Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2014

Κουφοντίνας-Γουρνάς: Εμπρακτη αλληλεγγύη στον Ν. Ρωμανό και σ' όσους παλεύουν

Ο Νίκος Ρωμανός δεν δίνει απλώς μια μάχη για μια εκπαιδευτική άδεια. Ο αγώνας του δεν είναι ένας προσωπικός αγώνας. Πάνω στις νεανικές του πλάτες, αυτές που σμιλεύτηκαν από τη φλόγα της εξέγερσης του Δεκέμβρη του '08, ακουμπούν οι πόθοι όλων εκείνων που αντιστέκονται, αλλά και όσων δεν τολμούν ακόμα ν' αντισταθούν. Ολων εκείνων που τσάκισε και τσακίζει η νεοφιλελεύθερη λαίλαπα του Μνημονίου.


Ο αγώνας του Νίκου είναι αγώνας όλων μας. Με τη θαυμαστή στάση και το ήθος του τιμά την επαναστατική παράδοση και δείχνει το δρόμο του αγώνα, που είναι δύσκολος, σκληρός, αλλά ωραίος. Μέρα τη μέρα, ώρα την ώρα, στιγμή τη στιγμή, αντιμέτωπος με το βαρύ τίμημα που έχουν οι πραγματικοί αγώνες, αυτοί που φέρνουν τη νίκη και την ελπίδα. Γι' αυτό και συγκινεί και συνεγείρει και ξεσηκώνει το σεβασμό, τη συμπαράσταση και την αλληλεγγύη, που διαρκώς ογκώνονται και αγκαλιάζουν ολόκληρη την κοινωνία. Γι' αυτό ο Νίκος έχει ήδη νικήσει.



Σήμερα, 6 Δεκέμβρη, τη μέρα που το κράτος δολοφόνησε τον Αλέξη Γρηγορόπουλο, και όλες τις μέρες και τα χρόνια μέχρι σήμερα, που δολοφονεί τα όνειρα όλων των νέων, ο Νίκος Ρωμανός δείχνει πώς παίρνουνε τα όνειρα εκδίκηση.



Ολοι σήμερα στο δρόμο.

Αλληλεγγύη στον Νίκο Ρωμανό, αλληλεγγύη σ' όσους παλεύουν.


Ως ελάχιστη συμπαράσταση, σήμερα 6 Δεκέμβρη θα αρνηθούμε να μπούμε στα κελιά. Θα βρισκόμαστε νοερά δίπλα στον Νίκο, δίπλα στους συναγωνιστές στο δρόμο.



Δημήτρης Κουφοντίνας

Κώστας Γουρνάς


Ειδική πτέρυγα Φυλακών Κορυδαλλού

6 Δεκέμβρη 2014

Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2014

Δήλωση αλληλεγγύης στον Ν. Ρωμανό

Οι καρπαζοεισπράκτορες της συγκυβέρνησης, το κλωτσοσκούφι του κάθε ισχυρού, είτε στη χώρα είτε στην ευρύτερη περιοχή μας, αυτοί που τρέμουν, πειθήνιοι και δουλικοί, μπροστά στον τελευταίο υπαλληλίσκο των τοκογλύφων δανειστών, δείχνουν αντίθετα το πιο κτηνώδες πρόσωπό τους απέναντι στον εχθρό λαό, απέναντι σ’ όσους τολμούν να αντιστέκονται. Απέναντι και στους απεργούς πείνας πολιτικούς κρατούμενους καταρρέει το προσωπείο του δήθεν ανθρωπισμού τους και αποκαλύπτεται το φασιστικό πρόσωπο της εξουσίας, το ίδιο διαχρονικά απέναντι στους απεργούς πείνας πολιτικούς κρατούμενους, είτε στην Ιρλανδία, είτε στην Τουρκία, είτε στην Ανάφη, σ’ όλες τις χώρες, σ’ όλους τους καιρούς.

Ας τους το πούμε, όμως, να το καταλάβουν. Οι απεργοί πείνας πολιτικοί κρατούμενοι δεν είναι μόνοι. Εχουν ξοπίσω τους τη συμπαράσταση ενός ολόκληρού λαού.

Ενώνω κι εγώ τη φωνή μου και την αλληλεγγύη στο Νίκο Ρωμανό που παλεύει με μετερίζι το ίδιο του το σώμα, απεργός πείνας από τις 10 Νοέμβρη, στο ίδιο δωμάτιο-κελί που ήμουν κι εγώ κρατούμενος απεργός πείνας πριν από 10 χρόνια.

Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2014

Επιστολή Κουφοντίνα – Γουρνά

Όταν στο τέλος του καλοκαιριού το πολιτικό προσωπικό της συγκυβέρνησης, με τους γνωστούς παραληρηματικούς ακροδεξιούς, αποδοκίμαζε τη στάση της Αργεντινής στη διαμάχη της με βορειοαμερικάνικο fund, νομιμοποιούσε ουσιαστικά τη δυνατότητα αυτών των αρπακτικών κερδοσκοπικών κεφαλαίων να επιβάλλονται στις εθνικές οικονομίες και να καθορίζουν τις τύχες των λαών. Υστερα από δύο μήνες ήρθε η ώρα να υποστούν οι ίδιοι έναν αντίστοιχο εκβιασμό, όταν τέτοια funds, που διακρατούν τίτλους και ομόλογα, προκάλεσαν την κατρακύλα του Χρηματιστηρίου και την άνοδο των περιθωρίων επιτοκίου των δεκαετών ΟΕΔ. Χρειάστηκαν μονάχα λίγες ώρες για να εγκαταλείψουν σαν βρεγμένες γάτες τα μεγαλεπήβολα σχέδιά τους για αποδέσμευση από το ΔΝΤ και το εναπομείναν πρόγραμμα και να υπακούσουν στις επιταγές της τρόικας για νέο συγκεκαλυμμένο μνημόνιο, με χρήματα μάλιστα τα οποία ήδη υπάγονται στο εκτελούμενο πρόγραμμα. Απέδειξαν για ακόμη μια φορά πόσο πιστοί παραμένουν στην πολιτική υποτακτικών που τους ανέδειξε στην εξουσία και πόσο ευθυγραμμισμένοι είναι με τη γερμανική πολιτική λιτότητας που κυριαρχεί στην Ευρώπη.
Κι ενώ η ακροδεξιά συμμορία ποζάρει αδιάντροπα την εθελοδουλεία της στις ευρωπαϊκές συνόδους, καταδικάζοντας τον ελληνικό λαό σε νέα φτώχεια και εξαθλίωση, στο εσωτερικό ετοιμάζονται για εκλογές μέσα σε κλίμα τρομοκρατίας. Ξαναγυρίζουν στο αγαπημένο τους δόγμα «νόμος και τάξη» με στόχο να ψαρέψουν από τη μόνη δεξαμενή που τους απέμεινε, από τους ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής. Επιδιώκουν να σβήσουν κάθε δυναμική κοινωνικής αντίστασης, να φιμώσουν και να εκδικηθούν τους αντικαθεστωτικούς πολιτικούς αντιπάλους τους. Από την ωμή παρέμβαση Κικίλια στην εκδίκαση της αίτησης του Σάββα Ξηρού, την αντίστοιχη απαγόρευση της τηλεφωνικής παρέμβασης του Νίκου Μαζιώτη σε εκδήλωση για τον ένοπλο αγώνα, μέχρι και τις συλλήψεις Πολύκαρπου Γεωργιάδη και Στέλλας Αντωνίου -την οποία και κακοποίησαν- για παραβίαση περιοριστικών όρων, το μήνυμα είναι σαφές. Το καθεστώς έκτακτης ανάγκης και η «αντιτρομοκρατία» είναι ο στυλοβάτης κάθε απόπειρας να επιβληθούν νέα μέτρα, νέα μνημόνια κατά του λαού. Σχεδιάζουν μια κοινωνία που θα τρέμει να βγει στο δρόμο, ένα μεγάλα Γκουαντάναμο -όπως αυτό που σπεύδουν να ολοκληρώσουν στο Δομοκό για να απομονώσουν τους πολιτικούς κρατούμενους- που θα εγγυάται την απρόσκοπτη εφαρμογή της νεοφιλελεύθερης ολοκλήρωσης.
Τα σχέδιά τους δε θα περάσουν.
Να αντισταθούμε στην κρατική τρομοκρατία.
Δημήτρης Κουφοντίνας
Κώστας Γουρνάς
Φυλακές Κορυδαλλού
24-10-2014

Πέμπτη, 11 Σεπτεμβρίου 2014

Δ. Κουφοντίνας Συνέντευξη στο Χωνί

Τι θεωρείς ότι συμβαίνει τα τελευταία χρόνια στην Αργεντινή;

Στην Αργεντινή και ευρύτερα στη Λατινική Αμερική υπάρχει ένα μακρύ ιστορικό στην άρνηση πληρωμής του χρέους. Τον 19ο αιώνα, ο Ρόσας στην Αργεντινή και ο Ουρίμπε στην Ουρουγουάη αρνήθηκαν να ξεπουλήσουν τις χώρες τους στις αγγλικές και γαλλικές τράπεζες. Λίγο αργότερα, ο Μπενίτο Χουάρες στο Μεεξικό αρνήθηκε να πληρώσει τις ευρωπαϊκές τράπεζες. Στις αρχές του 20ου αιώνα, ο καγκελάριος της Αργεντινής Ντράγκο διατύπωσε το ομώνυμο δόγμα του, υποστηρίζοντας τον Συπριανό Κάστρο της Βενεζουέλας, που δεν πλήρωνε τους γύπες των γερμανικών και αγγλικών τραπεζών.
            Στις αρχές του 21ου αιώνα, χρεοκόπησε η Αργεντινή, μια χώρα υπόδειγμα νεοφιλελευθερισμού, παράδειγμα ιδιωτικοποιήσεων, πρότυπο καλοπληρωτή του χρέους. Η κρίση ξέσπασε το 2001 και πυροδότησε μεγάλη λαϊκή εξέγερση, με τους πικετέρος και το κλείσιμο των δρόμων, με τις λαϊκές συνελεύσεις και την αυτοδιαχείριση στους χώρους δουλειάς. Οι εξεγερμένοι, με το σύνθημα «να φύγουν όλοι, να μην μείνει κανένας», έδιωξαν δύο προέδρους και υποχρέωσαν τις κυβερνήσεις τους να μην πληρώνουν το χρέος επί τριάμισι χρόνια, από το Δεκέμβριο του 2001 μέχρι το Μάιο του 2005. Παρά τις απειλές του ΔΝΤ, παρά τις δυσοίωνες προφητείες, δεν έγινε κανένας οικονομικός κατακλυσμός, δεν ήρθε το χάος, δεν καταποντίστηκε η χώρα. Ακριβώς το αντίθετο έγινε. Τα χρήματα των δόσεων, αντί να φύγουν στο εξωτερικό, κατευθύνθηκαν στην εσωτερική αγορά και αναθερμάνθηκε η παραγωγική Αργεντινή. Το αποτέλεσμα ήταν μία ανάπτυξη της τάξης του 8% του ΑΕΠ, ετησίως.

Μπορεί να θεωρηθεί επανάσταση αυτό που συμβαίνει στην Αργεντινή και πόσο προσφέρεται αυτή η χώρα να αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση για τον ελληνικό λαό;

            Η Κατερίνα Κίρχνερ και το επιτελείο της δεν είναι επαναστάτες. Απέναντι στις ΗΠΑ, δεν έχουν ούτε τη σύγκρουση του Μαδούρο στη Βενεζουέλα, ούτε έχουν απελάσει τον πρεσβευτή των ΗΠΑ, όπως ο Μοράλες στη Βολιβία, ούτε έχουν κλείσει τη μεγάλη στρατιωτική βάση των ΗΠΑ στη Μάνκα, όπως ο Κορέα στο Εκουαδόρ. Ενώ υπογράφουν, για παράδειγμα, τις συμφωνίες με τη Chevorn, με τις οποίες της παραδίδουν στρατηγικούς τομείς της οικονομίας. Ταυτόχρονα, όμως, και παρότι βρίσκονται σε μια κρίσιμη γεωπολιτική περιοχή, που οι ΗΠΑ θεωρούν αυλή τους και «ζωτικό χώρο» τους, δεν διστάζουν να συνάψουν συμφωνίες με τη Ρωσία και την Κίνα. Πράγμα αδιανόητο για τους δικούς μας μνημονιακούυς, που εντελώς πειθήνια ακολουθούν κάθε επιθετική πολιτική των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά της Ρωσίας, όσο κι αν πλήττεται σοβαρά η ελληνική οικονομία. Αδιανόητο για τις ελληνικές κυβερνήσεις ήταν και το μεγάλο κούρεμα που πέτυχε η αργεντινή για το 92,4% του εξωτερικού χρέους της, την ώρα που στην Ελλάδα κούρευαν μόνο τα ασφαλιστικά ταμεία, διαλύοντάς τα ουσιαστικά. Δυστυχώς, όμως, για την Αργεντινή, στις αναδιαρθρώσεις του χρέους του 2005 και του 2010 δεν απαλείφθηκε ο όρος των παλιών δανείων, ότι για οποιαδήποτε διαφορά αρμόδιο ήταν το δικαστήριο της Νέας Υόρκης. Έτσι, ένα κεφάλαιο – γύπας κέρδισε τη γνωστή δικαστική απόφαση, επειδή ολόκληρος ο νομικός και θεσμικός μηχανισμός των ΗΠΑ βρίσκεται στην υπηρεσία του χρηματιστικού κεφαλαίου. Όπως αποδεικνύει, σε πρόσφατο βιβλίο του, ο Νίκολας Σάξον, οι ΗΠΑ είναι ένας τεράστιος φορολογικός παράδεισος, όπου ξεπλένονται τα υπέρογκα κέρδη των μαφιόζων κερδοσκόπων.

Στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, πολιτικοί και συστημικά media προσπαθούν να μας πείσουν ότι «η Αργεντινή πήγε να το παίξει μάγκας και την πάτησε». Το μήνυμά τους είναι ξεκάθαρο: Μην αντιστέκεστε – όποιος δεν ακολουθεί το μονόδρομό μας, τιμωρείται παραδειγματικά. Πώς μπορεί ένας λαός να ξεφύγει από τον ορυμαγδό της προπαγάνδας;

            Για τους Έλληνες μνημονιακούς, ήταν εντελώς αδιανόητη η άρνηση της Αργεντινής να δεχτεί τη δικαστική απόφαση, αντί να πληρώσει αδιαμαρτύρητη το κεφάλαιο – γύπα.
            Θυμάστε πως, το 2012, είχε σπεύσει η ελληνική κυβέρνηση να πληρώσει στο ακέραιο ένα ληστρικό ομόλογο, την ώρα που έκλεβε τα ασφαλιστικά ταμεία και τους μικρό – ομολογιούχους. Αυτοί που, σαν νέοι Χατζηαβάτηδες, δεν προλαβαίνουν να τρώνε τις σφαλιάρες που εισπράττουν από τους ισχυρούς του κόσμου, δεν μπορούν να διανοηθούν τι σημαίνει στοιχειώδης υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας και αξιοπρέπειας και λυυσσάνε που ο λαός της Αργεντινής διαδηλώνει κατά των ξένων κερδοσκόπων, ενώ παλεύει – ταυτόχρονα – και κατά της εγχώριας ολιγαρχίας. Δεν υπάρχει πιο αηδιαστικό θέαμα, από αυτό των καλοζωισμένων μνημονιακών, που – μέσω των ΜΜΕ της ολιγαρχίας – πανηγυρίζουν επειδή τάχα η Αργεντινή την πάτησε. Όμως, η Αργεντινή δεν την πάτησε, όπως έχει ήδη αποδειχθεί. Όπως δεν την πάτησε με το κούρεμα του 2005, 2010. Όπως δεν την πάτησε και ο Κορέα, που πέτυχε ένα γενναίο κούρεμα στο χρέος του Εκουαδόρ. Όπως δεν την πάτησε κανένας, ιστορικά, από όσους έκαναν παύση πληρωμών. Οι γύπες των τραπεζών εφορμούν και κατασπαράζουν μόνο τις ψόφιες αγελάδες. Και ο λαός της Αργεντινής έχει αποδείξει – με την εξέγερση του 2001 και τους διαρκείς αγώνες του – ότι εκείνη η αγελάδα διαθέτει και οπλές και κέρατα.

Τον Ιούνιο του 1991, η 17Ν προέβλεπε: «Σε δέκα χρόνια θα είμαστε μισθωτοί γερμανικών αφεντικών». Σήμερα, «Γύρω η χώρα σωριάζεται σε ερείπια και ο λαός, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι και η νεολαία δεν έχουν ξεκινήσει, ακόμα, να βρίσκουν το δρόμο της μεγάλης αντίστασης», λες στο βιβλίο σου. Τι συμβαίνει, κατά τη γνώμη σου; Νίκησε ο «καναπές» και η μιντιακή τρομοκρατία; Ή «συσσωρεύεται πολύ εύφλεκτο υλικό και αρκεί μια σπίθα για να πάρει φωτιά η κοινωνία», όπως είχες πει σε παλιότερη συνομιλία μας; Ως πότε θεωρείς ότι θα συσσωρεύεται;

            Ο ελληνικός λαός έχει αποδείξει, ιστορικά, ότι έχει και ηρωισμό και υπερηφάνεια. Το έδειξε ξανά, πρόσφατα, με το μεγάλο κύμα αντίστασης του 2010, 2012, που προκάλεσε θαυμασμό σε όλο τον κόσμο. Τότε, εκείνο το κίνημα, εκείνες οι τεράστιες συγκεντρώσεις των εκατοντάδων χιλιάδων αγανακτισμένων, χτυπήθηκε άγρια, εγκληματικά, από μία εξουσία που δεν καταλάβαινε τίποτα, δεν δίσταζε μπροστά σε τίποτα, γιατί ήξερε ότι έπαιζε τα πάντα, ότι τα έπαιζε όλα για όλα. Όμως. Η λαϊκή αγανάκτηση, προδομένη από τις ηγεσίες της, δεν κατάλαβε ότι εκείνες τις ώρες παίζονταν τα πάντα, ότι έπρεπε να απαντήσει αναλόγως, ότι χρειαζόταν να αναλάβει το κόστος που έχουν οι αγώνες κατά της λεηλασίας της ζωής και των ονείρων. Τώρα, η αγανάκτηση είναι σιωπηλή. Όμως, αυτή η σιωπή είναι η σιωπή της οργής. Μιας οργής που βράζει, που γίνεται ανάθεμα και μίσος και θέληση για εκδίκηση. Και, αυτή η σιωπή, οι εξουσιαστές την τρέμουν γιατί δεν ξέρουν πότε, πως και πόσο δυνατά θα ξεσπάσει.

Στο βιβλίο σου λες: «Βάλτε ρυθμό στο βήμα σας και στο τραγούδι σας θυμό. Θυμό σαν την οργή, θυμό σαν την ψυχή». Τι πιστεύεις ότι μπορεί να κάνει, σήμερα, ο Έλληνας για να αλλάξει τη ζωή του;

            Εκτός από τη σιωπή της οργής, υπάρχει στην κοινωνία και η σιωπή της παραίτησης. Είναι εκείνοι που νιώθουν ηττημένοι, επειδή απλώς χάθηκε μια μάχη. Εκείνοι που δεν ελπίζουν, σήμερα, στην αποτελεσματικότητα της συλλογικής δράσης, αναζητούν ατομικές διεξόδους επιβίωσης και εναποθέτουν τις ελπίδες τους στην κάλπη. Υπάρχει, ακόμη, και η σιωπή εκείνων που – έτσι κι αλλιώς – δεν έχουν φωνή. Είναι το πιο φτωχό, το πιο αποκλεισμένο, το πιο απεγνωσμένο κομμάτι της κοινωνίας, που υποφέρει την πιο συντριπτική βία της κρίσης. Αυτοί που, για την ώρα, στρέφουν την αντιβία τους απέναντι στον ίδιο τους τον εαυτό ή σε λάθος κατευθύνσεις, μέχρι να νιώσουν πως έφτασε εκείνη η άγια ώρα, που θα στραφεί απέναντι στον πραγματικό αίτιο. Όμως, την ίδια ώρα, αντηχούν και οι φωνές της αντίστασης, μέσα σε αυτή τη σιωπή, που τις κάνει να ακούγονται ακόμη πιο δυνατές. Φωνές, κραυγές, εκρήξεις όλων των μορφών. Χαράς, πολιτισμού, αλληλεγγύης, δυναμικών ενεργειών και αγώνων. Διάσπαρτες, διαχωρισμένες φωνές αγώνα, που επιμένουν να κρατούν ζωντανή τη φλόγα, να διαλαλούν ότι όσο υπάρχει αντίσταση, υπάρχει ελπίδα. Αυτές οι φωνές είναι δείγμα κοινωνικής υγείας. Η απήχησή τους στο κοινωνικό σώμα είναι ένδειξη της δυνητικής χειραφέτικής συνείδησής του. Μιας συνείδησης που λανθάνει, που δεν έχει απαλλαγεί – ακόμα – από τις ιδεολογικές και πολιτικές παγίδες. Κι αν είναι αλήθεια ότι ένας ξεσηκωμός δεν γίνεται με διατάγματα, αλλά προκύπτει απ’ την κοινωνική δυναμική, χωρίς να ζητήσει άδεια από κανέναν, είναι το ίδιο αλήθεια ότι η ύπαρξη μιας πολιτικής δύναμης είναι αντικειμενική συνθήκη της χειραφετικής διαδικασίας. Αυτή ακριβώς είναι και η μεγάλη ευθύνη, για όσους θέλουν την πραγματική αλλαγή στη χώρα: Η οικοδόμηση της απαραίτητης πολιτικής δύναμης με την ολοκληρωμένη, απελευθερωτική στρατηγική. Μια στρατηγική που, σήμερα, θα στοχεύει στη δημιουργία ενός μεγάλου μετώπου, το οποίο θα συγκεντρώνει ετερογενείς στον τρόπο σκέψης, διαφορές στην ιδεολογία, ποικίλες αντιλήψεις ως προς τους τρόπους να κάνουμε πολιτική, με όλα τα μέσα που έχουμε στη διάθεσή μας. Ένα πολύ ευρύ μέτωπο, που θα συνενώνει όλες τις φωνές, όλες τις εστίες, όλα τα κινήματα αντίστασης. Θα εμπνέει και θα πείθει. Θα δίνει φωνή σε εκείνους που δεν έχουν φωνή. Θα γεννά στους παραιτημένους την εμπιστοσύνη ότι μπορούμε να εφαρμόσουμε εκείνο το πρόγραμμα των εθνικών και επειγουσών λύσεων, με τα άμεσα μέτρα που είναι απαραίτητα, για να υπάρξει η μεγάλη λύτρωση από τη σημερινή τραγωδία.

Στο βιβλίο σου μιλάς για τη «δίκαιη λαϊκή αντιβία». Πώς θα την είχες στο μυαλό σου, σήμερα που μιλάμε;

            Όταν οι συγκυβερνώντες θεωρούν ηθικό ένα ανήθικο χρέος, όταν δηλώνουν ότι έχουν χρέος μόνο απέναντι στα κοράκια και όχι απέναντι στο λαό, όταν επιμένουν ότι είναι βιώσιμο ένα χρέος που συνεχώς διογκώνεται, όταν παρουσιάζουν σαν τη συντέλεια του κόσμου μια παύση πληρωμών, τη στιγμή που είδαμε ότι αποτέλεσε σωτηρία στην Αργεντινή και αλλού, όταν η συγκυβέρνηση έχει ζάπλουτα μέλη, υπουργούς που είναι δικηγόροι μεγάλων εταιριών, αντιπρόσωποι τεράστιων τραπεζικών ομίλων, κολλητοί κερδοσκόπων, όταν αυτοί οι κύριοι πληρώνουν τα κοράκια με τα δάκρυα και τον ιδρώτα ενός ολόκληρου λαού, τότε προς όφελος τίνος κυβερνούν; Ποια συμφέροντα πραγματικά αντιπροσωπεύουν; Δεν είναι ένοχοι της πιο μεγάλης προδοσίας; Η λύτρωση από τη σημερινή τραγωδία δεν μπορεί να μην περιλαμβάνει την τιμωρία αυτών των κυρίων , την πολύτροπη και πολυσήμαντη τιμωρία τους, με την πρωτοβουλία της δίκαιης λαϊκής οργής.

Η 17Ν θεωρούσε εαυτήν αναπόσπαστο τμήμα του απελευθερωτικού αγώνα και στην Παλαιστίνη. Πώς ένιωσες, παρακολουθώντας τη νέα σφαγή στη λωρίδα της Γάζας;


            Οι Παλαιστίνιοι αντιμετωπίζουν,χρόνια τώρα, μια διαρκή κτηνώδη γενοκτονία, αντίστοιχη με αυτήν των ναζί. Αντιμετωπίζουν την ισραηλινή κατοχή, την εθνοκάθαρση, με τον ξεριζωμό των προσφύγων από τις εστίες τους και τον εποικισμό των κατεχόμενων. Γι’ αυτό, η αντίστασή τους με όλα τα μέσα, η ένοπλη αντίστασή τους με τα απλά τους λιανοντούφεκα έχει όλα τα δίκαια του κόσμου. Κι αυτός ο μικρός λαός πολεμά ασταμάτητα και νικά.  Αρκεί να δούμε, σήμερα (σ.σ. Τετάρτη), στα κανάλια τις εικόνες από την αναγγελία της εκεχειρίας που εκλιπαρούσε το Ισραήλ. Από τη μία στο Ισραήλ κατήφεια, από την άλλη στη Γάζα πανηγυρισμοί. Ποιος ήταν ο πραγματικός νικητής; Και από πάνω, η αμήχανη φωνή στα κανάλια της ολιγαρχίας να ψελλίζουν ότι και οι δύο έχασαν.

Τετάρτη, 2 Ιουλίου 2014

Τρίτη, 17 Ιουνίου 2014

Δήλωση Κώστα Γουρνά – Δημήτρη Κουφοντίνα


Υστερα από μια προεκλογική περίοδο, στην οποία η εγχώρια ελίτ με τα ΜΜΕ της, το ευρωπαϊκό διευθυντήριο και η τρόικα έσπευσαν, με πρωτοφανή υποστήριξη, με όλα τα μέσα που διαθέτουν, να διασώσουν τη συγκυβέρνηση για να εξασφαλίσουν τη σταθερότητα στη λεηλασία της χώρας, έρχεται και πάλι η ώρα του λογαριασμού. Συνεχίζεται με ανανεωμένη ορμή η νεοφιλελεύθερη πολιτική ακραίας λιτότητας και το αναγκαίο συμπλήρωμά της, η καταστολή και η φασιστικοποίηση του κράτους.

Συνεχίζεται και ο εξευτελισμός της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας τους. Οι Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, τα Μνημόνια και τα νομοσχέδια που ψηφίστηκαν με τη μορφή του κατεπείγοντος βρίσκουν την επάξια συνέχειά τους. Τώρα σφράγισαν άρον-άρον την Ολομέλεια της Βουλής για να ψηφίσουν εσπευσμένα από τα θερινά τμήματα νομοσχέδια καθοριστικής σημασίας. Οπως για το ξεπούλημα κοινών αγαθών και δημόσιου πλούτου: του νερού, της ενέργειας, του αιγιαλού μας.

Μαζί με αυτά, κατατέθηκε και πάλι ξαφνικά στις 6 Ιουνίου το φασιστικό νομοσχέδιο του Σαμαρά και του Βενιζέλου για τη δημιουργία ειδικών φυλακών τύπου Γ (προφανώς από το Γουαντανάμο).

Την ώρα που προωθούν νόμο που θα κάνει απλό πλημμέλημα τη δωροδοκία υπουργών και πρωθυπουργού, θα κλείνουν, θα θάβουν εκεί κυριολεκτικά, ανθρώπους για πράξεις κοινωνικής αντίστασης. Για χρόνια ολόκληρα, για μια ζωή ολόκληρη, στην πιο αυστηρή απομόνωση, καταργώντας δικαιώματα που κατακτήθηκαν με αγώνες δεκαετιών.

Εμείς οι πολιτικοί κρατούμενοι που βρεθήκαμε στη φυλακή επειδή παλέψαμε να μην έρθουν τα δεινά που ήρθαν, που εξακολουθούμε να παλεύουμε για να ανατραπεί αυτό το καθεστώς, που υποδουλώνει και εξευτελίζει τον άνθρωπο, δηλώνουμε ότι θα συνεχίσουμε να παλεύουμε μέχρι την οριστική κατάργηση αυτού του φασιστικού νομοσχεδίου του Σαμαρά και του Βενιζέλου.

Καλούμε τον ελληνικό λαό, κάθε αγωνιζόμενο κομμάτι του που ασφυκτιά κάτω από τη νεοφιλελεύθερη σύγχρονη χούντα της συγκυβέρνησης και της τρόικας, να ορθώσει ανάστημα, να συμπαραταχθεί σε αυτόν τον αγώνα. Αυτοί μας θέλουν διασπασμένους, με χίλιους τρόπους διαχωρισμένους. Εμείς ξέρουμε ότι μονάχα ενωμένοι, στον κοινό αγώνα, μπορούμε να νικήσουμε.

Κώστας Γουρνάς
Δημήτρης Κουφοντίνας


Ειδική πτέρυγα φυλακών Κορυδαλλού
16-6-2014

Πέμπτη, 8 Μαΐου 2014

Η τραγική αλήθεια για τον Υποβολέα

«12 χρόνια τώρα η πνευματική παραγωγή του Υποβολέα εξαντλείται στο πώς θα πλήξει τη 17Ν»


 Μόλις ξεκίνησε η διαδρομή του βιβλίου μου «Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη», ξέσπασε η αναμενόμενη επίθεση από τους «πρόθυμους» δημοσιογράφους στα ΜΜΕ της διαπλοκής και των μνημονίων. Χτυπώντας το βιβλίο, χτυπούσαν τη 17Ν, αλλά και κάθε δυναμική αντίσταση. Τη στόχευση αυτής της επίθεσης αποκάλυψε σε πρόσφατο άρθρο του ο Γ. Μομφεράτος («Καθημερινή», 4/5/2014): Τα μέλη της 17Ν έπρεπε να παρουσιάζονται ως «ληστές και δολοφόνοι», γράφει. Κυνικοί και ιδιοτελείς. Και τα ΜΜΕ, αυτά, επικεντρωθήκαν και πάλι στην ενέργεια κατά Παλαιοκρασσά στην οποία βρήκε τραγικό θάνατο ο Θ. Αξαρλιάν, στο μοναδικό τέτοιο λάθος της 17Ν.

 Ομως, γρήγορα αυτή η επίθεση κόπασε. Πρώτον, επειδή ξέρουν, όπως παραδέχθηκε στο ίδιο άρθρο ο Γ. Μομφεράτος, ότι αυτή η τακτική περί «ληστών και δολοφόνων» έχει αποτύχει. Και δεύτερον και σπουδαιότερο, επειδή γρήγορα διαπίστωσαν ότι φέρνει τα εντελώς αντίθετα αποτελέσματα. Πραγματικά, απέναντι σε έναν λαό καθημαγμένο, μια χώρα που αιμορραγεί ακατάπαυστα από όλες τις ανοιχτές φλέβες της, όσο χτυπούν ένα βιβλίο που ιστορεί μια μικρή διαδρομή αντίστασης, τόσο περισσότερο αυτό διαδίδεται. Εχοντας φτάσει πλέον σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, της Κύπρου, της ομογένειας, όπου γης.

«Το γνωστό δίδυμο»

Αλλά όταν σώπασαν οι «πρόθυμοι» δημοσιογράφοι, πήραν τη σκυτάλη άλλοι «πρόθυμοι». Το γνωστό δίδυμο, ο πρώτος με τη γραφή του, ο δεύτερος με την υπογραφή του, με μια επιστολή τους, ανέλαβαν υπηρεσία. «Πήρε ο ένας το μυστρί, ο άλλος το πηλοφόρι» κι εκτόξευσαν τη λάσπη τους στην ίδια κατεύθυνση με τα ΜΜΕ. Ιδιος ο στόχος, ανομολόγητος εδώ όμως, το βιβλίο. Ιδια ακριβώς η τακτική: τα μέλη της 17Ν είναι «ληστές και δολοφόνοι» κυνικοί και ιδιοτελείς. Ιδια, ακόμη, «έπαιζαν» όπως τα ΜΜΕ, δίχως σεβασμό στον ανθρώπινο πόνο της οικογένειας.

Τα ΜΜΕ αποδέχθηκαν με άκρατη αγαλλίαση το δώρο του Υποβολέα (με υπογραφή Β.Τζ). Οργίασαν κατά της 17Ν, πατώντας στην υποτιθέμενη «γνώση από τα μέσα» που τους προσφέρθηκε πρόθυμα. Η επιχείρηση «ευτελισμός της 17Ν» δεν μπορούσε να βρει καλύτερο σύμμαχο από τον Υποβολέα. Το «Εθνος» της 5/5 συνόψιζε πανηγυρίζοντας πρωτοσέλιδα: Η αποκαθήλωση της 17Ν!

Πανηγύριζε και το γνωστό δίδυμο. Εχοντας διαπράξει και αυτό το ανοσιούργημα, ολοκλήρωναν την προδοσία, την πλήρη (αντικειμενική και υποκειμενική) συνεργασία με τον εχθρό, παρέχοντάς του τα όπλα για την άκοπη ιδεολογική επίθεση κατά της 17Ν. Ποιο άραγε αντίτιμο να περιμένουν;

Πώς όμως μπορείς να αντιμετωπίσεις αυτήν την επιστολή που αποκαλύπτει ένα μείγμα ψυχικής μαυρίλας, απύθμενου μίσους και προσωπικής εμπάθειας; Πώς να απαντήσεις στη λάσπη, χωρίς να λασπωθείς κι ο ίδιος; Πώς να αντικρίσεις τον βούρκο μιας υστερίας επιπέδου ακάλυπτου πολυκατοικίας, όπου ξεχειλίζει η αποφορά, η εγωπάθεια που δεν διστάζει να μεταβληθεί σε ηροστράτειο κρετινισμό;

Αν παραμερίσουμε τα δυσώδη εμέσματα, εκείνο που μένει σ’ αυτήν την επιστολή είναι μια δειλή, απεγνωσμένη προσπάθεια να μην αντιμετωπιστεί η αλήθεια, η ευθύνη της οργάνωσης και του κέντρου της (που είχε πάντα την πλήρη εποπτεία της οργάνωσης και της δράσης, μέχρι το τέλος, και για τα πάντα): Για την επιλογή της συγκεκριμένης ενέργειας ως έκφρασης της λογικής «χτύπημα στην καρδιά του κράτους». Για τον λανθασμένο σχεδιασμό της. Για την πεισματική επιμονή να γίνει οπωσδήποτε, παρότι οι τόσες απόπειρες, σχεδόν καθημερινές, επί ένα μήνα, αποκάλυψαν τους κινδύνους που έκρυβε, μέχρι που δημιουργήθηκε εκείνο το μοιραίο και θανάσιμο τυφλό σημείο στον χώρο και τον χρόνο, που έφερε την τραγική απώλεια. Οσο για την εφεύρεση από τον συντάκτη μιας «δεύτερης ομάδας τσιλιαδόρων, που παραβρίσκονταν στο σημείο», είναι να απορείς αν αντιλαμβάνεται τι γράφει. Αν υπήρχε «ομάδα τσιλιαδόρων» στο σημείο, έπρεπε να κάνει τη δουλειά της, να «κρατά τσίλιες», και αν είδε κάτι που έπρεπε να αποτρέψει την ενέργεια, όφειλε να ειδοποιήσει αμέσως την ομάδα της ενέργειας και όχι απλώς να «αποχωρήσει». Τότε, η ευθύνη της είναι βαρύτατη, γιατί θα μπορούσε να εμποδίσει το κακό.

Μαζί όμως με την προδοσία και την καταισχύνη του Υποβολέα να τροφοδοτεί την επίθεση κατά της 17Ν, με «ληστές και δολοφόνους» κυνικούς και ιδιοτελείς, προσθέτει και τη δυσωδία περί «φραξιονισμού». Εύγε! Αργησε βέβαια δώδεκα χρόνια, αλλά ανακάλυψε το εύκολο αυτό καταφύγιο της ανευθυνότητας, που έρχεται από τις πιο μαύρες σελίδες της σκουριασμένης και αγκυλωμένης αριστεράς. Τώρα, βέβαια, πώς γίνεται οι φραξιονιστές να βγάζουν όλη τη δουλειά της οργάνωσης και να αναλαμβάνουν όλο το βάρος της εκπροσώπησης της 17Ν, όσο (και παραπάνω από όσο) τους αναλογούσε, ας το απαντήσουν εκείνοι που συστηματικά βρωμίζουν, υπονομεύουν και ευτελίζουν εκείνη την οργάνωση που ορισμένοι από εμάς πονέσαμε και αγαπήσαμε, επειδή τη θεωρήσαμε το πιο πρόσφορο μέσο, τότε, για τον ευγενέστερο σκοπό: την κοινωνική χειραφέτηση. Και στο όνομα αυτού του σκοπού θα φυλάξουμε την ιστορία της, αναλαμβάνοντας ακέραιες τις ευθύνες μας, όπως πάντα, και κάνοντας με πλήρη ειλικρίνεια την απαραίτητη και γόνιμη αυτοκριτική.

Οσο για τον Υποβολέα, για αυτό που αντικρίζει καθημερινά στον πολιτικό καθρέφτη του, τον μόνο που μπορεί να αιτιάται είναι τον ίδιο του τον εαυτό.

Το καλοκαίρι των συλλήψεων του 2002, όλοι και καθένας μας, βρεθήκαμε μπροστά στο μεγάλο δίλημμα, το μεγάλο «ναι» ή το μεγάλο «όχι». Τη «δοκιμασία της φωτιάς» για το εσωτερικό μέταλλο του καθένα.

Πολλοί έσπασαν. Οπως ο Τζωρτζάτος, που υπέγραψε δήλωση μετάνοιας και αποκήρυξης της 17Ν. Και ΚΑΤΕΔΩΣΕ. Μίλησε, είπε ονόματα, υπέγραψε φωτογραφίες άλλων, έγραψε πάνω τους, με χέρι που δεν έτρεμε, ψευδώνυμα. Εδειξε με το δάκτυλο του προδότη τον Ηρακλή Κωστάρη, τον Κώστα Καρατσώλη και όχι μόνο, σ’ αυτήν την όπερα μπούφα. Το στίγμα του καταδότη θα τον ακολουθεί σε όλη του τη ζωή.

«Το στίγμα του ποταπού»

Αλλους πάλι θα τους καταδιώκει για πάντα το στίγμα του ποταπού. Του προδότη ιδεών και αξιών, της προσωπικής τους ιστορίας, του ρόλου που τους είχε απονείμει η ιστορία μας. Κι αυτοί έσκυψαν, γύρισαν την πλάτη στο κάλεσμά της. Μπροστά στο δικαστήριο απαρνήθηκαν, όχι τρις αλλά δεκατρείς και διαρκώς καταδίκαζαν τη 17Ν, τα κείμενά της, τη δράση της, τη λαϊκή αντιβία. Και ύστερα τη συκοφάντησαν, την ευτέλισαν, μίλησαν για ληστές και δολοφόνους, κυνικούς και ιδιοτελείς, συνεργάστηκαν με τον εχθρό για την αποκαθήλωση της 17Ν. Και με κεκτημένη ταχύτητα, καταδίκασαν και συκοφάντησαν νεότερες οργανώσεις του αντάρτικου πόλης. Και από πάνω τολμούν να αναφέρονται στον ΕΛΑΣ και σε λαϊκούς ηγέτες, από εκείνους που σήκωσαν θαρραλέα το ανάστημά τους, ανέλαβαν πλήρως τις πολιτικές ευθύνες τους κι ακόμα προτίμησαν να αντικρίσουν το εκτελεστικό απόσπασμα, να φύγουν με το όνομα του κόμματος στα χείλη, χωρίς ποτέ να τ’ απαρνηθούν.

Δώδεκα χρόνια τώρα η πνευματική παραγωγή του Υποβολέα εξαντλείται στο πώς θα πλήξει τη 17Ν. Φτάνει πια!

Τα τελευταία, ιδιαίτερα, χρόνια όταν η χώρα γύρω σωριάζεται σε ερείπια, ένας λαός παραζαλισμένος από την κολοσσιαία και πρωτοφανή επίθεση «σοκ και δέους» εναντίον του, θα περιμένει από εκείνους που είχαν την ηθική αρμοδιότητα να βγουν και να μιλήσουν, να εγείρουν συνειδήσεις, να συγκαλέσουν στη σωτήρια δράση.

Οσο αφορά εμένα, με τις μικρές δυνάμεις μου θα συνεχίσω στον ίδιο δρόμο που χάραξα από την πολιτική γέννα της 17 Νοέμβρη. Οπως ταιριάζει σε όσους αξιώθηκαν μια τέτοια εμπειρία.

Οι άλλοι, ας συνεχίσουν να βρωμίζουν, να ασχημονούν. Και η Ιστορία, με τα δικά της αλάθητα κριτήρια, θα τοποθετήσει τον καθένα εκεί όπου του αξίζει.

Δημήτρης Κουφοντίνας 6-5-2014

Παρασκευή, 28 Μαρτίου 2014

Επιστολή Κουφοντίνα και Γουρνά στο Ποντίκι

«Το νομοσχέδιο για τις φυλακές δη­μιουργεί τα ελληνικά Γκουαντάναμο. Οι έγκλειστοι σε αυτές τις ειδικού τύ­που φυλακές:

♦ Στερούνται όλα τα δικαιώματα των άλλων φυλακισμένων (άδειες, ανα­στολές κ.ά.).
♦ Περιορίζονται (σχεδόν μηδενίζο­νται) τα επισκεπτήρια και οι τηλεφω­νικές επικοινωνίες.
♦ Παραμένουν κλεισμένοι στα κελιά ακόμα και 23 ώρες το εικοσιτετρά­ωρο.
♦ Μπαίνει σε αυτές τις φυλακές ειδική αστυνομία με απόρρητες αρμοδι­ότητες και εξουσίες.

Αυτό το ασφυκτικό καθεστώς κρά­τησης παραπέμπει στο αμερικανικό Γκουαντάναμο. Το νομοσχέδιο αυτό του Σαμαρά, του Δένδια και του Αθα­νασίου είναι φασιστικής έμπνευσης και κοπής. Είναι έκφραση του κρά­τους μόνιμης έκτακτης ανάγκης. Εί­ναι το αντίστοιχο μνημόνιο για τους κρατούμενους.

Η μικροκοινωνία των φυλακισμέ­νων δεν θα έμενε αλώβητη από την ολομέτωπη επίθεση στην ελληνική κοινωνία. Την ώρα που σε παγκόσμια κλίμακα ο νεοφιλελεύθερος καπιταλι­σμός για να ξεπεράσει την κρίση του καταπατεί κατακτήσεις δεκαετιών, εφαρμόζει στην ελληνική κοινωνία την πιο απάνθρωπη εκδοχή αυτής της στρατηγικής.

Η στρατηγική αυτή δεν αφήνει βαλβίδες αποσυμπίεσης, αντίθετα συμπιέζει, εκτός από την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, κάθε επιθυ­μία για αντίσταση. Αυτή τη λογική εκ­φράζει και το νομοσχέδιο για τις φυ­λακές: δημιουργεί το φόβητρο των φυλακών Τύπου Γ. Φόβητρο για τους φυλακισμένους, αλλά και ολόκληρη την αγωνιζόμενη κοινωνία. Πρώτος στόχος του νομοσχεδίου είναι η απο­μόνωση των πολιτικών κρατουμένων. Πρότυπό του είναι το μοντέλο που οι­κοδομήθηκε για τους συλληφθέντες για τη 17Ν το καλοκαίρι του 2002.

Σκοπός του είναι να νομιμοποιήσει και να μονιμοποιήσει ένα παρόμοιο καθεστώς απομόνωσης. Να μη φτά­νει ο λόγος των πολιτικών κρατουμέ­νων στην κοινωνία που αναζητά αντισυστημικές κατευθύνσεις. Όμως, όπως το 2002 οι αγώνες των φυλακισμένων και του κινήματος αλληλεγ­γύης ανέτρεψαν αυτούς τους σχεδι­ασμούς, ανατρέποντας την πολιτική απομόνωση, έτσι θα γίνει και τώρα.

Καλούμε όλους τους πολιτικούς κρατούμενους, τους αγωνιζόμενους κρατούμενους, το κίνημα αλληλεγ­γύης, την αγωνιζόμενη κοινωνία να ενώσουν τη φωνή και τη δράση τους, για να μην περάσει το φασιστικό νομοσχέδιο. Ο Αγώνας αυτός είναι κομμάτι του αγώνα ενάντια στα μνη­μόνια που διαλύουν ολόκληρη την κοινωνία.

ΥΓ.: Το νομοσχέδιο εφαρμόζεται στις φυλακές πριν ακόμα ψηφιστεί. Το κόψιμο των αδειών, το κλείσιμο κάθε βαλβίδας αποσυμπίεσης, οδηγούν ήδη σε τραγικά αποτελέσματα: το μα­χαίρι στο Μαλανδρίνο κρατούσαν οι τρεις εμπνευστές του νομοσχεδίου».

Δευτέρα, 10 Μαρτίου 2014

Συνέντευξη στην Εφημερίδα των Συντακτών

Όπως δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα:

«Ο παλιός παράνομος Αντώνης μου έκλεινε συνωμοτικά το μάτι»

Ο Δημήτρης Κουφοντίνας εξηγεί στην «Εφ.Συν.» πώς και γιατί έγραψε το βιβλίο του και δίνει απαντήσεις στους επικριτές του - «Για μένα, φυλακή δεν είναι το κελί, το υπόγειο, το τσιμέντο, τα σίδερα. Φυλακή είναι η απάρνηση, η προδοσία, ο διαχωρισμός...» .


Ο Δημήτρης Κουφοντίνας εξηγεί στην «Εφ.Συν.» πώς και γιατί έγραψε το βιβλίο του και δίνει απαντήσεις στους επικριτές του

«Για μένα, φυλακή δεν είναι το κελί, το υπόγειο, το τσιμέντο, τα σίδερα. Φυλακή είναι η απάρνηση, η προδοσία, ο διαχωρισμός. Αυτό είναι που πονά. Η φυλακή είναι ένα αναμενόμενο, ένα “φυσικό” ενδεχόμενο για τον παράνομο. Ενα “ατύχημα” πάλης των τάξεων. Φυλακή για μένα ήταν το μη αναμενόμενο: η προδοσία συντρόφων και ιδεών»

Της Κατερίνας Κατή

Δύο χρόνια, από τον Ιούνιο του 2011 μέχρι τον Απρίλιο του 2013, ο Δημήτρης Κουφοντίνας ήταν ο μοναδικός ένοικος της πτέρυγας… στα υπόγεια των ειδικών κελιών…

Μοναδική του παρέα «η γάτα μας, η Ρόζα».

Εκείνη την περίοδο «της μεγάλης απομόνωσης, στην καρδιά της, στην κορύφωση της μοναξιάς, το καλοκαίρι του 2012», ξεκίνησε να γράφει το βιβλίο, η έκδοση του οποίου προκάλεσε οξεία πολιτική αντιπαράθεση, με τη Νέα Δημοκρατία να επαναλαμβάνει τα περί σχέσεως της Αριστεράς με την τρομοκρατία εστιάζοντας στον Νίκο Γιαννόπουλο που επιμελήθηκε και προλόγισε το βιβλίο, και με μερίδα μεγάλων Μέσων Ενημέρωσης να εγκαλεί τον συγγραφέα αλλά και τον εκδοτικό οίκο που τόλμησε να το εκδώσει.

Ελάχιστες ημέρες από την κυκλοφορία του, το βιβλίο του Δημήτρη Κουφοντίνα «Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη» ήδη έχει εξαντληθεί και πάει για δεύτερη έκδοση.

«Κομμάτι της αλήθειας»

Για το περιεχόμενό του έχουν γραφτεί πολλά, από πολλούς. Για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες κυοφορήθηκε μέσα στην απομόνωση του κελιού, τις εσωτερικές διεργασίες του συγγραφέα, που κάποια στιγμή, μετά από ένα ισχυρό σωματικό σοκ, το άφησε για περίπου ένα χρόνο, αλλά και για την επιλογή να γράψει το συγκεκριμένο «κομμάτι της αλήθειας», μιλάει ο ίδιος στην «Εφ.Συν.».

Τόσο χρόνια, μας λέει, «το είχα μέσα μου, πίεζε να βγει. Οσο πάλευα με τα κλασικά εργαλεία των ιστορικών να τιθασεύσω το έντυπο υλικό που άπλωνε σιγά σιγά και γέμιζε όλο το κελί, τόσο πιο πολύ πίεζε να βγει. Στα χειρόγραφα στα οποία ταξινομούσα αντικειμενικά, ιστορικά γεγονότα, σταθμούς και ρεύματα, στο περιθώριό τους σημείωνα μια φράση, μια εικόνα από τα παλιά που ανάβλυζε. Ο παλιός παράνομος Αντώνης έλεγε το λογάκι του, έκλεινε συνωμοτικά το μάτι, διεκδικούσε τον χώρο του».

• Και πώς πήρε τελικά την απόφαση;

Απλώς «μια ξάγρυπνη νύχτα παραμέρισα έντυπα και χειρόγραφα, άνοιξα μια γωνία στο πλαστικό τραπέζι, άνοιξα τη δίοδο να βγει ο συμπιεσμένος ατμός, ξημέρωσε, μεσημέριασε, ξαναβράδιασε και εγώ συνέχισα να γράφω».

Ο Δημήτρης Κουφοντίνας έγραφε, έσβηνε με μπλάνκο, ξανάγραφε τις σελίδες.

«Το πιο δύσκολο είναι με τις μεταφράσεις, λέει, που δεν μπορείς να υποχρεώσεις τον “δαχτυλογράφο” του εκδοτικού οίκου να παιδεύεται με τα χειρόγραφά σου. Το πρώτο βιβλίο που μετέφρασα το έγραψα τρεις φορές. Κοντά 2.000 χειρόγραφες σελίδες συνολικά. Χειροτεχνία. Μανουφακτούρα».

Εγραφε νύχτα κυρίως, μέχρι το χάραμα. Αλλά και πρωί, απόγευμα. Συνέχεια…

«Μέχρι να παραλύσει το χέρι απ’ το σφίξιμο του στιλό. Ή να παραφορτιστεί το μυαλό κι η καρδιά».

• Γιατί στο χέρι; τον ρωτάμε αφελώς.

«Δεν έχουμε κειμενογράφο. Το υπουργείο το θεωρεί διαβολικό εργαλείο, θέλει να μας σωφρονίσει με τις παλιές μεθόδους. Το αποτέλεσμα είναι ένα χειρόγραφο όλο σβησίματα, παραπομπές, πυκνή γραφή ανάμεσα στις αράδες. Πραγματικά η Αννα, η Αρια, ο Νίκος, ο άλλος Νίκος έκαναν μεγάλη προσπάθεια να βγάλουν άκρη. Και η Αγγελική, βεβαίως, παρ’ ότι από σεμνότητα δεν θέλει να αναφέρω τη συμβολή της, πολύτιμη και αναντικατάστατη, που δίχως αυτήν δεν θα ’χε βγει το βιβλίο αυτό».

• Πόσο κράτησε η γραφή;

«Ολο σχεδόν το καλοκαίρι του 2012. Σταμάτησα τον Σεπτέμβριο, όταν με κάλεσαν μάρτυρα υπεράσπισης οι σύντροφοι του Επαναστατικού Αγώνα. Αρχές Σεπτεμβρίου του 2012».

• Γιατί σταμάτησε τότε;

«Ηταν ένα ισχυρό σωματικό σοκ, ένας δραστικός βομβαρδισμός στις αισθήσεις. Είχα δέκα χρόνια να βαδίσω τόσες δεκάδες μέτρα, απ’ το υπόγειο κελί μέχρι τη διπλανή αίθουσα του δικαστηρίου. Χρόνια να δει το μάτι σε ευθεία μεγαλύτερη από τα 18 μέτρα του προαυλίου. Η κατάμεστη αίθουσα μου φάνηκε επίπεδη, από τις δύο διαστάσεις της ξαφνικά ξεκόλλησε μια φιγούρα, ο Κώστας Γουρνάς, με αγκάλιασε. Ο πρόεδρος, η μια δικαστής, ο εισαγγελέας με άκουγαν προσεκτικά, ξανάζησα λίγο τις δικές μας δίκες. Φεύγοντας, συνθήματα. Χαιρέτησα με τη γροθιά».

Υστερα «το άφησα κοντά ένα χρόνο. Ενδιάμεσα έκανα μεταφράσεις, το άφηνα να ωριμάζει μέσα μου. Επειτα ανήμερα 17 Νοέμβρη 2013 το ξανάπιασα και με εξοντωτικούς ρυθμούς το τελείωσα μέσα σε τρεις μήνες. Ουσιαστικά όμως το δούλευα μέχρι την παραμονή, πριν μπει στο τυπογραφείο».

• Ζήτησε μια πρώτη γνώμη για το χειρόγραφο;

«Η πρώτη γραφή ήταν γύρω στις 160 χειρόγραφες σελίδες. Συνοπτική, πυκνή, συμπυκνωμένη. Την έστειλα σε τρεις συντρόφους. Ρωτούσα τη γνώμη τους. Επρεπε να συνεχίσω; Να επεκταθώ στο ίδιο πνεύμα; Δεν ξέρω αν θα ήθελαν να αναφέρω τα ονόματά τους. Δεν νομίζω να έχουν πρόβλημα, όμως δεν τους έχω ρωτήσει».

• Ποιες ήταν οι εσωτερικές διεργασίες κατά τη γραφή;

«Για μένα, φυλακή δεν είναι το κελί, το υπόγειο, το τσιμέντο, τα σίδερα. Φυλακή είναι η απάρνηση, η προδοσία, ο διαχωρισμός. Αυτό είναι που πονά. Η φυλακή είναι ένα αναμενόμενο, ένα “φυσικό” ενδεχόμενο για τον παράνομο. Ενα “ατύχημα” πάλης των τάξεων. Σαν το ατύχημα του εργάτη, του οικοδόμου στη σκαλωσιά. Φυλακή για μένα ήταν το μη αναμενόμενο: η προδοσία συντρόφων και ιδεών».

Στην αρχή, ο Δημήτρης Κουφοντίνας είχε ξεκινήσει να γράφει την ιστορία της μεταπολιτευτικής ένοπλης πάλης.

«Τελικά, μ’ αυτό το βιβλίο έδωσα μια συμβολή σ’ αυτή την ιστορία».

Εξηγεί ότι δεν έδωσε το βιβλίο που αρχικά σχεδίασε, κυρίως γιατί «μέσα από τη φυλακή δεν είχα πρόσβαση στις πηγές που ήθελα. Ξεκινώντας από τα σώματα των εφημερίδων, περνώντας στα έντυπα και τα βιβλία, και φτάνοντας στις πηγές της προφορικής μας ιστορίας. Ομως δεν έχω παραιτηθεί από αυτήν την ιδέα».

• Λες, τον ρωτήσαμε, δεν θα πω την αλήθεια ολόκληρη, όμως ό,τι πω θα είναι αλήθεια. Με ποια κριτήρια λες αυτά και όχι άλλα;

«Προφανώς -απαντά- όλη την αλήθεια τη λέει ένας απόμαχος, ένας συνταξιούχος. Στα εγγονάκια του ή στον επίμονο ιστορικό που θα τον αναζητήσει στα βαθιά γεράματα. Αλλά και πάλι δεν θα πει τα πάντα, πολλά θα τα πάρει μαζί του, έτσι πρέπει.

Για μένα αποκλειστικό κριτήριο είναι πώς θα συμβάλω όσο μπορώ, ως διαρκώς δρων πολιτικό ον, στη συζήτηση, στις διεργασίες για την αυτογνωσία και την προοπτική του κινήματος. Ιδιαίτερα σήμερα που γύρω η χώρα διαλύεται, ο λαός καταστρέφεται και είναι επείγουσα ανάγκη ένας σηκωμός».

Για τον θόρυβο, την οξεία πολιτική αντιπαράθεση που προκάλεσε το βιβλίο, για το οξύμωρο αυτοί που τον χαρακτηρίζουν ποινικό να χρησιμοποιούν το βιβλίο για πολιτική αντιπαράθεση με την Αριστερά, απαντά:

«Η κοινωνική σύγκρουση»

«Διαχρονικά η εξουσία, οι κυρίαρχοι, δημιουργούν πάντοτε την εικόνα ενός δαιμονικού τέρατος για να ξορκίσουν και να καταστείλουν τη λαϊκή εξεγερτικότητα. Απελάτες, κλέφτες, συμμορίτες, τρομοκράτες, είναι μερικά από αυτά τα ονόματα. Που όμως η λαϊκή ψυχή τα αντιστρέφει. Πιστεύει στα σοβαρά κανείς ότι είμαστε απλοί ποινικοί; Οσο για την πολιτική αντιπαράθεση, το βιβλίο δεν είναι απλώς αφορμή γι’ αυτήν, είναι αιτία. Δεν κρύβει καμία οίηση αυτό. Η ουσία ενός τέτοιου βιβλίου είναι η κοινωνική σύγκρουση, πυρήνας του βιβλίου, η ιδεολογική πάλη. Αυτό που ζητούν από την Αριστερά δεν είναι η καταδίκη του βιβλίου, είναι η καταδίκη της δυναμικής υπεράσπισης των λαϊκών συμφερόντων. Αυτό που πρέπει να απαντήσει η Αριστερά στους ταξικούς επικριτές της είναι ότι δεν μπορούν αυτοί να χρησιμοποιούν όλα -μα όλα, τα πιο βίαια και τρομοκρατικά- τα μέσα εναντίον του λαού και η Αριστερά να μη διατηρεί το δικαίωμα να απαντήσει με τα μέσα που θεωρεί κάθε φορά πρόσφορα για να υπερασπίσει τα λαϊκά συμφέροντα, να σώσει τον λαό από την καταστροφή, τη δουλοπαροικία. Αυτός είναι ο ιστορικός της ρόλος. Το αντίθετό θα ήταν ιστορική προδοσία».

«Α, εντελώς άσχετα», λέει καθώς τελειώνει την κουβέντα μας, «μόλις έμαθα ότι οι βουλευτές ψήφισαν την άρνηση του αναδρομικού “πόθεν έσχες” για τους ίδιους. Αλήθεια, τι έγινε με εκείνες τις περιβόητες λίστες; Ή τη λίστα Χριστοφοράκου; Ή τη φυγάδευση του Καραβέλα;».

Κυριακή, 9 Μαρτίου 2014

Η συνέντευξη που ζήτησε το "Βήμα", λογοκρίθηκε και δημοσιεύτηκε στο "Χωνί"

Εισαγωγή της εφημερίδας:


Ο Δημήτρης Κουφοντίνας είναι το πρόσωπο των ημερών.

Η κυκλοφορία του βιβλίου του, «Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη», από τις εκδόσεις Λιβάνη έσκασε σα βόμβα. Κάποιοι μίλησαν για «ματωμένα χρήματα», άλλοι «αναγούλιασαν», όμως ο κόσμος έσπευσε στα βιβλιοπωλεία, εξαντλώντας τα 10.000 αντίτυπα της πρώτης έκδοσης μέσα σε λίγες ώρες.
Ο επιχειρησιακός αρχηγός της 17Ν, της οργάνωσης που σημάδεψε τη μεταπολίτευση όσο καμία άλλη, παραμένει έγκλειστος στις φυλακές Κορυδαλλού επί 12 έτη. Γράφοντας μέσα από το κελί, βρέθηκε πάλι στο επίκεντρο της επικαιρότητας. Τόσο, που ακόμη και η εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη -ό,τι πιο συστημικό έχει να… επιδείξει το ελληνικό μιντιακό κατεστημένο- σκίστηκε για να εξασφαλίσει την πρώτη και αποκλειστική συνέντευξη του φυλακισμένου συγγραφέα. Και την εξασφάλισε Μόνο που, μετά… άλλαξε γνώμη! Και, λίγο πριν το κλείσιμο της εφημερίδας, κατά τις 8μ.μ της Παρασκευής ενημέρωσε ότι δεν προτίθεται να δημοσιεύσει τη συνέντευξη γιατί -λέει- «δεν έχει να πει τίποτε καινούριο»!
Το ΧΩΝΙ δημοσιεύει το πλήρες κείμενο της συνέντευξης, ώστε να κρίνουν οι αναγνώστες αν ο Δημήφης Κουφσντίνας λέει «κάτι καινούριο». Αν αυτός ήταν ο πραγματικός λόγος που ΤΟ ΒΗΜΑ, αφού κίνησε γη και ουρανό για να εξασφαλίσει την πρώτη συνέντευξη του συγγραφέα, αποφάσισε τελικά να μην τη δημοσιεύσει Να πετάξει, δηλαδή οτον κάλαθο των άχρηστων μια αδιαμφισβήτητη δημοσιογραφική επιτυχία, μετά το ντόρο όλων των τελευταίων ημερών.


 Γιώργος Χριστοφορίδης

Ακολουθεί η συνέντευξη:


■ Κυκλοφόρησε το βιβλίο σας και από την πρώτη ματιά, από το εξώφυλλο ήδη ξεκίνησε ο προβληματισμός και δέχεστε σφοδρές επικρίσεις. Σας κατηγορούν ότι ήδη από το εξώφυλλο επιχειρείτε «καπηλεία» ιστορικών γεγονότων με μεγάλη σημασία. Τι έχετε να πείτε;



- Συγκινητικό ίο ενδιαφέρον των επικριτών μου για την ιστορία των αγώνων αυτού του τόπου. Και γεννιέται η απορία, τόσο πολύ, τόσοι πολλοί από τους επικριτές μου εμπνέονται ξαφνικά από τον ένοπλο αγώνα του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ και από την εξέγερση του Νοέμβρη;

Ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους. Για μένα το εξώφυλλο του βιβλίου συμβολίζει τη συνέχεια του αγώνα, νοιώθω παιδί αυτών των αγώνων. Οι επικριτές μας ας μείνουν αυτό που είναι, παιδιά των ταγματασφαλιτών, των εκοφιτών, αυτών που στήριξαν με άμεσο και έμμεσο τρόπο τα αυταρχικά καθεστώτα της πρόσφατης ιστορίας και απολαμβάνουν διαχρονικά τους καρπούς των κόπων τους.


■ Μίλησαν πολύ για επιδίωξη προσωπικού κέρδους από το βιβλίο και κάποιοι μίλησαν για «ματωμένα χρήματα».



- Ναι είναι «ματωμένα» τα χρήματα της δικής μας πλευράς. Για τους αδύναμους, τους άνεργους, τους νέους που πλημμύρισαν τα βιβλιοπωλεία, όπου σε λίγες ώρες εξαντλήθηκαν τα 10.000 αντίτυπα της πρώτης έκδοσης, αυτά τα 15 ευρώ της τιμής, στις συνθήκες της κρίσης, αντιπροσωπεύουν κόπο και αίμα.

Απέναντι μας υπάρχουν τα πραγματικά αιματοβαμμένα  χρήματα: Των πάμπλουτων -μέσα στην κρίση- ανεπάγγελτων, μεγάλων πολιτικών οικογενειών. Της ΛΜΑΤ που θησαυρίζει και τώρα ακόμη, απομυζώντας και την τελευταία σταγόνα αίματος της κοινωνίας, και που μπορεί, σε καιρό κρίσης, να διαθέτει τα κλεμμένα για να απεργάζεται τα επόμενα σχέδια κατά του λαού και να αμείβει μέσα στα άλλα πλουσιοπάροχα τους τηλεαστέρες επικριτές μας που την υπηρετούν.
Οσο για το «προσωπικό κέρδος», όταν ύστερα από 12-14 μήνες προκύψει κάτι από συγγραφικά δικαιώματα, αυτά τα χρήματα θα χρησιμεύσουν για να στηρίξουν λίγο τις οικογένειες των πολιτικών κρατούμενων, που οι άνθρωποι τους καταδιώκονται, στοχοποιούνται, αποκλείονται από την πρόσβαση σε δουλειά και υποφέρουν.


■ Γιατί επιλέξατε τις εκδόσεις Λιβάνη: Γιατί δεν βάλατε το βιβλίο σας στο Internet ας πούμε;



- Πρώτα απ” όλα να πω ότι αγαπώ τα βιβλία σαν τέτοια. Το βιβλίο είναι όμορφο να μπορείς να το κρατάς, να το χαϊδεύεις, να το ξεφυλλίζεις. Αρα, δεν θα επέλεγα το Internet.

Οσο για την επιλογή του έκδοτη, όπως έχετε δει, στα 10 τελευταία χρόνια συνεργάστηκα σαν μεταφραστής και σε (άτυπη) επιμέλεια βιβλίων με διάφορους μικρούς εκδοτικούς οίκους, που με στήριξαν και με τίμησαν και τιμώ το θάρρος τους να βγάλουν τα βιβλία τους με το όνομά μου.
Αυτό το βιβλίο ήταν βέβαιο ότι θα δεχόταν μια λυσσαλέα επίθεση. Και το κόστος μιας τέτοιας επίθεσης θα μπορούσε να συντρίψει ένα μικρό εκδοτικό εγχείρημα, που είναι εκτεθειμένο στο μένος των εχθρών μας. Ενας εκδοτικός οίκος σαν τον Λιβάνη θα μπορούσε να πάρει ένα τέτοιο ρίσκο χωρίς να συντριβεί. Αυτός ήταν ο λόγος που απευθύνθηκα στον Λιβάνη, που ήδη από παλιά είχε εκδηλώσει ενδιαφέρον και ανταποκρίθηκε θετικά και αυτήν τη φορά.
Πρέπει όμως εδώ, να σας αποκαλύψω και κάτι ακόμη: συμβαίνει να μας έχει συνδέσει μια παλιά γνωριμία με τον οίκο Λιβάνη. Με τον Ηλία Λιβάνη καθόμασταν σε διπλανά θρανία, μαθητές, όταν πηγαίναμε μαζί στο 5ο Γυμνάσιο Εξαρχείων!


■ Τι θα λέγατε: Εχουν δίκιο αυτοί που επικρίνουν την έκδοση αυτού του βιβλίου;



- Ο,τι υπάρχει στο βιβλίο είναι αλήθειες που τεκμηριώνονται με δικαστικές αποφάσεις και εισαγγελικά πορίσματα και με αδιάψευστα στοιχεία που αναδείχθηκαν και στη δίκη.

Να σας θυμίσω ακόμη ότι όλα αυτά τα χρόνια, δημοσιεύτηκαν δεκάδες φορές άρθρα και συνεντεύξεις μου σε εφημερίδες κάθε τύπου και τα περισσότερα σε έντυπα του αστικού φάσματος του Τύπου. Και τα περισσότερα (αν όχι όλα) ήταν με αίτημα των εκδοτών. Τότε βέβαια δεν ήταν τόσο βαθιά η κρίση δεν τα έπαιζαν όλα για όλα, τόσο πολύ όσο σημερα.
Ακούστε, τα μνημόνια κάνουν αναγκαία την ανάλογη μνημονιακή «δημοκρατία»: που θα καίει σωρούς τα επαναστατικά βιβλία, όπως τα φασιστικά καθεστώτα που είχαν ανακύψει μετά τη μεγάλη κρίση το 1929. Που θα καταδιώκει, όχι μόνον αυτούς που τα γράφουν αλλά και αυτούς που τα διαβάζουν.
Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι οι πιο εξέχοντες τηλεεπικριτές μας μόλις μέχρι πριν από λίγους μήνες κόπτονταν για τη δημιουργία μιας «σοβαρής» Χρυσής Αυγής!
Ξέρετε, η ιδεολογική καταστολή είναι βασικό μνημονιακό προαπαιτούμενο.


■ Τι θα είχατε να πείτε για την σημερινή κατάσταση και το ρόλο της Αριστεράς σημερα στην Ελλάδα;



- Τα βλέπουμε, τα ζούμε. Φωνάζαμε από το 1985, από το 2008 μιλώ συνεχώς με άρθρα και συνεντεύξεις για αυτά που φαινόταν ότι έρχονται. Για την απόλυτη κοινωνική και εθνική καταστροφή την αποικιοποίηση της χώρας, τη δουλοπαροικία των εργαζόμενων. Σημερα, είναι πιο αναγκαίο από ποτέ ένα μέτωπο λαϊκής σωτηρίας.

Και η Αριστερά πρέπει να καταλάβει, ότι όταν την χαϊδεύουν, όσο την χτυπούν συγκαταβατικά στην πλάτη, αυτό σημαίνει ότι δεν είναι στο σωστό δρόμο, ότι θα εξευτελιστεί, θα σβήσει. Οταν όμως συγκρούεται, όταν την πολεμούν, τότε στέκει καλά στον ιστορικό της ρόλο.


■ Πώς θα σχολιάζατε το γεγονός ότι σημερα  οι ομάδες ένοπλης βίας στελεχώνονται κυρίως από παιδιά αστικών οικογενειών;



- Δεν ξέρω αν ισχύει αυτό. Αν όμως είναι έτσι, περισσότερη τιμή τους που απαρνήθηκαν την τάξη των πλούσιων για να παλέψουν για τα συμφέροντα των φτωχών. Αφιερώνω και σ” αυτούς το βιβλίο μου που το διατρέχουν δυο βασικές ιδέες: Υποκειμενικά, η σύγκρουση των αξιών, που τους οδήγησε κι αυτούς στο λαϊκό μετερίζι. Και αντικειμενικά η συνέχιση του αγώνα, που απαιτεί τη γείωση με την επαναστατική παράδοση και την εναρμόνιση της δυναμικής πάλης με τους ρυθμούς των κινημάτων.






Τρίτη, 4 Μαρτίου 2014

"Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη" | Κουφοντίνας Δημήτρης

Εκείνο το βράδυ στα Σεπόλια έγιναν πολλές αναποδιές. Ήμασταν τέσσερις, είχαμε επισημάνει μια καμιονέτα. Στην οδό Αυλώνος, όπως κατεβαίναμε από τη Ρόδου.
Τα δύο περιπολικά είχαν κατεβεί από την οδό Ρόδου. Το πρώτο προσπέρασε τη γωνία με την Αυλώνος, ύστερα έκανε όπισθεν. Πετάχτηκε ένας, ο καουμπόης. Με προτεταμένο το περίστροφο και την αλαζονεία της εξουσίας διέταξε «Ψηλά τα χέρια». Λάθος πόρτα χτύπησε. Βουτήξαμε πίσω από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Ανταλλάξαμε πυροβολισμούς. Ο καουμπόης καλύφθηκε. Νομίζω τον πήρε μια σφαίρα. Αργότερα, μετά τους πυροβολισμούς του εναντίον μου. Καλύφθηκαν και οι άλλοι από τα δύο περιπολικά που κατέβηκαν τη Ρόδου. Ρίχναμε αραιά πυρά – δεν είχαμε πολλές σφαίρες. Μία μία, να τους κρατάμε καθηλωμένους όσο αποχωρούσαμε.
Υποχωρούσαμε στην Αυλώνος. Πήρα μια χειροβομβίδα από ένα σύντροφο. Την πέταξα πίσω από τους οχυρωμένους αστυνομικούς. Πάνω που είχαν ξεθαρρέψει και έβγαιναν από το καβούκι τους. Λούφαξαν ξανά. Ο ένας από αυτούς είχε βγει στη μέση του δρόμου με το αυτόματο, έτοιμος να ρίξει. Θα μας χτυπούσε, θα χτυπούσε και το συγκεντρωμένο κόσμο πίσω μας. Έριξα τη χειροβομβίδα εκεί, για να λουφάξει. Ανάμεσά τους. Εκεί δεν υπήρχε κόσμος, δεν κινδύνευε κανένας, μόνο οι αστυνομικοί τραυματίστηκαν, τρόμαξαν, κρύφτηκαν. Υποχωρήσαμε στην Αυλώνος, προς Αθήνα. Πολλά αυτοκίνητα είχαν σταματήσει, έκλειναν το δρόμο. Μπροστά ήταν ένα παλιό ταξί. Βγάλαμε τον πελάτη του. Βγάλαμε τον ταξιτζή. «Μια στιγμή να πάρω τις εισπράξεις», «Καλά, πάρ’ τες».
Οι αστυνομικοί από τη μεριά της Ρόδου πήγαν να ξεμυτίσουν. Τους φώναξα «Ρίχνω κι άλλη χειροβομβίδα». Ξαναλούφαξαν. Πρώτος αυτός με το αυτόματο.
Ένα –τρίτο ή τέταρτο;– περιπολικό ήρθε στην Αυλώνος από τη μεριά της Αθήνας. Μπλοκαρίστηκε από τα σταματημένα αυτοκίνητα. Κατέβηκαν, μας έριχναν από πίσω, από δυο τρία μέτρα απόσταση. Ανταποδώσαμε τα πυρά. Ξεκίνησα αργά, έστριψα αριστερά, στη Χρηστομάνου, ξανά αριστερά στη Δυρραχίου, ξανά αριστερά, πήρα την Αγίου Μελετίου. Ακούσαμε σειρήνα πίσω μας. Είπα να πετάξουν χειροβομβίδες. Δεν μας κυνηγούσαν, μετέφεραν τους τραυματίες τους. Όταν άκουσαν τις εκρήξεις, εξαφανίστηκαν με ιλιγγιώδη ταχύτητα.

Σημείωμα του εκδότη

Ο Εκδοτικός Οίκος Λιβάνη έχει αποδείξει την πίστη του στον πλουραλισμό των ιδεολογικών, πολιτικών, κοινωνικών και πολιτιστικών ρευμάτων. Οι εκδόσεις μας κατά τη διάρκεια της πενηντάχρονης περίπου διαδρομής τους έχουν δείξει ότι δεν έχουν εμμονές σε μονομερείς αφηγήσεις για κρίσιμα θέματα της ιστορικής εξέλιξης στην Ελλάδα και δεν διακατέχονται από προκαταλήψεις. Πιστεύουμε ότι πρέπει να φωτιστούν όλες οι πτυχές της ελληνικής ιστορίας σε κρίσιμες και αμφισβητούμενες ιστορικές περιόδους. Με πίστη σε αυτή τηναρχή της διερεύνησης κρίσιμων φάσεων της ιστορικής και πολιτικής εξέλιξης και με μοναδικό κριτήριο να χυθεί άπλετο φως, προχωρήσαμε στην έκδοση του βιβλίου αυτού. Είναι αυτονόητο ότι ο Εκδοτικός Οίκος, βασιζόμενος στις παραπάνω αρχές, έχει εκδώσει και άλλα βιβλία σχετικά με την ύπαρξη και τη δράση της 17Ν, που αποδεικνύουν κάθε φορά ότι η έκδοση ενός βιβλίου δεν σημαίνει ότι ο Εκδοτικός Οίκος συμμερίζεται ή ταυτίζεται με τις απόψεις των συγγραφέων. Οι απόψεις που αναλύονται από το συγγραφέα στο βιβλίο αυτό είναι αντίστοιχες με τα κείμενα των προκηρύξεων της 17Ν, όπως αυτά έχουν δημοσιοποιηθεί από τα ΜΜΕ (εφημερίδες - ραδιόφωνα - τηλεόραση - internet) και επίσης έχουν αναδειχθεί μέσα από τη διαδικασία της πολύκροτης δίκης και έχουν καταχωριστεί στα πρακτικά της δίκης.

Πέμπτη, 23 Ιανουαρίου 2014

Η 17Ν έκλεισε το 2002

«Όπως έχω πει ξανά, ο ιστορικός κύκλος της 17Ν έχει κλείσει. Το έχω δηλώσει το 2002, όταν υπεράσπιζα την τιμή της οργάνωσης και τις επαναστατικές αξίες που ευτελίζονταν από τις ομολογίες και τραυματίζονταν από το κενό της σιωπής.
Η 17Ν έκλεισε τον κύκλο της. Τα τελευταία χρόνια όμως στη χώρα μας στα πλαίσια του πολύμορφου κινήματος αντίστασης αναπτύσσεται ένα άλλο αντάρτικο. Νέου τύπου πιο μητροπολιτικό με χαρακτηριστικά διαφορετικά από το δικό μας. Το οποίο αναπόφευκτα θα πρέπει να λάβει υπόψη τη δική μας εμπειρία, όπως δοκιμάστηκε στην ιστορική της διαδρομή.
Η κάθε προσωπική επιλογή ένταξης σε αυτό το νέο αντάρτικο κρίνεται και θα κριθεί από αυτήν που ήταν πάντα ο πραγματικός αποδέκτης του λόγου μας, από την αγωνιζόμενη κοινωνία.
Και το κίνημα στην ώρα του θα αξιολογήσει στις διαφορετικές εκφάνσεις του και θα μετρήσει τις δυναμικές, τις προεκτάσεις και τις επιπτώσεις.

Εγώ όμως σήμερα από τη δική μου μεριά οφείλω να προειδοποιήσω προς κάθε κατεύθυνση, προς οποιονδήποτε επίδοξο διεκδικητή ότι κανείς δεν έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιεί και να καπηλεύεται το όνομα και την ιστορία της 17Ν, πολύ περισσότερο να δηλώνει συνεχιστής της.
Αλλιώς υπάρχει κίνδυνος να ξανακουστεί βάσιμα η γνωστή ρήση του Μαρξ για τη φάρσα της ιστορίας.»

Παρασκευή, 10 Ιανουαρίου 2014

«Να υπερασπιστούμε τις κατακτήσεις»

Μέσα στην άθλια καρικατούρα σκηνικού 2002, που επαναλαμβάνεται και γίνεται ακόμη πιο γελοία στις τωρινές συνθήκες της καταστροφής που συντελείται σε βάρος των εργαζομένων και των ανέργων του τόπου, για μια ακόμη φορά θα ήθελα να πω ότι, ανεξάρτητα από τη θέση που παίρνει ο καθένας απέναντι στο σύστημα της φυλακής, καθήκον μας είναι να υπερασπίσουμε τα όσα κατάκτησαν οι φυλακισμένοι και οι πολιτικοί κρατούμνενοι στις φυλακές της χωράς και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε όπως το  κάναμε μέχρι και σήμερα.