί να γίνει μέσα στα πλαίσια αυτού του καθεστώτος κι απ' αυτόν τον διεφθαρμένο . πολιτικό κόσμο. Ομολογία ότι η σοσιαλιστική προοπτική του είναι να γίνει ο λογιστής, ο Βακάλης των απατεώνων (βλ. Δραγασάκης, Γιάνναρος, Κατριβάνος).
Η κορυφαία όμως αυτή πράξη εκμαυλισμού και εξαχρείωσης της ελληνικής κοινωνίας δεν είναι έργο μόνο του πολιτικού κόσμου αλλά και του τύπου. Από τότε που ξέσπασε το σκάνδαλο Κοσκωτά, η συντριπτική πλειοψηφία του ημερήσιου τύπου και όχι μονάχα αυτού της δεξιάς κατακεραύνωνε καθημερινά με βαρύτατες εκφράσεις τους απατεώνες, την ένοχη ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Προεξοφλούσε ότι θα λογοδοτήσουν, θα δικαστούν, ότι θα κλειστούν στις φυλακές. Μας ειρωνεύονταν, όταν χαρακτηρίζαμε το Σεπτέμβριο θέατρο την παραπομπή του Παπανδρέου απ' την Βουλή. Μιλούσαν για αδέκαστους δικαστές, για θεσμούς της Δημοκρατίας που λειτουργούν άψογα.
Όλ' αυτά όμως εξανεμίστηκαν ως δια μαγείας με την οικουμενική. Οι ίδιες φυλλάδες που χτες απαιτούσαν να κλειστούν στις φυλακές οι ένοχοι, σήμερα θεωρούσαν λογικό και θετικό αυτοί που χτες αποκαλούσαν απατεώνες, νάχουν τον έλεγχο τους, την κυβέρνηση. Αυτές που χτες διατυμπάνιζαν φαρισαϊκά το αναπόφευκτο της κάθαρσης και τιμωρίας, σήμερα ζητούν απ' το λαό να συναινέσει στην αθώωση των ενόχων, με προσχήματα οικονομικά. Διαψεύδοντας όλα όσα έλεγαν επί ένα χρόνο, επιδόθηκαν με ιδιαίτερο ζήλο στο νέο τους καθήκον αυτής της περιόδου, ν' αποκρύψουν, συσκοτίσουν το πραγματικό πολιτικό περιεχόμενο της οικουμενικής: το θάψιμο της κάθαρσης, το θρίαμβο της ατιμωρησίας και της εξαχρείωσης, τη νίκη των απατεώνων. Το πρόσχημα-μανδύας δεν ήταν δύσκολο να βρεθεί. Τα πραγματικά οικονομικά προβλήματα ήταν παρόντα και μια μικρή εξόγκωση τους ήταν υπεραρκετή.
Η νέα αυτή παλινωδία του τύπου, η άμεση ομολογία ότι ψευδολογεί συστηματικά επέφερε νέο χτύπημα στη σχεδόν ανύπαρκτη αξιοπιστία του. Με αποτέλεσμα να παρατηρείται νέα πτώση της κυκλοφορίας του, σε μια εποχή όπου τα συγκλονιστικά διεθνή γεγονότα θάπρεπε να την έχουν ανεβάσει σημαντικά. Με αποτέλεσμα τέλος αυτοί που οι φορείς της εξαχρείωσης αποκαλούν «τρομοκράτες», η 17Ν, νάναι μια απ' τις ελάχιστες φωνές αν όχι η μόνη φωνή που η ελληνική κοινωνία θεωρεί αξιόπιστη, αφού η κάθε της προκήρυξη αυξάνει κατακόρυφα την κυκλοφορία των εφημερίδων. Η προκήρυξη-απάντηση της 17Ν του Οκτώβρη για το Μπακογιάννη αύξησε κατά τουλάχιστον 40% την κυκλοφορία της εφημερίδας την ημέρα που τη δημοσίευσε, ενώ το φύλλο της είχε εξαντληθεί σ' όλα τα σημεία του λεκανοπεδίου απ' τις πρώτες απογευματινές ώρες. Αυτή την επικίνδυνη φωνή αποφάσισε να πνίξει σήμερα το διαφθαρμένο καθεστώς είτε με την απαγόρευση είτε με άλλα μέσα, αναγνωρίζοντας έτσι έμμεσα την αξιοπιστία της.
Στο σημείο αυτό θ' ανοίξουμε μια μικρή παρένθεση. Η διαφωνία που υπάρχει σήμερα στους κόλπους του καθεστώτος δεν αφορά στη σκοπιμότητα αυτής της φίμωσης αλλά στους τρόπους και τους φορείς επιβολής της. Οι ανεξάντλητες επινοήσεις της περιβόητης δημοσιογραφικής δεοντολογίας έδειξαν ότι ο τετραγωνισμός του κύκλου είναι απλό παιγνιδάκι για τον τύπο. Πιστεύοντας ότι μπορεί εύκολα να πετύχει και την αύξηση της κυκλοφορίας του δημοσιεύοντας την προκήρυξη της 17Ν και να φιμώσει την ουσία και τα κυριότερα σημεία της φωνής της. Πώς; Με μια σειρά από τεχνάσματα. Άλλοτε δημοσιεύοντας την προκήρυξη έχοντας αλλάξει τη σειρά των παραγράφων με αποτέλεσμα να γίνεται ακατανόητη, όπως έκανε πρόσφατα μεγάλη απογευματινή του συγκροτήματος. (Το κωμικό της υπόθεσης είναι ότι στο κύριο άρθρο μας κατηγορούσε για έλλειψη λογικής συνέχειας). Άλλοτε δημοσιεύοντας την προκήρυξη με τόσο μικρά γράμματα ώστε να χρειάζεσαι φακό για να τη διαβάσεις. Συχνότερα, παρεμβάλοντας τίτλους και σχόλια υπογραμμισμένα που διαστρεβλώνουν συνειδητά ή και μας αποδίδουν ακριβώς τα αντίθετα από όσα λέμε. Άλλοτε τέλος με πηχιαίους πρωτοσέλιδους τίτλους όπου διαστρεβλώνουν όσα υποστηρίζουμε. Το μεγαλύτερο κατόρθωμα σ' αυτό τον τομέα τον πέτυχε η «Ελευθεροτυπία» με την πρόσφατη προκήρυξη μας για τους οικολόγους-εναλλακτικούς.
Η εφημερίδα, θέλοντας ν' αποτρέψει πάση θυσία την ψήφιση της απλής αναλογικής και γι' αυτό να ρίξει στην αγκαλιά του Μητσοτάκη τους οικολόγους, των οποίων η ψήφος ήταν καθοριστική, δεν δίστασε να ψευδολογήσει ανοιχτά σε βάρος μας και να διαστρεβλώσει τελείως τα όσα λέγαμε στην προκήρυξη, παρουσίαζοντας τον πρωτοσέλιδο τίτλο, που επαναλάμβανε πιο μεγάλο στις μέσα σελίδες; «17Ν προς Οικολόγους: "στηρίξτε σχήμα απλής αναλογικής"». Τίτλος γραμμένος στην πρώτη σελίδα, μέσα σε εισαγωγικά και άρα ψευδέστατος αφού πουθενά εμείς δεν γράφαμε τέτια φράση. Πουθενά δεν παίρναμε μια τέτια θέση ενώ αντίθετα γράφαμε ρητά ότι εμείς δεν παίρνουμε καμιά απολύτως θέση επί της ουσίας, δηλαδή για το τι έπρεπε να κάνουν οι οικολόγοι.
Αυτό το κατόρθωμα της «Ελευθεροτυπίας» αποκαλύπτει με ποιο τρόπο μπορεί να φιμωθεί στην ουσία η φωνή της 17Ν, πολύ πιο αποτελεσματικά από την απαγόρευση δια νόμου.
Κλείνουμε την παρένθεση και γυρίζουμε στο θέμα μας.
Ενάντια στα πάρα πάνω κορυφαία φαινόμενα εκμαυλισμού και εξαχρειωσης της κοινωνίας απ' τον πολιτικό κόσμο και τον τύπο, ελάχιστοι τόλμησαν να υψώσουν τη φωνή τους και να τα καταγγείλουν. Ανάμεσα σ' αυτούς υπάρχει και κάποιος του οποίου η φωνή έχει ιδιαίτερα αξία γιατί δεν είναι αναρχικός ή επαναστάτης αλλά λειτουργός της γνωστής Δικαιοσύνης που έχει σαν αποστολή του την επιτήρηση της εύρυθμης λειτουργίας των θεσμών και των νόμων αυτού του καθεστώτος. Ο αντιεισαγγελέας Ιωαννίνων Κ. Λογοθέτης σε άρθρο του σε απογευματινή εφημερίδα στις 20 Γενάρη (που δημοσιεύθηκε με καθυστέρηση σχεδόν ένα μήνα, απ' ό,τι συμπεραίνεται απ' τις ευχές, και καταχωνιασμένο στις τελευταίες σελίδες, για να περάσει απαρατήρητο) γράφει μεταξύ άλλων:
«Αντίθετα, η διάχυτη πίστη ότι κάποιοι μπορούν ατιμώρητα να ασχημονούν, ότι άλλοι είναι πάνω απ' τους νόμους και άλλοι ελεύθερα εμπαίζουν τους θεσμούς, ταχύτατα προκαλεί την αποδιάρθρωση του κοινωνικού ιστού. Ποια λοιπόν κοινωνική ευπρέπεια μπορούμε να αξιώνουμε από το μέσο πολίτη όταν υπάρχει επίσημο και ειδικό νομοθέτημα για την συγκάλυψη των ατασθαλιών των εκάστοτε υψηλά ισταμένων;
»Γιατί ας μην ισχυριστεί κανείς ότι ο νόμος "περί ευθύνης υπουργών" στοχεύει στην αποκάλυψη των όποιων παρεκτροπών. Αντίθετα στη συγκάλυψη τους αποβλέπει, και μάλιστα με τρόπο τόσο φανερό, ώστε ο μηχανισμός άρχισε πια να γίνεται αντιληπτός από το μεγαλύτερο μέρος της κοινής γνώμης. Ας μη γελιόμαστε λοιπόν. Μπορεί κάποιες δεκάδες ειδικευμένων νομικών να κατανοούν τα δικονομικά και ουσιαστικά τεχνάσματα αυτού του νομοθετήματος. Τα εκατομμύρια όμως των απλών ανθρώπων αυτού του τόπου που δεν έχουν διαβάσει Ποινικό είτε Συνταγματικό Δίκαιο, εύλογα απορούν για την ευκολία με την οποία τιμωρείται ο κλέφτης ενός πορτοφολιού, σε σύγκριση με την ατιμωρησία των λυμεώνων του δημοσίου χρήματος, Μεγάλη φυσικά η αξία και η σημασία τόσο του Συνταγματικού όσο και του Ποινικού Δικαίου. Ας μην ξεχνάμε όμως ότι, πάνω απ' όλα αυτά, υπάρχει κάτι άλλο, πολύ πιο απλό αλλά και πιο σημαντικό: Η κοινή λογική. Και όταν αυτή κατάφωρα βιάζεται, λίγο ενδιαφέρουν το μέσο πολίτη οι αιτίες αυτού του βιασμού. Εκείνο όμως που ενδιαφέρει όλους μας (κι έχει επισημανθεί δεκάδες φορές) είναι οι διαλυτικές συνέπειες της ισοπεδωτικής άποψης, "Δεν βαριέσαι, τίποτε δεν γίνεται, όλοι το ίδιο είναι . Η απογοήτευση, η απάθεια, η παραίτηση των πολιτών είναι έντονα σήματα κινδύνου για την επερχόμενη κατάρρευση του κοινωνικού οικοδομήματος».
Και τελειώνοντας γράφει;
«Επίλογος: Οι σκέψεις που εκτέθηκαν είναι σίγουρα πικρές και μάλλον αντίθετες σε κάποια κρατούσα κατάσταση πραγμάτων. Είναι φανερό, όμως ότι οι κρατούσες καταστάσεις, οι παγιωμένες αντιλήψεις και οι βολικές μυθοπλασίες έφεραν όχι μόνο την οικονομία, αλλά και την κοινωνία μας στα πρόθυρα της κατάρρευσης, Συνεπώς, η κατάθεση της διαφορετικής άποψης είναι πια υποχρέωση».
Τέλος θ' αναφερθούμε σ' ένα απ' τα πρόσφατα γεγονότα που δείχνει ολοκάθαρα ότι ο λαϊκισμός, ο ρατσισμός κι ο φασισμός (έρπων ή αλματώδης) δεν είναι στοιχεία που χαρακτηρίζουν απλά τμήματα της ελληνικής κοινωνίας όπως αναμασάνε οι διάφοροι αγύρτες δημοσιογράφοι. Σ' ένα γεγονός που δείχνει ότι όλες οι αστικές δυνάμεις αλλά και ολόκληρος ο τύπος καλλιεργούν μέσα από δήθεν συναινετικές διαδικασίες τις πάρα πάνω ιδεολογίες προσπαθώντας να τις επιβάλουν στην κοινωνία και σε ευρύτερα στρώματα. Στις πρόσφατες συζητήσεις που έγιναν ανάμεσα στους διάφορους μανδαρίνους του κράτους, τους εκπροσώπους των ιδιοκτητών και των ενοικιαστών για τη σύνταξη του νομοσχεδίου για τα νοίκια, διαβάσαμε επανειλημμένα, ότι ένα απ' τα λίγα σημεία συμφωνίας αν όχι το μόνο ήταν η μη παροχή προστασίας στους ξένους ενοικιαστές. Ας σημειώσουμε εδώ ότι δεν πρόκειται για τους εύπορους ξένους αφού τα νοίκια για τα μεγάλα σπίτια πάνω από 120 τετραγωνικά μέτρα απελευθερώνονται, αλλά για τις δεκάδες χιλιάδες εργάτες του τρίτου κόσμου. Αυτό λοιπόν το πρωτοφανές μέτρο δεν είναι απλά λαϊκίστικο αφού στοχεύει στη θωπεία του μικροαστού μικροϊδιοκτήτη ψηφοφόρου όλων των κομμάτων από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ μέχρι το μικροϊδιοκτήτη του ΚΚΕ, της ΕΑΡ αλλά και των οικολόγων, κλείνοντας του το μάτι και λέγοντας του: να, κάτι μένει και σένα, εκμεταλλεύσου τους Πακιστανούς και τις Φιλιππινέζες. Πρόκειται για απροκάλυπτα ρατσιστικό και φασιστικό μέτρο, αφού κουρελιάζει ανοιχτά τα περιβόητα «ανθρώπινα δικαιώματα» θεσπίζοντας διακρίσεις σε βάρος μειονοτήτων με βάση το γεγονός ακριβώς ότι είναι «άνθρωποι» του τρίτου κόσμου και όχι δυτικά σκυλιά. Λυτό λοιπόν το απροκάλυπτα ρατσιστικό και φασιστικό μέτρο που στιγματίζει ολόκληρη την ελληνική κοινωνία δεν τόλμησε να καταγγείλει σαν τέτιο ούτε ένα πολιτικό κόμμα, ούτε μια εφημερίδα, ούτε ένας δημοσιογράφος, ούτε ένας επώνυμος διανοούμενος.
Ας προσθέσουμε τέλος, ότι αν το μέτρο δεν θεσπίστηκε, οφείλεται στο γεγονός ότι ξένοι αλλά Δυτικοί ενοικιαστές απείλησαν, με επιστολές τους στις εφημερίδες, να στείλουν την Ελλάδα στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, όπου σίγουρα θα την καταδίκαζαν, αφού εκεί βασιλεύει το γνωστό δόγμα, καλά νάμαστε ρατσιστές, καλά νάχουμε ρατσιστική πρακτική, όχι όμως και να το ομολογούμε ανοιχτά.
Μέσα σ' αυτή τη ζοφερή κατάσταση, η αθώωση του δολοφόνου Μελίστα απ' την «ανεξάρτητη» Δικαιοσύνη βρίσκεται σε πλήρη λογική συνέπεια με την ατιμωρησία των ενόχων για το σκάνδαλο Κοσκωτά. Ήρθε απλά να θυμίσει ότι μαζί με τους διεφθαρμένους και λυμεώνες πολιτικούς, βαδίζουν πιασμένοι χέρι-χέρι οι αργυρώνητοι και εξωνημένοι δικαστές. Ήρθε να κάνει ακόμη πιο ευδιάκριτη τη ρήξη των δεσμών ανάμεσα στην κοινωνία και το κράτος, τους πολιτικούς, τους δικαστές. Ήρθε να δικαιώσει πανηγυρικά τη δράση της 17Ν. Ολόκληρος ο λαός, ολόκληρη η κοινωνία μπορεί να κάνει άνετα σήμερα τη σύγκριση ανάμεσα στη δικαιοσύνη του διεφθαρμένου αστικού κράτους και αυτήν της 17Ν, παρ' ότι η απονομή «δικαιοσύνης» δεν είναι η αποστολή μας, κι ούτε η δράση μας μπορεί στις σημερινές συνθήκες να εκφράσει τις θέσεις μας για μια δικαιοσύνη σε μια ελεύθερη κοινωνία. Απ' τη μια το κράτος, οι πολιτικοί και οι δικαστές, αφήνοντας ατιμώρητους τους ενόχους του σκανδάλου Κοσκωτά, στέλνει το μήνυμα σ' όλους τους μεγαλόσχημους: Συνεχίστε να κλέβετε ασύδοτα τον ελληνικό λαό. Κανείς δεν θα σας πειράξει. Το ίδιο το κράτος μεριμνά γι' αυτό. Απ' την άλλη, η 17Ν, επιχειρώντας να εκτελέσει έναν απ' τους υπεύθυνους του σκανδάλου, τον απατεώνα Πέτσο και εκτελώντας έναν απ' τους υπόλοιπους υπεύθυνους, τον απατεώνα Μπακογιάννη, πούχει κλέψει εκατοντάδες εκατομμύρια δραχμές μαζί με τον Κοσκωτά, στέλνει το μήνυμα στους μεγαλόσχημους: Οποιοσδήποτε καρχαρίας κλέβει τα χρήματα του ελληνικού λαού, θα χτυπιέται ένοπλα.
Απ' τη μια το κράτος, οι πολιτικοί κι οι δικαστές, μετά από πέντε χρόνια κωλυσιεργίας, αθωώνει το δολοφόνο Μελίστα, του 15χρονου Καλτεζά, στέλνοντας το ακόλουθο μήνυμα σ' όλους τους μπάτσους των ΜΑΤ, ΜΕΑ: Δολοφονείτε τους διαδηλωτές, ακόμη και 15χρονους. Είναι απόλυτο δικαίωμα σας. Δεν ρισκάρετε τίποτε. Κανένας δεν θα σας πειράζει. Απ' την άλλη η 17Ν, με τη βομβιστική ενέργεια ενάντια στο λεωφορείο των ΜΑΤ στην Καισαριανή μια βδομάδα μετά τη δολοφονία Καλτεζά, αλλά και με την αναίμακτη εισβολή στο αστυνομικό τμήμα του Βύρωνα, όπου δεν άνοιξε ρουθούνι, στέλνει το εξής καθαρό μήνυμα στους αστυνομικούς που έγινε πλήρως κατανοητό: Οποιαδήποτε υπηρεσία μπάτσων πυροβολεί και δολοφονεί 15χρονα παιδιά, είτε απλούς διαδηλωτές, θα δέχεται κεραυνοβόλα απάντηση με το ίδιο ακριβώς νόμισμα. Οποιοσδήποτε δεν τραβάει πιστόλι και δεν πυροβολεί, δεν έχει να φοβηθεί τίποτε. Ας συγκρίνει ο καθένας τις δύο δικαιοσύνες κι ας κρίνει ποια υπηρετεί τα συμφέροντα του ελληνικού λαού και της ελληνικής κοινωνίας και ποια οδηγεί στον εκμαυλισμό, την εξαχρείωση, τη διάλυση της κοινωνίας.

ΒΑΣΕΙΣ-ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ
Σε μια εποχή όπου η κατάρρευση του σταλινισμού και η συνακόλουθη ορμητική εισβολή των μαζών στο πολιτικό προσκήνιο έχει θέσει επί τάπητος το ζήτημα της πλήρους αποχώρησης όλων των σοβιετικών στρατιωτικών δυνάμεων και όλων των στρατιωτικών βάσεων της Σοβιετικής Ένωσης απ' όλες τις χώρες του πρώην ανατολικού συνασπισμού.
Σε μια εποχή όπου η ίδια η Σοβιετική Ένωση αναζητάει με επιμονή αυτήν την αποχώρηση και το γενικότερο αφοπλισμό στα πυρηνικά, ενώ κανείς πια δεν μπορεί να επικαλείται στα σοβαρά τον «από Βορρά κίνδυνο» για τη χώρα μας.
Σε μια εποχή όπου ο ίδιος ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός αναγκάζεται απ' τα πάρα πάνω γεγονότα, να κλείσει ορισμένες βάσεις του με το σταγονόμετρο, προσπαθώντας να προλάβει τους λαούς και τη γενίκευση του κινήματος ενάντια στις ξένες στρατιωτικές βάσεις.
Σε μια χώρα τέλος όπως η Ελλάδα όπου το όραμα της εθνικής ανεξαρτησίας —μέρος της οποίας είναι το αίτημα για το οριστικό κλείσιμο όλων των ξένων στρατιωτικών βάσεων στη χώρα μας — κινητοποίησε γενιές και γενιές αγωνιστών, υπήρξε ο κύριος στόχος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και παραμένει σήμερα το υπ' αριθμόν ένα παλλαϊκό αίτημα.
Σε μια τέτια λοιπόν συγκυρία, οι φαύλες πολιτικές ηγεσίες και ο κίτρινος τύπος τους δεν τολμάνε να θέσουν το ζήτημα, που μπαίνει από μονό του, απ τα ίδια τα γεγονότα, παρουσιάζοντας μια συμπεριφορά πούναι «βασιλικότερη του βασιλέως». Μόνο που δεν κλαίνε που οι αμερικάνοι κλείνουν δύο απ' τις δεκάδες βάσεις τους, μεταφέροντας τες στην Κρήτη.
Το ζήτημα του άμεσου και οριστικού κλεισίματος όλων των . αμερικανικών βάσεων στη χώρα μας μπαίνει σήμερα στην ημερήσια διάταξη άμεσα κι επιτακτικά, απ' τα ίδια τα γεγονότα στις χώρες της ανατολικής Ευρώπης. Ολόκληρος ο ελληνικός λαός, όντας και σ' αυτό το σημείο σε πλήρη αντίθεση με εξωνημένες στο Δυτικό κεφάλαιο πολιτικές ηγεσίες και τον τύπο τους, απαιτεί το άμεσο και οριστικό κλείσιμο, χωρίς καμιά διαπραγμάτευση, όλων των αμερικάνικων στρατιωτικών βάσεων και την αποχώρηση όλων των αμερικάνικων στρατιωτικών αποστολών.
Όσον αφορά το Συνασπισμό και τα ΚΚΕ-ΕΑΡ, η αξιοθρήνητη ηγεσία τους συνεχίζει απτόητη τον εμπαιγμό των εργαζομένων. Άλλοτε, με την προκλητική συμπεριφορά και τις απειλές Φλωράκη στους εργαζομένους της Πειραϊκής-Πατραικής τον Οκτώβρη, επειδή αποδοκίμασαν και γιουχάισαν τους ηγέτες που τους ξεπούλησαν. Άλλοτε με τις όψιμες καταγγελίες Φαράκου στην Πτολεμαΐδα τον Οκτώβρη —μετά το γιουχάισμα— ότι η ΝΔ ευθύνεται για το τεράστιο σκάνδαλο των προβληματικών, με το οποίο, όπως δήλωσε ο Φαράκος, «οι πρώην ιδιοκτήτες διασπάθισαν ένα τρισεκατομμύριο σε σημερινές δραχμές», αναγνωρίζοντας έτσι αυτός-την αξιοπιστία της 17Ν, αλλά ομολογώντας συνάμα ότι ο Συνα-σπισμός εξαπάτησε τους εργαζόμενους όταν μιλούσε για κάθαρση με τους ενόχους της ΝΔ και στήριξε την κυβέρνηση Τζανετάκη.
Όταν, ενώ κατηγορούσε τη ΝΔ επειδή πρότεινε, όπως έλεγε ο Φαράκος, «να δοθούν πάλι πίσω οι προβληματικές στο ιδιωτικό κεφάλαιο χωρίς όρους και προϋποθέσεις», το επιχειρεί σήμερα με τον υπουργό του Γιάνναρο, Όταν ο κύριος αυτός εμπαίζει ανοιχτά σήμερα τους εργαζόμενους δίνοντας τους ψευδείς υποσχέσεις ότι -όσοι απολυθούν θα επανενταχθούν δήθεν σε άλλες επιχειρήσεις και όταν δηλώνει ότι αποκλείεται να επανέλθουν οι παλιοί μέτοχοι, λες και μπορεί κανείς σήμερα να εξακριβώσει ποιος βρίσκεται πραγματικά πίσω από κάποιο ξένο ή ντόπιο όμιλο επενδυτών, που ζητάει ν' αγοράσει σ' εξευτελιστική τιμή κάποια προβληματική. Όταν τέλος συνεχίζει τη συναίνεση σε σχέση με τα σκανδαλώδη εις βάρος των μισθωτών και του λαού φορολογικά συστήματα και τα δήθεν πόθεν έσχες.
Η 17Ν είχε δηλώσει προ πολλού ότι τα ΚΚΕ-ΕΑΡ και σήμερα ο Συνασπισμός δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, αλλά αυτά της νέας μικροαστικής τάξης πούχει μια ορισμένη οικονομική άνεση κι είναι βολεμένη. Η πτώση του Συνασπισμού στις εκλογές του Νοέμβρη; σχεδόν κατά το ένα τέταρτο της δύναμης του, δεν είναι μόνο αποδοκιμασία των ψηφοφόρων του για τον εμπαιγμό της στήριξης της κυβέρνησης Τζανετάκη, αλλά εκλογική έκφραση του πάρα πάνω γεγονότος. Η πτώση του Συνασπισμου ήταν μεγαλύτερη και ιδιαίτερα σημαντική σ' όλα τα παραδοσιακά εργατικά προπύργια, όπου το κόμμα είχε πολύχρονη και βαθειά επιρροή, ενώ αντίθετα το μόνο μέρος απ' όλη την Ελλάδα όπου ο Συνασπισμός αύξησε τη δύναμη του στις εκλογές του Νοέμβρη ήταν το Ψυχικό. Αυτό και μόνο τα λέει όλα.
Τέλος πρέπει να επισημάνουμε ότι όσον αφορά τις εσωκομματικές διαδικασίες ο σταλινισμός στα ΚΚΕ-ΕΑΡ ζει και βασιλεύει παρ' ότι οι πάντες ορκίζονται στο όνομα της περεστρόικα. Γιατί σ' αυτόν τον τομέα, ο σταλινισμός μετά τον Χρουστσόφ δεν εκφράζεται με τη φυσική εξόντωση των εσωκομματικών αντιπάλων αλλά με την πολιτική εξόντωση που πραγματοποιείται με αυθαίρετα διοικητικά μέτρα, Με την επιβολή μιας περιστασιακής πλειοψηφίας και ηγεσίας αυθαίρετα και διοικητικά και όχι μέσα από πλατύ πολιτικό διάλογο σ' όλο το κόμμα. Κατά συνέπεια καταδίκη του σταλινισμού σημαίνει πριν απ' όλα κατάργηση στην πράξη της οργανωτικής δυνατότητας πούχει η ηγεσία να διαγραφεί στην ουσία με απλή πλειοψηφία της ΚΕ όλους τους εσωκομματικούς της αντιπάλους. Κατάργηση της δυνατότητας της να μεταβάλλει έτσι το συσχετισμό των δυνάμεων μέσα στο κόμμα και να διαιωνίζει την επιβολή της.
Η δυνατότητα αυτή, πούναι συνέπεια της απόφασης του 10ου Συνέδριου, που ο Λένιν δέχτηκε σαν έκτακτη και πολύ επικίνδυνη, λόγω των ειδικών συνθηκών του 1920, άνοιξε διάπλατα το δρόμο στο Στάλιν για να απομακρύνει και να εξοντώσει διαδοχικά όλους τους διαφωνούντες, και να πνίξει κάθε διαφορετική άποψη. Σήμερα επιτρέπει σε οποιαδήποτε ηγεσία να διαγράφει όλους τους διαφωνούντες με την επίσημη γραμμή και να παραμείνει σαν ηγεσία, διοργανώνοντας εκ των υστέρων συνέδρια «δημοκρατικά» με συμμετοχή μόνο των δικών της ανθρώπων. Ένα τέτιο συνέδριο είναι και το πρόσφατο συνέδριο της ΚΝΕ, ενώ η συστηματική άρνηση της ηγεσίας του ΚΚΕ να συζητήσει ανοιχτά σε δημόσιο συνέδριο, με τη συμμετοχή των διαγραμμένων, τα επίμαχα σημεία διαφωνίας, διαιωνίζει το σταλινισμό. Τέλος ας σημειώσουμε και τη συνένοχη σιωπή των δήθεν αντισταλινικοί πρώην θαυμαστών του Τσαουσέσκου, ηγετών της ΕΑΡ, μπροστά σ' αυτή την καραμπινάτη σταλινική πρακτική των στενών συνεργατών τους, του ΚΚΕ.
Ε.Ο. 17N
Κομμάντος της 17Ν επιτέθηκε σε αποθήκες στρατοπέδου στην περιοχή της Λάρισας δίπλα στο χωριό Συκούριο τη νύχτα της 24 προς 25 Δεκέμβρη 1989. Οι αποθήκες φυλάγονταν από στρατιώτες και άνδρες της εθνοφυλακής αλλά δεν αντιλήφθησαν τίποτε.
Συνολικά αφαιρέθηκε μεγάλη ποσότητα από ρουκέτες των 2,36 και 3,5 ιντσών, σφαίρες διαμετρήματος 0,45, 0,38, 0,30, των 7,62, χειροβομβίδες, ηλεκτρικούς και μηχανικούς πυροκροτητές και άλλο χρήσιμο υλικό.
Άλλο κομμάντος επιτέθηκε το Σάββατο 3 Φλεβάρη στο Πολεμικό Μουσείο, ακινητοποίησε τους φύλακες και τους επισκέπτες και απαλλοτρίωσε δύο εκτοξευτές μπαζούκας 2,36 και 3,5. Η επιχείρηση έγινε ομαλά χωρίς να ανησυχήσει ιδιαίτερα κανένας φύλακας ή επισκέπτες.
Αντίθετα από ότι γράφτηκε, οι εκτοξευτές λειτουργούν κανονικά. Περιττό βέβαια να προσθέσουμε ότι εκτοξεύουν ρουκέτες 2,36 και 3,5 ιντσών όμοιες με αυτές πούχαμε απαλλοτριώσει απ' τις αποθήκες του Συκούριου στις 25 Δεκέμβρη.
Αθήνα 4-2-90 Επαναστατική Οργάνωση 17 ΝΟΕΜΒΡΗ

1989-11-16 Για Οικολόγους-Εναλλακτικούς

Επαναστατική Οργάνωση 17 ΝΟΕΜΒΡΗ Αθήνα 16-11-89
Υπάρχει ένα σημαντικό ζήτημα που απασχολεί τα τελευταία χρόνια ολόκληρο το κίνημα. Είναι αυτό του είδους και της ποιότητας των δημοκρατικών αρχών που πρέπει να το διέπουν και των συνακόλουθων οργανωτικών αρχών λειτουργίας τόσο ενός συγκεκριμμένου σήμερα φορέα όσο και της αυριανής κοινωνίας. Τα ζητήματα αυτά έχουν σήμερα κεφαλαιώδη σημασία και ο οποιοσδήποτε προβληματισμός και συζήτηση πρέπει νάχουν σαν προϋπόθεση την αποδοχή ορισμένων ξεκάθαρων εννοιών. Η σύγχυση, η συσκότιση και η χρησιμοποίηση λέξεων και εννοιών με άλλο νόημα όχι μόνο δεν βοηθάει αλλά αναπαράγει πρακτικές καθαρά πολιτικάντικες.
Αφορμή γι' αυτή την προκήρυξη έδωσε η πρόσφατη πολιτική πρακτική των οικολόγων-εναλλακτικών. Αυτή έριξε άπλετο φως σε ορισμένες αντιφάσεις, πούχουν κατά τη γνώμη μας μεγάλη σημασία και που εντοπίζονται δύσκολα όταν η συζήτηση γίνεται επί ενός αφηρημένου και θεωρητικού επιπέδου, έξω απ' την πολιτική πρακτική. Πιστεύουμε λοιπόν ότι ο κάθε αγωνιστής οφείλει να προβληματιστεί και να μελετήσει αυτήν την πρακτική βάζοντας σε δεύτερη μοίρα το γεγονός ότι ήταν οι οικολόγοι-εναλλακτικοί και θεωρώντας ότι στη θέση τους θα μπορούσε νάναι οποιαδήποτε οργάνωση της άκρας αριστεράς με ανάλογες οργανωτικές αρχές και πρακτικές.
Είναι γνωστό ότι οι οικολόγοι-εναλλακτικοί αποφάσισαν να μη στηρίξουν καμιά κυβέρνηση κι ούτε να συμμετάσχουν σ' αυτήν. Η 17Ν δεν έχει καμιά απολύτως πρόθεση να πάρει οποιαδήποτε θέση επί της ουσίας αυτής της απόφασης ούτε να επέμβει στα εσωτερικά των οικολόγων-εναλλακτικών, παρ' ότι όλες αυτές τις μέρες οι πάντες, σχετικοί και άσχετοι, επιχείρησαν να τους κηδεμονέψουν κανονικότατα από τον τύπο, την τηλεόραση, παντοιοτρόπως. Η 17Ν όμως έχει χρέος να προβληματιστεί από μια άλλη πτυχή της πρακτικής των οικολόγων-εναλλακτικών, γιατί αυτή δεν αφορά μόνον αυτούς αλλά τους ξεπερνάει και αφορά ολόκληρο το κίνημα. Έχει τόσο περισσότερο χρέος, αφού αυτή η πτυχή αποσιωπήθηκε εσκεμμένα απ' τον τύπο και τις καθεστωτικές δυνάμεις απ' τη στιγμή που η πάρα πάνω απόφαση τους φαίνεται ότι εξυπηρετούσε τα συμφέροντα τους και τις άμεσες επιδιώξεις τους, στη συγκεκριμμένη συγκυρία.
Γράφτηκε και υποστηρίχτηκε από πολλούς ότι η πάρα πάνω απόφαση των οικολόγων-εναλλακτικών βασίστηκε σε θέση αρχής. Οτι η οποιαδήποτε στήριξη κυβέρνησης ή συμμετοχή σ' αυτήν ή ψήφιση της απλής αναλογικής βρίσκεται σε σύγκρουση με τις οργανωτικές αρχές τους και τη βασική αρχή της άμεσης δημοκρατίας. Νομίζουμε ότι η άποψη αυτή συσκοτίζει τα ζητήματα, δημιουργεί σύγχυση και βασίζεται σε μια ουσιαστική και εξώφθαλμη αντίφαση.
Αν η απόφαση των οικολόγων-εναλλακτικών πάρθηκε γιατί η οποιαδήποτε στήριξη κυβέρνησης, συμμετοχή σ' αυτήν, ψήφιση της απλής αναλογικής συγκρούονταν με τη βασική αρχή της άμεσης δημοκρατίας, τότε κατά μείζονα λόγο συγκρούεται με τη βασική αρχή της άμεσης δημοκρατίας η συμμετοχή στις εκλογές του πολιτικού συστήματος της αντιπροσωπευτικής και όχι άμεσης δημοκρατίας. Γιατί μπορεί βέβαια ο οποιοσδήποτε βουλευτής των οικολόγων-εναλλακτικών νάναι ανακλητός, ν' αντικαθίσταται κάθε χρόνο, να λογοδοτεί, δεν παύει όμως νάναι αντιπρόσωπος των ψηφοφόρων των οικολόγων-εναλλακτικών στο κοινοβούλιο και να λειτουργεί στα πλαίσια της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας πούναι έμμεση κι όχι άμεση.
Άμεση δημοκρατία σημαίνει ότι οι αποφάσεις παίρνονται άμεσα απ' τα μέλη, τους ψηφοφόρους πούχουν συγκεντρωθεί σε γενική συνέλευση. Όταν όμως οι αποφάσεις παίρνονται απ' τους αντιπροσώπους δεν έχουμε άμεση αλλά έμμεση αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Το γεγονός ότι ο αντιπρόσωπος είναι ανακλητός, ότι αλλάζει κάθε χρόνο κι ότι λογοδοτεί είναι ασφαλώς σημαντικότατα και ουσιαστικά βήματα προς τα μπρος, τείνουν να εμποδίσουν την αυτονόμηση των αντιπροσώπων και σαν τέτια συνιστούν σημαντική διαφορά από την κλασική αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Αυτήν την πρακτική μπορεί να την χαρακτηρίσει κανείς με οποιοδήποτε όνομα θέλει, σε καμιά όμως περίπτωση δεν μπορεί να την ονομάσει άμεση δημοκρατία γιατί απλά δεν είναι τέτια.
Άμεση θάταν μόνο αν στη θέση του αντιπροσώπου των οικολόγων-εναλλακτικών στο κοινοβούλιο βρίσκονταν οι χιλιάδες ψηφοφόροι του —έχοντας βέβαια μια μόνο ψήφο— και συμμετείχαν άμεσα στη συζήτηση οποιουδήποτε νομοσχεδίου για να διαμορφώσουν την άποψη τους και να καθορίσουν τη μοναδική ψήφο τους με προηγούμενη δική τους ψηφοφορία, θα μας απαντήσουν βέβαια ότι αυτό είναι γελοίο και δεν γίνεται ακόμη και για λόγους πρακτικούς. Ασφαλώς δεν γίνεται αλλά τότε αυτό σημαίνει απ' τη μια ότι τα επιχειρήματα πούχουν σαν βάση την αποτελεσματικότητα και την πρακτικότητα και που κατακεραυνώνονται από μερικούς σαν δήθεν τα μοναδικά αίτια της αυτονόμησης των αντιπροσώπων, έχουν κάποια αξία και γίνονται αποδεκτά ακόμη κι απ' αυτούς. Κι απ' την άλλη το γεγονός ότι δεν γίνεται πρακτικά δεν σημαίνει ότι αναιρείται η φύση της πρακτικής έμμεσης δημοκρατίας κι ότι αυτή μετατρέπεται σε άμεση.
Ένα απ' τα δύο λοιπόν συμβαίνει. Ή η στήριξη μιας κυβέρνησης, η συμμετοχή σ' αυτήν, η ψήφιση της απλής αναλογικής συνιστά παραβίαση της βασικής αρχής της άμεσης δημοκρατίας οπότε είναι παραβίαση της και η απλή συμμετοχή στις εκλογές και παρουσία στο κοινοβούλιο, και κατά συνέπεια αυτή η πολιτική πρακτική συνιστά καταπάτηση ουσιαστικών αρχών και δεν εξηγείται με τίποτε. Ή η συμμετοχή στις εκλογές και στο κοινοβούλιο είναι τακτική επιλογή και όχι ζήτημα αρχών, που σημαίνει το εξής: ότι μπορεί οι οικολόγοι-εναλλακτικοί νάναι υπέρ της άμεσης δημοκρατίας αλλά απ' τη στιγμή που συμμετέχουν στο κοινοβουλευτικό παιχνίδι αυτό σημαίνει ότι ντε φάκτο αναγνωρίζουν σαν μίνιμουμ αποδεκτό πλαίσιο την αντιπροσωπευτική έμμεση δημοκρατία που τους επιτρέπει να προβάλλουν πάρα πέρα το πρόγραμμα τους για το περιβάλλον και την οικολογία αλλά και την αρχή τους της άμεσης δημοκρατίας, χωρίς αυτή η συμμετοχή τους να αναιρεί αυτούς τους στόχους.
Πρόκειται δηλαδή για έναν τακτικό συμβιβασμό που σου επιτρέπει να προωθήσεις από καλύτερες θέσεις τους στρατηγικούς σου στόχους: Μπορεί ορισμένοι να καταληφθούν από ιερή αγανάκτηση, διαβάζοντας τα πάρα πάνω αφού κατακεραυνώνουν τον οποιοδήποτε συμβιβασμό σαν «προδοσία των αρχών τους», και δεν δέχονται μύγα στο σπαθί τους, αλλά αυτή η άποψη είναι η μόνη που στέκεται λογικά και που εξηγεί τη συμμετοχή στις εκλογές και στο κοινοβούλιο.
Αυτό όμως σημαίνει ότι η πάρα πάνω απόφαση των οικολόγων-εναλλακτικών για τη μη στήριξη κυβέρνησης και μη συμμετοχή σ αυτήν δεν έχει σαν σκεπτικό λόγους αρχών της άμεσης δημοκρατίας , όπως παρουσιάζεται από μερικούς, αλλά απλούστατα άλλους τακτικούς λόγους. Γιατί όπως ακριβώς η συμμετοχή στις εκλογές και το κοινοβούλιο είναι ένας αποδεκτός τακτικός συμβιβασμός έτσι και η ενδεχόμενη στήριξη κυβέρνησης ή συμμετοχή ή ψήφιση της απλής αναλογικής μπορεί νάναι επίσης ένας αποδεκτός τακτικός συμβιβασμός και η απόρριψή του πρέπει να εξηγηθεί με συγκεκριμμένους τακτικούς λόγους και όχι να παρουσιάζεται σαν απόρροια ζητήματος αρχών.
Η υποστήριξη τέλος μιας τέτιας άποψης δεν είναι μόνο λαθεμένη, δεν δημιουργεί απλά σύγχυση αφού στηρίζεται σε μια ουσιαστική αντίφαση την οποία συσκοτίζει, αλλά επί πλέον αναπαράγει τις γνωστές πολιτικάντικες πρακτικές. Η παρουσίαση και δικαιολόγηση μιας απόφασης με βάση δήθεν ζητήματα αρχών στη θέση τακτικών λόγων σκοπιμότητας, μιμείται τη γνωστή πρακτική των αστών πολιτικάντηδων που εδώ και χρόνια μας παρουσιάζουν τις αποφάσεις τους σαν ζήτημα αρχών ενώ αυτές απορρέουν από άλλες πεζές σκοπιμότητες και ιδιοτελή συμφέροντα.
Τέλος οφείλουμε να προβληματιστούμε με το πάρα κάτω γεγονός. Κατά πόσο έχουμε ουσιαστική τήρηση και όχι τυπική των κανόνων της άμεσης δημοκρατίας ή έστω της απλής εσωτερικής δημοκρατίας, όταν οι διαφορετικές απόψεις που υποτίθεται ότι θα συγκρουστούν στη γενική συνέλευση ενός φορέα διαθέτουν τελείως άνισα μέσα και τρόπους προβολής όχι στην ίδια τη γενική συνέλευση αλλά σε όλη την προηγούμενη της γενικής συνέλευσης χρονική περίοδο. Κατά πόσο έχουμε καταστρατήγηση αυτών των αρχών όταν —σε όλη τη χρονική περίοδο— ορισμένοι, που πολλές φορές δεν είναι καν μέλη αυτού του φορέα, δεν διστάζουν να επέμβουν μονομερώς αυθαίρετα στη συζήτηση πριν καν αυτή αρχίσει, δε διστάζουν να προπαγανδίζουν και επιχειρηματολογούν υπέρ μιας και μόνο άποψης, χρησιμοποιώντας σχεδόν καθημερινά τηλεόραση και ημερήσιο τύπο. Όταν όλες οι καθεστωτικές δυνάμεις προβάλλουν μια και μόνο άποψη παρουσιάζοντας την σαν θέση αρχών απ' τα αριστερά, μέσω ορισμένων δήθεν «φίλων» ενώ στην πραγματικότητα προωθούν τα δικά τους συμφέροντα και σκοπιμότητες στη συγκεκριμένη συγκυρία.
Αθήνα 16-11-89 Επαναστατική Οργάνωση 17 ΝΟΕΜΒΡΗ

1989-10-31 Για Παυλή

Επαναστατική Οργάνωση 17 ΝΟΕΜΒΡΗ
Αθήνα 31-10-89
Όπως λέγαμε και στην πρόσφατη προκήρυξη μας ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των καθεστώτων κοινοβουλευτικού κοινωνικού εκφασισμού είναι η συστηματική ποδηγέτηση της κοινής γνώμης με τη χρήση των μέσων μαζικής πληροφόρησης. Η έκρηξη της βόμβας στη Μυτιλήνη και ο τραγικός θάνατος του Μιχάλη Παυλή έδωσε την ευκαιρία στα μέσα μαζικής ενημέρωσης να αναπτύξουν νέα εκστρατεία παραπληροφόρησης και μαζικής πλύσης εγκεφάλου. Για άλλη μια φορά ο πλουραλισμός και η ελευθεροτυπία λειτούργησαν κακοποιώντας εξώφθαλμα την πραγματικότητα και την αλήθεια.
Δεκάδες καθημερινές εφημερίδες, δεκάδες ραδιοσταθμοί συναγωνίστηκαν στα πιο απίθανα και χονδροειδή ψέματα, για να συσκοτίσουν και αποκρύψουν την αλήθεια, για να προβάλουν την εικόνα που ήθελε το καθεστώς, την ψεύτικη και χαλκευμένη εικόνα του Παυλή πράκτορα της ΕΥΠ ή ενεργούμενου των μυστικών υπηρεσιών.
Η 17Ν δεν διαθέτει κανένα απολύτως στοιχείο πέρα από όσα έγιναν γνωστά στο πλατύ κοινό. Όμως αυτά και μόνο είναι αρκετά για να μπορέσει ο καθένας σκεπτόμενος άνθρωπος να βγάλει αβίαστα τ,α συμπεράσματα του. Δείχνουν μια εικόνα τελείως διαφορετική απ' αυτήν που προβάλουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Ο Παυλής είτε έδρασε μόνος του είτε σε συνεργασία με άλλους, δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με μυστικές υπηρεσίες και ασφαλίτικους μηχανισμούς. Δεν ήταν πράκτορας ή πιόνι μυστικών υπηρεσιών και η ενέργεια του δεν ήταν προβοκάτσια μυστικών υπηρεσιών.
Οι λόγοι που καθιστούν κάτι πάρα πάνω από προφανές ένα τέτιο συμπέρασμα είναι συντριπτικοί και συνοπτικά είναι οι εξής:
1) Κανένας πράκτορας μυστικών υπηρεσιών ή έστω ενεργούμενο τους, διαθέτοντας αν όχι μια στοιχειώδη εκπαίδευση, τουλάχιστον μια στοιχειώδη γνώση των εκρηκτικών δεν θάπεφτε θύμα ενός ατυχήματος μιας βόμβας που θάσκαγε τυχαία στα χέρια του, τη στιγμή που την τοποθετεί. Και μόνο αυτό το γεγονός αποκλείει ολωσδιόλου την περίπτωση νάταν ο Παυλής πράκτορας ή πιόνι των μυστικών υπηρεσιών.
2) Κανένας ασφαλίτικος μηχανισμός δεν θα χρησιμοποιούσε ποτέ σαν «βομβιστή» έναν επαγγελματία στρατιωτικό, έναν υπαξιωματικό και μάλιστα ντόπιο σ' ένα στενό χώρο σαν τη Μυτιλήνη. Αν η βόμβα έσκαγε κανονικά, ο Παυλής θα μπορούσε νάχει αναγνωριστεί από κάποιο γνωστό του, στη διάρκεια της διαδρομής για την τοποθέτηση της. Ποτέ λοιπόν δεν θάστελναν κάποιο ντόπιο, με το αυτοκίνητο του και δίχως παραλλαγή, και δεν είναι τυχαίο ότι όλα τα μέσα μαζικής επικοινωνίας ψευδολόγησαν χονδροειδώς ότι είχε ψεύτικο μουστάκι ενώ οι φωτογραφίες του νεκρού τους διέψευδαν.
3) Η ίδια η βόμβα όχι μόνο δεν δείχνει επαγγελματισμό αλλά ούτε καν απλή εξοικίωση με τα εκρηκτικά. Το υλικό κατασκευής της πουλιέται ελεύθερα στα μαγαζιά κυνηγετικών ειδών. Εκτός απ' τον απλό ωρολογιακό μηχανισμό πυροδότησης, η βόμβα είναι ανάλογου τύπου με τις εκατοντάδες που φτιάχνονται και ρίχνονται τις μέρες του Πάσχα σ' όλη την επαρχία. Η χρησιμοποίηση πυρίτιδας δείχνει έλλειψη μέσων, αφού η πυρίτιδα σου επιτρέπει να την πυροδοτήσεις χωρίς πυροκροτητή που είναι απολύτως απαραίτητος στο κλασικό εκρηκτικό. Η έλλειψη αυτή τόσο εκρηκτικού όσο και πυροκροτητή δείχνει κάθε άλλο παρά πλούσια υλικά πρακτόρων.
Απ' την άλλη το γεγονός ότι η πυροδότηση της πυρίτιδας μπορεί να γίνει είτε με ηλεκτρικό ρεύμα μπαταρίας είτε με θερμότητα συνιστά ένα στοιχείο που θα οδηγούσε έναν επαγγελματία πράκτορα στη σκέψη ότι μια τέτια βόμβα δύσχρηστη κι επισφαλής πρέπει να αποκλειστεί.
4) Μια βόμβα που περιέχει 500 γραμμάρια πυρίτιδας, όπως αυτή του Παυλή είναι τελείως ανίσχυρη όπως αυτές που ρίχνονται το Πάσχα. Ο θάνατος του Παυλή δεν οφείλεται στην ισχύ της βόμβας αλλά στο ότι αυτή έσκασε στα χέρια και σε επαφή με την κοιλιακή του χώρα. Αν η βόμβα έσκαγε έστω και ένα μέτρο μακριά του, δεν θα πάθαινε απολύτως τίποτε, όπως φαίνεται τόσο απ' το υπόλοιπο σώμα του, όσο και από το γεγονός ότι η έκρηξη δεν προκάλεσε καμιά υλική καταστροφή ούτε καν του συρμάτινου περικαλύματος του αεραγωγού. Η βόμβα λοιπόν του Παυλή δεν μπορούσε να προκαλέσει υλικές ζημιές αλλά ούτε και ανθρώπινα θύματα, εκτός αν κάποιος την έπιανε και αυτή έσκαγε στα χέρια του. Συνεπώς ο στόχος της δεν ήταν οι καταστροφές ή θύματα, αλλά απλά ο θόρυβος, η έκφραση κάποιας διαμαρτυρίας για το περιεχόμενο της οποίας θα μιλήσουμε πιο κάτω.
Η πείρα και η λογική λένε ότι όταν κάποιος τοποθετεί κάπου και ρυθμίζει μια βόμβα-διαμαρτυρία στις 12 τη νύχτα, τη ρυθμίζει κατά 99% για να εκραγεί το πολύ στις επόμενες τρεις έστω τέσσερις ώρες και όχι στις επόμενες δέκα ώρες. Γιατί απ τη μια όσο περισσότερο την αφήνει τόσο περισσότερο ρισκάρει ν' ανακαλυφθεί και να εξουδετερωθεί. Κι απ' την άλλη η φροντίδα του -ν' αποκλειστούν οι μικροτραυματισμοί τυχαίων περαστικών την ώρα της έκρηξης τον υποχρεώνει να ρυθμίζει τη βόμβα για να εκραγεί τη νύχτα και όχι το πρωί, την ημέρα όταν έχουμε κάποια κίνηση. Μπορούμε λοιπόν σχεδόν σίγουρα να πούμε ότι η βόμβα του Παυλή θα έσκαγε γύρω στις τρεις με τέσσερις τη νύχτα. Και τέτια λοιπόν βόμβα-διαμαρτυρία, που θάσκαγε γύρω στις τρεις τη νύχτα, που θάκανε απλώς θόρυβο, που δεν θα προκαλούσε σχεδόν καμία υλική ζημιά και κανένα μικροτραυματισμό, θα περνούσε σχεδόν απαρατήρητη και κατά συνέπεια η εκδοχή της βόμβας-προβοκάτσιας των μυστικών υπηρεσιών δεν ευσταθεί.
Δεκάδες τέτιες βόμβες και μολότωφ έχουν ριχτεί σ' όλη την προεκλογική περίοδο και τη σημερινή και του Ιούνη, είτε σε κομματικά γραφεία είτε σε αυτοκίνητα υποψήφιων σε όλη τη χώρα χωρίς να έχουν ξεσηκώσει κανένα ιδιαίτερο πολιτικό θόρυβο. Συνεπώς η βόμβα του Παυλή δεν μπορούσε να είναι προβοκάτσια των μυστικών υπηρεσιών γιατί απλούστατα κανένας πολιτικός χώρος των μυστικών υπηρεσιών δεν μπορούσε να εκμεταλλευθεί πολιτικά μια τέτια ισχυρή βόμβα-διαμαρτυρία που θα πέρναγε σχεδόν απαρατήρητη.
Το γεγονός ότι η έκρηξη πήρε δυσανάλογες διαστάσεις και η ΝΔ επιχείρησε να την εκμεταλλευτεί οφείλεται όχι στην ίδια τη βόμβα αλλά στο γεγονός ότι αυτή έσκασε στα χέρια του Παυλή πιθανότατα τη στιγμή που τη ρύθμιζε και τον σκότωσε. Και στη χυδαία ψευδολογία του κίτρινου τύπου που παρουσίασε μια τόσο ανίσχυρη βόμβα σαν ικανή να τινάξει το θέατρο, τη Μυτιλήνη και να σκοτώσει τον Μητσοτάκη ή νεοδημοκράτες. Αν όμως το ατύχημα δεν συνέβαινε και η βομβιστική ενέργεια του Παυλή εκτυλίσσονταν κανονικά, κανένας απολύτως δεν θα μπορούσε να ισχυριστεί τέτια χονδροειδή ψέματα και να επιχειρήσει την πολιτική της εκμετάλλευση. Κατά συνέπεια μια τέτια βόμβα-προβοκάτσια των μυστικών υπηρεσιών δεν είχε κανένα νόημα και η εκδοχή αυτή καταρρίπτεται από μόνη της.
5) Η προσωπικότητα του Παυλή όπως αυτή σκιαγραφείται τόσο απ' το παρελθόν του, τα ενδιαφέροντα του και τις ανησυχίες του, τα βιβλία του, τα αποκόμματα του τύπου με προκηρύξεις επαναστατικών οργανώσεων, τη ζωή του, αλλά και τις μαρτυρίες των γνωστών του, δείχνουν έναν αγωνιστή της ανένταχτης αριστεράς και όχι έναν άνθρωπο των μυστικών υπηρεσιών ή έστω ένα πιόνι τους. Ακόμη κι η ίδια η δουλειά του στη μονάδα ραντάρ και η γειτνίαση της Μυτιλήνης με την Τουρκία είχαν σαν συνέπεια να έχει ο Παυλής άμεση εμπειρία των συνεχών παραβιάσεων του εναέριου χώρου απ' τα τουρκικά αεροπλάνα και της ανυπαρξίας οποιασδήποτε πραγματικής αντίδρασης σ' αυτές τις παραβιάσεις. Είχαν σαν συνέπεια ν' αντιλαμβάνεται και να συνειδητοποιεί την ανοιχτή συμπαιγνία και συνενοχή των συμμάχων μας αμερικάνων ιμπεριαλιστών σ' αυτές τις παραβιάσεις. Να συνειδητοποιεί τέλος τον ανοιχτό εμπαιγμό της πολιτικής αλλά και της στρατιωτικής ηγεσίας, με την πρακτική τους του εθνικού μειοδότη τόσο στο Αιγαίο όσο και στην Κύπρο. Είναι λοιπόν πολύ φυσικό, όλ' αυτά να οδηγήσουν έναν ευαίσθητο, έντιμο και θαρραλέο αγωνιστή σαν τον Παυλή σε θέσεις και πρακτικές καθαρά αντικαθεστωτικές.
Το ακριβές βέβαια πολιτικό περιεχόμενο της βόμβας-διαμαρτυ-ρίας, μόνο ο ίδιος ο Παυλής θα μπορούσε να μας το δώσει. Το γεγονός όμως ότι η βόμβα θα έσκαγε περίπου στις τρεις τη νύχτα σε ένα χώρο όπου την επομένη το απόγευμα οργάνωνε κάποια συγκέντρωση ο Μητσοτάκης και την προηγούμενη είχε συγκέντρωση ο Συνασπισμός οδηγεί στο εξής συμπέρασμα. Πρώτο και πιθανότερο, η βόμβα ήταν μια βίαια δυναμική έκφραση μιας έντονης πολιτικής αποδοκιμασίας, διαμαρτυρίας για το γεγονός ότι ένας άνθρωπος σαν το Μητσοτάκη έρχονταν στη Μυτιλήνη και ήταν υποψήφιος βουλευτής στη Λέσβο. Δεύτερο ήταν μια ανάλογη δυναμική έκφραση έντονης πολιτικής αποδοκιμασίας της συνεργασίας του Συνασπισμού με τη ΝΔ. Ίσως τέλος και τα δύο, με πιθανότερο πάντως το πρώτο. Δεδομένου τέλος ότι δεν βρέθηκε προκήρυξη διεκδίκησης της ενέργειας, το ακριβές περιεχόμενο της φαίνεται ότι θα το έδινε ο ίδιος ο Παυλής τηλεφωνικά.
Όσο αφορά τέλος τη βόμβα της Ερεσού και τη σιγουριά της αστυνομίας ότι την τοποθέτησε ο Παυλής, νομίζουμε ότι και πάλι ορισμένοι προσπαθούν να παραπλανήσουν τον ελληνικό λαό. Είναι γνωστό στους πάντες ότι η αστυνομία και γενικά οι πάσης φύσης ασφαλίτικοι μηχανισμοί (μυστικές υπηρεσίες κλπ.) είναι τελείως ανίκανες, δεν είναι σε θέση να βγάλουν σωστά συμπεράσματα όχι από βόμβες που έχουν εκραγεί, όπως αυτές της Μυτιλήνης και της Ερεσού, πράγμα αρκετά δύσκολο, αλλά ούτε καν από βόμβες πούχουν βρεθεί άθικτες στα χέρια τους, που είναι πολύ πιο εύκολο. Κατά συνέπεια αυτή η δήλωση τους δεν έχει καμιά απολύτως αξία, μόνο γέλια μπορεί να προκαλέσει.
Το συμπέρασμα που βγαίνει από τα πάρα πάνω είναι ότι ο Παυλής δεν είναι πράκτορας των μυστικών υπηρεσιών αλλά ούτε αφελές ενεργούμενο τους. Όσοι ισχυρίζονται κάτι τέτιο —ότι άλλοι τον παρέσυραν— δεν τον τιμούν, αντίθετα απ' ότι νομίζουν, προσβάλλουν και μειώνουν την προσωπικότητα του παρουσιάζοντας τον, ίσως άθελα τους, σαν αφελές όργανο άλλων χωρίς τη δική του οντότητα. Είναι αποκαλυπτικό ότι αυτοί που πρωτοστατούν στην κατασυκοφάντηση του αγωνιστή της αριστεράς Παυλή, σαν πράκτορα ή υποχείριο πρακτόρων, είναι οι ηγέτες του Συνασπισμού με το γνωστό τους ύφος και ήθος. Ας θαυμάσουμε τη λεπτότητα και το γούστο της μακάβριας δήλωσης Φλωράκη, «Βρέθηκε το χέρι, να βρούμε τον εγκέφαλο», που θα ζήλευε και αυτός ο Ζαχαριάδης. Δείχνουν και πάλι ότι ο «Μανωλιός έβαλε τα ρούχα του αλλιώς», αφού συνεχίζουν τη μακρόχρονη πρακτική τους να συκοφαντούν σαν πράκτορες όλους τους αγωνιστές της ευρύτερης αριστεράς που , διαφωνούν με τη γραμμή τους. Ύποπτοι και όργανα μυστικών υπηρεσιών οι Σμυρναίος και Μαρίνος αμέσως μετά τη σύλληψη τους. «Αυριανιστές», δηλαδή ύποπτοι κυπατζήδες σύμφωνα με τη θεωρία τους, τα στελέχη του ΚΚΕ που έσπασαν τα τοπικά γραφεία του ΚΚΕ στη θεσσαλονίκη διαμαρτυρόμενοι για τη συνεργασία Συνασπισμού-ΝΔ. Πέμπτη φάλαγγα του ΠΑΣΟΚ τα μελή της ΚΝΕ και οι διαφωνούντες. Πράκτορας ο Παυλής που συμφωνά με τον αδελφό του είχε ψηφίσει Συνασπισμό. Μετά βέβαια απ' όλους αυτούς είναι ηλίου φαεινότερο ότι και οι αγωνιστές της 17Ν είναι πράκτορες της ΕΥΠ ή αφελή όργανα πρακτόρων αφού μάλιστα δεν συλλαμβάνονται.
Νομίζουμε ότι είναι τελείως καθαρό για οποιονδήποτε θέλει να σκεφτεί λογικά ότι ολόκληρο το πυροβολικό των μέσων μαζικής επικοινωνίας προσπάθησε ν' αποκρύψει απ' τον ελληνικό λαό τις αλήθειες: ο Παυλής ήταν ένας απλός, ανένταχτος αγωνιστής της αριστεράς ο οποίος μέσα από μια διαδικασία συνειδητοποίησης ορισμένων καταστάσεων, ανάμεσα στις οποίες μερικές είχαν σχέση με τη δουλειά του, προχώρησε σε αντικαθεστωτικές θέσεις και πραχτικές. Η βόμβα του δεν είχε σαν στόχο ούτε ανθρώπινα θύματα ούτε υλικές ζημιές. Ήταν ένας τρόπος έκφρασης άρνησης της νομιμοποίησης της πολιτικής ηγεσίας μέσω των πρόσφατων εκλογών και μη αναγνώρισης της με μέσο μια βίαιη ενέργεια δηλαδή μια πολιτική πραχτική που δεν δέχεται η θεσμοθετημένη νομιμότητα. Τέτιες ανάλογες πραχτικές έχουν δεκάδες απλοί αγωνιστές της αριστεράς, της βάσης, σ' όλη τη χώρα τα τελευταία χρόνια. Η διαφορά με τον Παυλή ήταν ότι δεν ήταν ένας απλός προλετάριος, ένας άνεργος, ένας περιθωριοποιημένος, αλλά ένας υπαξιωματικός κι αυτό αποτελεί την κύρια αιτία της χαλκευμένης εικόνας των μέσων μαζικής επικοινωνίας. Γιατί αν η πολιτική ηγεσία αυτού του καθεστώτος, που υποτίθεται ότι έχει εκλεγεί πρόσφατα απ' τα 44% του ελληνικού λαού δεν μπορεί να εμπνεύσει το σεβασμό, την αναγνώριση και το κύρος, όχι σε απλούς πολίτες, αλλά στα πιο έμπιστα του στελέχη και στηρίγματα στα οποία έχει αναθέσει τις πιο λεπτές και σημαντικές αποστολές για την άμυνα της χώρας, σε αξιωματικούς τους οποίους έχει περάσει από αλλεπάληλα κόσκινα, είναι προφανές ότι ένα τέτιο καθεστώς δεν μπορεί νάχει κανένα μέλλον.
Οπως οι πρόσφατες εκλογές δεν έδωσαν λύση στη γενικευμένη κρίση της ελληνικής κοινωνίας αλλά ούτε και στην πολιτική της κρίση, έτσι και αυτές της 5ης Νοέμβρη δεν πρόκειται να δώσουν. Η κρίση αυτή δεν συνίσταται στην έλλειψη αυτοδυναμίας ενός κόμματος αλλά στο γεγονός ότι η οποιαδήποτε κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, η Βουλή αναγνωρίζεται μόνο τυπικά και όχι ουσιαστικά και πραγματικά από την κοινωνία σαν η γνήσια δημοκρατική της έκφραση, σαν πολιτική της ηγεσία, σαν καθοδήγηση της. Μεγαλύτερη απόδειξη αυτού του γεγονότος είναι ότι όλα όσα έγιναν στη Βουλή, όλο το τρίμηνο σχετικά με την κάθαρση, σήμερα είναι σαν να μην έγιναν, θεωρούνται στην πράξη σαν απλό θέατρο. Όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η εκλογική δύναμη των κομμάτων ελάχιστα έχει αλλάξει. Αν όμως υπήρχε έστω και ελάχιστη αντιστοιχία ανάμεσα σε όσα «συνταρακτικά» συνέβησαν στη Βουλή και στην κοινωνία, θάπρεπε το ΠΑΣΟΚ νάχει χάσει περίπου τη μισή του εκλογική δύναμη, ο Συνασπισμός νάχει διπλασιάσει τις δυνάμεις του και η ΝΔ νάχει ξεπεράσει τουλάχιστον το 55%. Αυτή ήταν άλλωστε η κρυφή ελπίδα κι ο απώτερος στόχος όσων εμπνεύστηκαν και αποφάσισαν τη συνεργασία της κάθαρσης.
Σήμερα οι θλιβεροί Σιάντοι του Συνασπισμού αγωνίζονται απεγνωσμένα να περιορίσουν τις απώλειες τους, παρουσιάζοντας κάτι τέτιο σαν επιτυχία ενώ τα στελέχη του Συνασπισμού αμέσως μετά τη συμφωνία συνεργασίας του Ιούνη, προεξοφλούσαν ότι σε τρεις μήνες θάχουν διπλασιάσει την εκλογική τους δύναμη και θάχουν ξεπεράσει το ΠΑΣΟΚ που θάχανε τη μισή του δύναμη.
Αντίθετα λοιπόν απ' αυτές τις ελπίδες, η τρίμηνη συνεργασία ήταν μια παταγώδης πολιτική αποτυχία για τους εμπνευστές της. Έδειξε ότι στα σημαντικά ζητήματα, οποιαδήποτε συναίνεση βα-σίζεται αποκλειστικά σε συμφωνίες κορυφής και αποφασίζεται όχι "μόνον ερήμην του λαού, αλλά όντας σε προφανή σύγκρουση με τις αντιλήψεις και τη θέληση του, είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Η συνεργασία τέλος οδήγησε στην πάρα πέρα όξυνση της κρίσης νομιμοποίησης που μαστίζει τους θεσμούς αφού εμφάνισε τη Βουλή τελείως ξεκομμένη και σε πλήρη αναντιστοιχία με το λαό και την κοινωνία.
Η οποιαδήποτε εκλογική νίκη κόμματος —με ή χωρίς αυτοδυναμία— θα συνοδεύεται από έλλειψη ουσιαστικής και πράγματικής νομιμοποίησης της πολιτικής ηγεσίας του για την πλειοψηφία του λαού. Τέτια νομιμοποίηση και αναγνώριση δεν μπορεί να υπάρξει γιατί οι πλατιές λαϊκές μάζες έχουν συνείδηση ότι οι ηγεσίες και των δύο μεγάλων κομμάτων ΝΔ-ΠΑΣΟΚ βαρύνονται με μεγάλα εγκλήματα σε βάρος της χώρας. Η μεν ηγεσία της ΝΔ ευθύνεται για τις προβληματικές και τη ληστεία ενός τρισεκατομμυρίου και τα άλλα σκάνδαλα της επταετίας της, η δε ηγεσία του ΠΑΣΟΚ για το σκάνδαλο Κοσκωτά, ενώ και οι δύο ακολούθησαν μια πολιτική καθαρά εθνικής μειοδοσίας στο Αιγαίο και στην Κύπρο. Η συνείδηση αυτών των καταστάσεων είναι ο λόγος της πάρα πάνω αναντιστοιχίας Βουλής και κοινωνίας, και όχι η μη συνείδηση, ότι «ο κόσμος δεν καταλαβαίνει» όπως ισχυρίζονται ορισμένοι καραγκιόζηδες. Ο φανατισμός, η πόλωση, η ένταση, η μη συμφιλίωση στο μέτρο που υπάρχουν δεν είναι ουρανοκατέβατα, δεν δημιουργούνται αυθαίρετα και εκ του μη όντος από ορισμένους μάγους, αλλά ανταποκρίνονται στις πάρα πάνω πραγματικές καταστάσεις και στην αντίστοιχη συνειδητοποίηση τους. Λογική συνέπεια τους είναι το γεγονός ότι οποιοσδήποτε και αν εκλεγεί, η πραγματική πλειοψηφία του λαού —μην ξεχνάμε ότι το 44% των εκφρασμένων ψήφων ισοδυναμούν με περίπου 35% του εκλογικού σώματος, ποσοστό πούναι ακόμη πιο μικρό" όπως θα εξηγήσουμε πιο κάτω— δεν θα θεωρεί ουσιαστικά σα νομιμοποιημένη και αναγνωρισμένη την πολιτική του ηγεσία αφού τη θεωρεί υπεύθυνη και υπόδικη για τα πάρα πάνω μείζονα εγκλήματα.
Τα εκλογικά ποσοστά των δύο μεγαλύτερων κομμάτων δεν έχουν καμμία σχέση με την πραγματική τους δύναμη μέσα στη χώρα. Όπως γνωρίζουν όχι μόνο όσοι έχουν κάποια άμεση σχέση με τις εκλογικές πρακτικές, αλλά και οι λεγόμενοι πολιτικοί επιστήμονες, τα εκλογικά ποσοστά της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ είναι εξογκωμένα τουλάχιστον κατά το ένα τρίτο λόγω του ρουσφετιού, του μαζικού εκβιασμού και της ανοιχτής και μαζικής αγοράς ψήφων που κάνει θραύση στην επαρχία αλλά και στην περιοχή της πρωτεύουσας. Το πραγματικό λοιπόν τμήμα-ποσοστό του ελληνικού λαού που θα αναγνωρίσει ουσιαστικά τη μελλοντική ηγεσία και κυβέρνηση και θα αποδέχεται το πολιτικό της πρόγραμμα . κατεβαίνει σε ακόμη πιο χαμηλά επίπεδα μειοψηφίας με συνέπεια να μη διαφαίνεται λύση στον ορίζοντα στην πολιτική κρίση.
Ο ελληνικός λαός δεν έχει να περιμένει τίποτε απ' το εκλογικό θέατρο της 5ης Νοέμβρη. Όχι μόνο απ' τα δύο μεγάλα κόμματα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που εκπροσωπούν, με διαφορετικούς τρόπους, τα συμφέροντα της άρχουσας ληστρικής μεγαλοαστικής τάξης, αλλά ούτε κι απ' το Συνασπισμό. Οι ηγέτες του μετά την εξαπάτηση των ψηφοφόρων του τον Ιούνη έχουν καταστεί αξιόπιστοι στην άρχουσα τάξη αλλά τελείως αφερέγγυοι κι αναξιόπιστοι στους εργαζόμενους. Όσους όρους και να βάζουν σήμερα, ό,τι και να ισχυρίζονται, κανένας εργαζόμενος δεν μπορεί να τους πάρει στα σοβαρά και να τους πιστέψει.
Η στήριξη από το ΚΚΕ-Συνασπισμό της κυβέρνησης ΝΔ υπήρξε το δεκανίκι στην παραπαίουσα από τα σκάνδαλα εξουσία της άρχουσας ληστρικής μεγαλοαστικής τάξης, ΚΚΕ-Συνασπι-σμός με πρόσχημα την «κάθαρση» λειτούργησαν σαν την κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τον εξαγνισμό των μεγαλοαπατεώνων της ΝΔ. Προσπάθησαν με όλες τους τις δυνάμεις ν' αναστηλώσουν ένα διεφθαρμένο, εξαχρειωμένο και σε πλήρη κατάρρευση ευρισκόμενο πολιτικό σύστημα αποδεικνύοντας έμπρακτα ότι στόχος τους δεν είναι ο οποιοσδήποτε σοσιαλισμός αλλά η στήριξη του καπιταλισμού, όποτε αυτός βρίσκεται σε μείζονα κρίση και τους έχει ανάγκη.
Οι ηγεσίες του ΚΚΕ-Συνασπισμού μ' αυτή τους την πολιτική υπήρξαν οι νεκροθάφτες του σημερινού λαϊκού και εργατικού κινήματος, όπως ακριβώς και τηρουμένων των αναλογιών υπήρξε νεκροθάφτης του Εαμικού κινήματος η λαθεμένη πολιτική του Σιάντου (όχι βέβαια επειδή ήταν χαφιές όπως έλεγε το ΚΚΕ), που - με τις συμφωνίες Καζέρτας, Λιβάνου, κυβέρνησης εθνικής ενότητας έδωσε την πραγματική εξουσία και πρωτοβουλία στην αστική τάξη που οδήγησε στα Δεκεμβριανά, στη Βάρκιζα, στο κράτος των ταγματασφαλιτών και στον εμφύλιο.
Η πολιτική στήριξης του Συνασπισμού μεταξύ των άλλων είχε σαν συνέπεια να στρώσει το χαλί για την εφαρμογή της πιο επιθετικής, αντιδραστικής και αντιλαϊκής πολιτικής της άρχουσας τάξης αλλά και για τη σίγουρα επερχόμενη άγρια λιτότητα, μαζική ανεργία, σημαντική πτώση του βιοτικού επιπέδου, ανοιχτή επίθεση στην εργατική τάξη, περιθωριοποίηση ενός σημαντικού τμήματος της. Την πολιτική αυτή οι εργαζόμενοι δεν μπορούν πια ν' αντιπαλαίψουν ούτε μέσα στο κοινοβούλιο, αλλά ούτε μέσα απ' το Συνασπισμό. Το κύριο λοιπόν καθήκον σήμερα όλων όσων διαφωνούν με τον ρεφορμισμό είναι η δημιουργία ενός μαζικού αριστερού φορέα, ενός επαναστατικού φορέα που να εκφράζει τα συμφέροντα της εργατικής τάξης.
Η πολιτική επίθεση της άρχουσας τάξης μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο στο επίπεδο της άμεσης κοινωνικής και μαζικής πάλης και η ανυπαρξία ενός τέτιου φορέα κατακερματίζει τις λαϊκές δυνάμεις, εμποδίζει την αποτελεσματικότητα της πάλης, παίζει το παιχνίδι του ρεφορμισμού. Κατά συνέπεια όλοι όσοι διαφωνούν με το ρεφορισμό, όχι μόνο όσοι διαφώνησαν σήμερα, θα πρέπει να δουλέψουν σοβαρά προς αυτήν την κατεύθυνση αφήνοντας κατά μέρος σεχταρισμούς, μαγαζάκια και ιδεολογικές ή κομματικές καταβολές. Παράλληλα όμως θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι δεν πρόκειται να γίνει απολύτως τίποτε αν δεν παραμεριστούν αποφασιστικά από τέτιες διαδικασίες οι διάφοροι αγύρτες αλλά και οι γνωστές κότες που εδώ και χρονιά προβάλουν σαν απαραίτητες κοινές θέσεις ορισμένες μαξιμαλιστικές και δήθεν επαναστατικές απόψεις για να εμποδίζουν εσκεμμένα οποιαδήποτε ουσιαστική συνεργασία και σύγκλιση και να μπορούν να επιπλέουν. Οι κύριοι αυτοί εμπόδισαν εδώ και χρόνια οποιαδήποτε σύγκλιση και την ίδια δουλειά άρχισαν να κάνουν και τώρα.
Αθήνα 31-10-89 Επαναστατική Οργάνωση 17 ΝΟΕΜΒΡΗ
Υ.Γ. 1. Ζητάμε την κατανόηση του καλόπιστου αναγνώστη, αλλά το απύθμενο θράσος των γνωστών καραγκιόζηδων, μας υποχρεώνει να επαναλάβουμε ρητά τα πάρα κάτω αυτονόητα και περιττά: Εμείς σε καμιά περίπτωση δεν λέμε ή κάνουμε υπαινιγμό ή αφήνουμε να εννοηθεί ότι ο Παυλής ήταν μέλος της 17Ν ή ότι είχε οποιαδήποτε σχέση μαζί μας ή ότι είχε οποιαδήποτε σχέση με άλλη επαναστατική οργάνωση. Εμείς λέμε ότι ο Παυλής δεν ήταν πράκτορας ούτε όργανο πρακτόρων, ότι ήταν αγωνιστής της ανένταχτης αριστεράς, που έδρασε μόνος του (το πιθανότερο) ή με άλλους, χωρίς να τον βάλει κανένας και ότι η βόμβα του δεν είχε για στόχο θύματα ή υλικές ζημίες αλλά μόνο την πολιτική διαμαρτυρία, όπως άλλωστε συμβαίνει με δεκάδες τέτιες βόμβες που σκάνε σ' όλη τη χώρα τα τελευταία χρόνια.
Υ.Γ. 2. Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, είχαμε τελειώσει τη σύνταξη του κειμένου, όταν σήμερα Τρίτη διαβάσαμε στον τύπο το πόρισμα του υπουργείου Δημόσιας Τάξης για τη βόμβα στη Μυτιλήνη και τον Παυλή. Το πόρισμα αυτό επιβεβαιώνει απόλυτα όσα γράψαμε πιο πάνω για την πλήρη ανικανότητα των ασφαλίτικων μηχανισμών. Δεν αξίζει τον κόπο ν' ασχοληθεί κανείς στα σοβαρά με αυτό παρά μόνο για να διερωτηθεί αν οι άνθρωποι αυτοί είναι περισσότερο ανίκανοι κι ηλίθιοι, όταν λένε ότι τέτιες βόμβες χρησιμοποιήθηκαν στη Λατινική Αμερική, ψεύτες όταν λένε ότι την είχε ρυθμίσει να σκάσει μετά τις 12 το μεσημέρι ενώ δεν λένε λέξη για το κύριο στοιχείο που γνωρίζουν καλά ότι η βόμβα αυτή ήταν ανίκανη να προκαλέσει υλικές ζημιές και θύματα (παρά μόνο αν έσκαγε όταν την έπιανε κάποιος) ή φασίστες με την ανατριχιαστική χρησιμοποίηση των ψυχιάτρων και συνεπώς των ψυχιατρείων για όσους πιάνονται, σε ένα ζήτημα καθαρά πολιτικό.