Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2015

Υπάρχουν Πολιτικοί Κρατούμενοι στην Ελλάδα;

Τον Μάιο του 1963 ο Αβέρωφ, υπουργός της κυβέρνησης Καραμανλή δήλωσε ότι «στην Ελλάδα δεν υπάρχουν πολιτικοί κρατούμενοι». Ότι από τους 937 κρατούμενους που έμειναν από τον «Συμμοριτοπόλεμο», οι περισσότεροι «έχουν καταδικασθή δια φόνους, οι άλλοι δε δια λίαν ενεργόν και επιβλαβή ανάμειξιν εις την κομμουνιστικήν επανάστασιν».

Έπρεπε να φτάσουμε στα τέλη του 2015, επί «αριστεράς» κυβερνήσεως, για να ζηλέψει ένας υπουργός τη δόξα του Αβέρωφ και να δηλώσει στη Βουλή ότι «στην Ελλάδα δεν υπάρχουν πολιτικοί κρατούμενοι». Μίλησε «επιστημονικά», υποστήριξε...

Θα μπορούσαμε να του απαντήσουμε επιστημονικά. Για την υποκειμενική, την αντικειμενική, τη μικτή θεωρία. Για τα πολιτικά κίνητρα, την πολιτική στόχευση των επαναστατικών οργανώσεων. Για την υπεράσπιση από την πλευρά τους του κορυφαίου κοινωνικού αγαθού, των λαϊκών συμφερόντων. Για το ότι έπληξαν ένα «βασικό έννομο πολιτικό αγαθό» της εξουσίας, την εικόνα του άτρωτου και παντοδύναμού της. Για τα πολιτικά αποτελέσματα που παρήγαν αυτές οι οργανώσεις και για τα πολιτικά αποτελέσματα που παράγουν οι πολιτικοί κρατούμενοι, όσοι προσπαθούν να τιμήσουν αυτή την έννοια, η οποία έχει χαραχτεί ανεξίτηλα στη συλλογική μνήμη από εκείνους τους λαμπρούς αγωνιστές που άγιασαν τους τόπους των φυλακών, των εξοριών, των σκοπευτηρίων.

Όμως αυτή δεν είναι απλώς μια επιστημονική συζήτηση. Η κυβέρνηση ένιωσε την ανάγκη να προβεί σε μια πολιτική δήλωση κοινωνικών φρονημάτων. Ένιωσε υποχρεωμένη να ξεκαθαρίσει απέναντι σε ξένους και εγχώριους ισχυρούς ότι και στο ζήτημα των πολιτικών κρατουμένων θα υπάρχει «συνέχεια του κράτους». Ότι θα συνεχιστεί το ειδικό καθεστώς διακρίσεων απέναντι στους πολιτικούς κρατούμενους. Γιατί μπορεί τυπικά σήμερα να έχει καταργηθεί το καθεστώς κράτησης Γ' τύπου, όμως στην ουσία του, πέρα από τα μεγάλα λόγια, παραμένει αναλλοίωτο ως καθεστώς εξαίρεσης και ειδικής αντιμετώπισης των πολιτικών κρατουμένων.

Υ.γ. 1

Είναι γνωστό ότι ποτέ στην Ελλάδα δεν υπήρξαν πολιτικές δίκες, ούτε πολιτικοί κρατούμενοι. Πάντοτε ειδικά δικαστήρια δίκαζαν με ειδικούς νόμους (Γ' ψήφισμα, 375, 509, σύγχρονοι τρομονόμοι) όχι πολιτικούς αντιπάλους της εξουσίας, αλλά «ζωοκλέφτες», «κατσαπλιάδες», «κατασκόπους», «τρομοκράτες». Και κατασκεύαζαν πάντα «εθνικές κολυμπήθρες» και ειδικές φυλακές για τον εγκλεισμό όσων δεν υπέγραφαν διαφόρων ειδών δηλώσεις μετανοίας.

Υ.γ. 2

Να θυμίσουμε, ακόμα, ότι και άλλες «δημοκρατικές» κυβερνήσεις τηρούσαν την ίδια στάση. Η ιέρεια του νεοφιλελευθερισμού Θάτσερ μαζί με την ΤΙΝΑ (δεν υπάρχει εναλλακτική πρόταση) - που υιοθέτησαν και οι δικοί μας «αριστεροί» - αρνιόταν λυσσαλέα να αναγνωρίσει στα μέλη του ΙRΑ την ιδιότητα του πολιτικού κρατούμενου. Και χρειάστηκε να δώσουν τη ζωή τους στην απεργία πείνας μέχρι θανάτου ο Μπόμπι Σαντς και εννιά σύντροφοί του για να υποχωρήσει η σιδερένια εξουσία της Θάτσερ.

Υ.γ. 3

Ο αφορισμός «δεν υπάρχουν πολιτικοί κρατούμενοι στην Ελλάδα» έγινε στη Βουλή, μπροστά σε εκπροσώπους ενός πολιτικού συστήματος που βαρύνεται με το έγκλημα εσχάτης προδοσίας που οδηγεί στην εξόντωση έναν ολόκληρο λαό. Και μπροστά σε εκλεκτούς εκπροσώπους του που θα έπρεπε να βρίσκονται στη φυλακή για ποινικά εγκλήματα, για μίζες στα εξοπλιστικά, ζίμενς και τόσα άλλα.

Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2015

«Σφηκοφωλιά»

Ο Ε. Σνόουντεν, πρώην μέλος της NSA και ιδρυτής των Wikileaks, αποκάλυψε τον Ιούλιο του 2014 ότι το ISIS δημιουργήθηκε από τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, της Βρετανίας και του Ισραήλ. Μάλιστα ο ίδιος ο αρχηγός του ISIS, ο Μπαγνάντι, εκπαιδεύτηκε εντατικά επί έναν χρόνο από τη Μοσάντ, ανάμεσα στα άλλα και στη θεολογία και τη ρητορική.

Ο ρόλος που είχαν δώσει στο ISIS ήταν η στρατολόγηση μισθοφόρων από όλον τον κόσμο, με σκοπό τη συμβολή του στην ανατροπή του Άσαντ, και την εκπλήρωση των γενικότερων γεωπολιτικών σκοπών τους στη Μέση Ανατολή. Είχαν ονομάσει κωδικά το ISIS «Σφηκοφωλιά».

Η ονομασία αυτή αποδείχτηκε τρομακτικά εύστοχη. Με την αρχική χρηματοδότηση και τροφοδότηση με όπλα από τους δυτικούς ιμπεριαλισμούς (ανάμεσά τους και τον γαλλικό), τη διαρκή ενίσχυση από τους υπεραντιδραστικούς συμμάχους των Δυτικών στην περιοχή, και στο κενό που άφησε η αποτυχία των διάφορων συμμοριών που ονομάστηκαν «αντάρτες», η σφηκοφωλιά θέριεψε.

Το μικρό τέρας του ISIS, που είχε εκτραφεί από το μεγάλο τέρας του ιμπεριαλισμού, αυτονομήθηκε σε μεγάλο βαθμό. Στο εύφορο έδαφος του φονταμενταλισμού που λίπαιναν οι γενοκτονίες ναζιστικού τύπου των ισχυρών της γης, οι οποίοι στόχευαν τους πλούσιους φυσικούς πόρους της Μέσης Ανατολής, το βάρβαρο ISIS γιγαντώθηκε. Η σφηκοφωλιά στράφηκε εναντίον (ορισμένων, μόνο...) από τους δημιουργούς της, όπως πρόσφατα στο Παρίσι.

Χτύπησαν αμάχους, στο όνομα μιας ανταπόδοσης της ιμπεριαλιστικής βίας, με την εκμετάλλευση της διάθεσης για εκδίκηση των καθημαγμένων και λεηλατημένων λαών της Μέσης Ανατολής, με τη χρησιμοποίηση της οργής και της απελπισίας των εξαθλιωμένων και περιθωριοποιημένων νέων στα υποβαθμισμένα προάστια.

Η βαρβαρότητα του μικρού τέρατος του ISIS όμως δεν καλύπτει ούτε δικαιώνει τη θηριωδία του μεγάλου ιμπεριαλιστικού κτήνους. Που συνεχίζει τη γενοκτονία και τη λεηλασία στο εξωτερικό, αλλά και τη στρατιωτικοποίηση στο εσωτερικό. Που συνεχίζει να δημιουργεί και να εκτρέφει τέρατα. Που συνεχίζει να σπέρνει ανέμους, για να θερίζει τις θύελλες της απελπισίας και της εκδίκησης.

Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2015

Χαιρετισμός - Παρέμβαση στην παρουσίαση του βιβλίου «Γέλιο του νερού»

Φίλοι και σύντροφοι, καλησπέρα!

Η σημερινή μας συνάντηση είναι μια στιγμή αλληλεγγύης. Μια στιγμή συνάντησης των απέξω με τους απομέσα. Μια στιγμή συντονισμού μα, όταν ενεργοποιούνται οι απέξω και γίνονται ενεργοί οι απομέσα, κομμάτια όλοι του ίδιου κινήματος.

Η αλληλεγγύη είναι η συνθήκη που καταλύει τα τείχη. Κι αν έχουμε σήμερα τείχη... Τείχη της φυλακής, τείχη της εξορίας, τείχη περιοριστικών όρων. Ο καπιταλισμός ξέρει να υψώνει τείχη εγκλεισμού και απομόνωσης των πολιτικών του αντιπάλων. Όπως ξέρει να υψώνει τείχη αλλοτρίωσης και απομόνωσης μέσα στην κοινωνία, να κατακερματίζει τις κοινωνικές αντιστάσεις.

Εμείς οφείλουμε να γκρεμίζουμε τείχη. Κάθε είδους.

Η αλληλεγγύη είναι η συνθήκη που καταλύει τείχη. Όμως για να λειτουργεί με όλο το νόημα και τον δυναμισμό της, προϋποθέτει την ενότητα, το άνοιγμα δρόμων ανάμεσα σε κάθε συλλογικότητα, σε κάθε τάση και έκφραση του κινήματος.

Ενότητα δεν θα πει ταυτοποίηση. Καθένας έχει την ιδιαίτερη πολιτικοϊδεολογική του ταυτότητα, τη διεκδικεί και την υπερασπίζει - έτσι πρέπει - κι αυτό δεν είναι αδυναμία του κινήματος, είναι η δύναμη, το εύρος κι ο πλούτος του.

Ενότητα θα πει να πολεμάμε στον κοινό αγώνα, με κοινή στόχευση να αποσπάσουμε πόντο τον πόντο, ανάσα την ανάσα τη ζωή και την ελευθερία που μας κλέβουν, να υψώνουμε κοινά αναχώματα αντίστασης, να ετοιμάζουμε κοινές και συντονισμένες μικρές αντεπιθέσεις, προετοιμασία για τις μεγάλες και τις μεγαλύτερες...

Σήμερα δεν είναι μαζί μας η Αθηνά. Είναι πολύς καιρός που δεν κατεβαίνει τα σκαλιά της φυλακής μαζί με τους άλλους γονείς των πολιτικών κρατουμένων για το λειψό επισκεπτήριο.

Φρόντισαν όμως οι γονείς να μας φέρουν τη φωνή της. Μας συγκίνησε ο λόγος της, η τρυφερή και παρατηρητική της ματιά, η αισθαντική καρδιά, η βαθιά αγάπη που καθοδηγεί κάθε άνθρωπο που αξίζει να λέγεται άνθρωπος, αυτό το μεγάλο συναίσθημα που αναδίνεται από κάθε σελίδα του «Γέλιου του νερού».

Για τη λογοτεχνική αξία αυτού του βιβλίου θα μιλήσουν σήμερα άλλοι πιο αρμόδιοι από μένα. Εγώ θα πω μόνο ότι «το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό και πιο μεγάλο είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει».

Την Αθηνά την εξόρισαν στο νησί της Σαλαμίνας, μια πρακτική της εξουσίας που φέρνει στο νου άλλες εποχές, όταν οξυνόταν ο κοινωνικός πόλεμος και το καθεστώς εξάλειφε τους διαχωρισμούς ανάμεσα σε εμπόλεμους και αμάχους.

Έμελε σε μια «αριστερή» κυβέρνηση να συνεχίζει αυτή την άγρια τακτική της εξουσίας. Δεν είναι ανεξήγητο. Γιατί μπορεί αυτή η τακτική να έρχεται από το παρελθόν αλλά αφορά το μέλλον που μας προετοιμάζουν. Το ζοφερό μέλλον μιας νεοαποικίας θα περιλαμβάνει πολλή καταστολή.

Είναι στο χέρι μας να μετατρέψουμε αυτά τα όνειρα των ισχυρών σε εφιάλτες για αυτούς και το προσωπικό τους.

Είναι στο χέρι μας να αντιτάξουμε την ενότητα, τον αγώνα, την αλληλεγγύη, τα δικά μας όνειρα. Και να παλέψουμε για να λάβουνε επιτέλους εκδίκηση.

Γεια σας!

Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου 2015

Δήλωση αλληλεγγύης στην Ε. Στατήρη

Πριν από πέντε μήνες, μετά την απεργία πείνας των πολιτικών κρατουμένων, ψηφίστηκε η κατάργηση των φυλακών Γ' τύπου. Ωστόσο, το καθεστώς κράτησης Γ' τύπου παραμένει για εμάς ουσιαστικά το ίδιο.

Παραμένει το καθεστώς εξαίρεσης, παραμένει ο διαχωρισμός, παραμένει η ιδιαίτερη μεταχείριση σε βάρος των πολιτικών κρατουμένων.

Παραμένει η εκδικητικότητα της εξουσίας απέναντι σε εκείνους που αμφισβήτησαν δυναμικά και ένοπλα το μονοπώλιο της κρατικής βίας.

Όμως η εκδικητικότητα αυτή επεκτείνεται, με τρόπο δειλό και φασιστικό, απέναντι και στους συγγενείς των πολιτικών κρατουμένων. Η εξουσία επαναφέρει, άλλη μια φορά, την παλιά πρακτική της ομηρίας. Εξορίζει την Αθηνά Τσάκαλου και της απαγορεύει να επισκεφθεί τα παιδιά της. Κρατά στη φυλακή επί έξι μήνες, χωρίς κανένα επιβαρυντικό νομικά στοιχείο, την Εύη Στατήρη, συντρόφισσα φυλακισμένου μέλους της ΣΠΦ, παραβιάζοντας νόμους, ακόμα και εισηγήσεις του αρμόδιου εισαγγελέα.

Αποδεικνύεται έτσι, άλλη μια φορά, ότι το κράτος έκτακτης ανάγκης παραμένει βασικό προαπαιτούμενο για την εφαρμογή και του νέου φρικαλέου μνημονίου, δια χειρός της «ευαίσθητης» στην τήρηση των δικαιωμάτων «αριστεράς».

Η Εύη Στατήρη βρίσκεται σήμερα στην ένατη μέρα απεργίας πείνας. Με όπλο και μετερίζι το ίδιο της το σώμα - αδύναμη σωματικά αλλά συγκινητικά ψυχωμένη - δεν παλεύει μόνο για την αυτονόητη αποφυλάκισή της. Η πάλη της είναι ένα μικρό κομμάτι του μεγάλου αγώνα που έρχεται από πολύ παλιά και μας θυμίζει ότι όλα αυτά που μας παίρνουν σήμερα, όλα τα δικαιώματα που σαρώνει η επίθεση του κεφαλαίου, κατακτήθηκαν με αγώνες που είχαν κόστος σε πόνο, σε δάκρυ, σε αίμα.

Γι αυτό η αλληλεγγύη όλων όσοι θέλουν να λέγονται αγωνιστές και άνθρωποι θα πρέπει να είναι δεδομένη και απλόχερη.

Δημήτρης Κουφοντίνας
Φυλακές Κορυδαλλού
Ειδική Πτέρυγα
22.9.2015

Σάββατο, 12 Σεπτεμβρίου 2015

Η φοβισμένη αριστερά

Το σκάφος του ΣΥΡΙΖΑ προσέκρουσε στον μνημονιακό βράχο στις Βρυξέλλες τη Δευτέρα 13 Ιουλίου. Το ναυάγιο ολοκληρώθηκε στη Βουλή στις 13 Αυγούστου, όταν ψήφισε το φρικαλέο μνημόνιο, μαζί με όλες τις άλλες μνημονιακές δυνάμεις. Από εκείνη τη στιγμή ο ΣΥΡΙΖΑ, ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς, το κόμμα που ευαγγελιζόταν τη ριζική αλλαγή στη ζωή του τόπου, ανήκει στο παρελθόν. Η ηγεσία του έκλεισε την αριστερή παρένθεση, έριξε την αυλαία η ίδια, με τον πιο άδοξο τρόπο.
Αυτοί που θα μπορούσαν να περάσουν τις ορθάνοιχτες πύλες της Ιστορίας επέλεξαν να περάσουν κάτω από τα καυδιανά δίκρανα της ατίμωσης, προδίδοντας την ελπίδα ενός ολόκληρου λαού, αποκαρδιώνοντας την Αριστερά στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο. Τώρα οι αριστεροί άνθρωποι, οι ναυαγοί του ονείρου, οι κωπηλάτες τόσων χρόνων και τόσου κόπου μένουν άφωνοι, μετέωροι, ματαιωμένοι. Αντιμέτωποι με τη χλεύη των εχθρών, με το άδειο βλέμμα και την τσακισμένη ψυχή των φίλων. Ηττηθήκαμε, λένε.
Ομως ποιος ηττήθηκε, ποια Αριστερά απέτυχε; Τώρα είναι ώρα περισυλλογής για όσους δεν εξόκειλαν στις νησίδες της παραίτησης, για όσους δεν ψάχνουν να γαντζωθούν από σαθρά απομεινάρια του ναυαγίου, από το ίδιο υλικό, αλίμονο, με το ναυαγισμένο σκάφος. Με τη σοφία της πικρής γνώσης, με τα μάτια και τον νου όσο ποτέ άλλοτε ανοιχτά στην αλήθεια των αναντίρρητων γεγονότων, με τα αυτιά ορθάνοιχτα στη βοή των επερχόμενων γεγονότων.
Δεν ηττήθηκε, δεν απέτυχε η Αριστερά. Επειδή η Αριστερά δεν είναι μία –ποτέ δεν ήταν μία–, πάντοτε όφειλε να έχει τον προσδιορισμό της. Αυτή που ηττήθηκε και απέτυχε, αυτή που υπέγραψε σε μια νύχτα την κατάργηση όλων των δικαιωμάτων που κατέκτησε η αγωνιζόμενη Αριστερά σε έναν αιώνα, αυτή είναι η ρεφορμιστική, η καθεστωτική, η φοβισμένη Αριστερά.
Εκείνη η Αριστερά που φοβάται τη λαϊκή εξεγερτικότητα και το επαναστατικό ξεπέταγμα της λαϊκής αυτοδιεύθυνσης που υπερβαίνουν και διαρρηγνύουν τα –ολοένα και στενότερα– μίζερα όρια του ρεφορμισμού της. Εκείνη η Αριστερά που αισθάνεται ευτυχής, όταν την κολακεύουν και την καταδέχονται στα σαλόνια τους ακόμα και πατριάρχες της φαυλότητας ή ουτιδανοί πολιτικοί, εκμηδενισμένοι στη λαϊκή συνείδηση, όταν την καλούν σε κάλπικη «εθνική ενότητα», πάντοτε όταν –τι σύμπτωση!– το σύστημα βρίσκεται σε κρίση και χρειάζονται το ξέπλυμά της.
Είναι η φοβισμένη Αριστερά του Λιβάνου και της Βάρκιζας, του κάθε Λιβάνου και της κάθε Βάρκιζας της Ιστορίας μας, είναι ο πυροσβέστης των δυναμικών αγώνων, ο συκοφάντης των κουζουλών του ονείρου, είναι ο διαπρύσιος κήρυκας των ΕΑΔΕ και της ταξικής συνεργασίας. Είναι η φοβισμένη Αριστερά που αποκλείει κάθε σύγκρουση και ρήξη.
Δεν είναι παράξενο συνεπώς που στις 20 Φεβρουαρίου, ελάχιστες μόνο μέρες μετά την ιστορική εκλογική νίκη της Αριστεράς, συμφώνησε για νέο μνημόνιο. Αυτή δεν ήταν μια απλή ιδεολογική μετατόπιση. Ηταν μια ριζική αλλαγή ιδεολογίας. Αλλαξοπίστησε. Από διάκονος των λαϊκών συμφερόντων έγινε δούλος του θεού του χρήματος και του πλούτου.
Πλήρης αναστροφή, από ανθρώπους έτοιμους από καιρό. Οταν διακηρύττεις προεκλογικά «ανήκομεν εις την Δύσιν, πιστεύομεν στο ευρώ», και όταν αυτή η πίστη ενισχύεται και από ταξικό ένστικτο (δεν μπορούμε να παραγνωρίσουμε τη σχέση Είναι και Συνείδησης, για ορισμένους), τότε έχεις αυτοαφοπλιστεί εκ των προτέρων και η πλήρης υποταγή είναι μονόδρομος.
Οι υπόλοιποι πέντε μήνες διαπραγμάτευσης αφορούσαν τη διαχείριση της εικόνας στο εσωτερικό και την αυταπάτη για κάποιες ελάχιστες παραχωρήσεις. Εδώ οι αλεπούδες του Μαξίμου, με τις μπλόφες επιπέδου συνοικιακού καφενείου απέναντι στους αδίστακτους και πολύπειρους λύκους πιάστηκαν σαν την πονηρή αλεπού στο δόκανο με τα τέσσερα. Και έπειτα, με κομμένη τη φανταχτερή ουρά της αριστεροσύνης τους, προσπαθούσαν, σύμφωνα με τον γνωστό μύθο, να μας πείσουν για τις αρετές του κολοβώματος.
Ο τελευταίος ελιγμός, το δημοψήφισμα, για να δικαιολογήσουν την αλλαγή ιδεολογίας, απέδειξε γιατί η φοβισμένη αυτή Αριστερά δικαίως τρέμει το δυναμικό αντίστασης του λαού. Το μεγαλειώδες και ιστορικών διαστάσεων «όχι» απέναντι στον βομβαρδισμό από το συνασπισμένο μέτωπο εγχώριων και ξένων ισχυρών εξέθεσε τους εμπνευστές του. Απέδειξε ότι βρίσκονταν σε ευθεία σύγκρουση με την εκφρασμένη ολοκάθαρα λαϊκή βούληση, όταν υπέγραψαν τη συμφωνία αποικιοποίησης της χώρας με το νέο μνημόνιο.
Επιπλέον, νεκρανέστησαν όλο το απαξιωμένο μνημονιακό προσωπικό, νομιμοποίησαν και εξάγνισαν αυτό το πολιτικό καρκίνωμα στο σώμα της χώρας, που ετοιμάζονται πλέον ως βρικόλακες να εφορμήσουν και να την κατασπαράξουν. Φυσικά τη μερίδα του λέοντος από τη λεηλασία της χώρας θα καρπωθούν οι λύκοι τοκογλύφοι. Οι οποίοι χρειάζονται, γι’ αυτό, ακόμη τους «χρήσιμους» της υποταγμένης Αριστεράς. Δεν τους αρκεί η αριστερή υπογραφή στο μνημόνιο. Χωρίς και την «αριστερή εφαρμογή» του, θα ήταν απλώς μια καδμεία νίκη γι’ αυτούς.
Ομως οι εγχώριοι και ξένοι ισχυροί, όπως δεν προέβλεψαν την έκταση και το βάθος της αντίστασης του «όχι», έτσι και τώρα παραγνωρίζουν το επαναστατικό δυναμικό που γεννά η εθνική ταπείνωση και η ανικανότητα της φοβισμένης Αριστεράς να προασπίσει τα λαϊκά συμφέροντα. Αλλά για να τελεσφορήσει η αναπόφευκτη έκρηξη αυτού του επαναστατικού δυναμικού, χρειάζεται η οικοδόμηση ενός πολιτικού και κοινωνικού μετώπου πολύμορφης δράσης και όχι μια απλή σύμπηξη μιας συμμαχίας προσωπικοτήτων ή απλή συνένωση αρκτικόλεξων, και επανάληψη της λογικής του μεσσία και της ανάθεσης.
Ενα μέτωπο που θα μιλά τη γλώσσα της αλήθειας για το κόστος των αγώνων, που μόνο αυτοί μπορούν να φέρουν όμως τη νίκη. Μόνο έτσι θα σταματήσει η κατρακύλα στου κακού τη σκάλα, μόνο έτσι θα σώσουμε το παρόν, μόνο έτσι θα ανοίξουν τα λαμπερά φτερά τα μεγάλα στο λαϊκό ξεπέταγμα που θ’ αλλάξει το μέλλον.

Δημήτρης Κουφοντίνας 10/9/2015 

Δευτέρα, 13 Ιουλίου 2015

Μανόλης Αναγνωστάκης, Κι ήθελε ακόμη

[Κι ήθελε ακόμη…]

Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει. Όμως εγώΔεν παραδέχτηκα την ήττα. Έβλεπα τώραΠόσα κρυμμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσωΠόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες.5Μιλάτε, δείχνετε πληγές αλλόφρονες στους δρόμουςΤον πανικό που στραγγαλίζει την καρδιά σας σα σημαίαΚαρφώσατε σ’ εξώστες, με σπουδή φορτώσατε το εμπόρευμαΗ πρόγνωσίς σας ασφαλής: Θα πέσει η πόλις.
Εκεί, προσεχτικά, σε μια γωνιά, μαζεύω με τάξη,10Φράζω με σύνεση το τελευταίο μου φυλάκιοΚρεμώ κομμένα χέρια στους τοίχους, στολίζωΜε τα κομμένα κρανία τα παράθυρα, πλέκωΜε κομμένα μαλλιά το δίχτυ μου και περιμένω.
Όρθιος, και μόνος σαν και πρώτα περιμένω.
«Κι ήθελε ακόμα πολύ φως να ξημερώσει». Στο νέο αποικιακό σκοτάδι νέοι αγώνες με την καλή και την κακή μας μοίρα. Τη Ρωμιοσύνη μη την κλαις

https://twitter.com/kufontinas/status/620503357430603776

Κυριακή, 28 Ιουνίου 2015

Τιτιβίζω και εγκαινιάζω το Twitter

Το δημοψήφισμα θα είχε νόημα πριν τον τραγικό Φλεβάρη ή έστω πριν το ταπεινωτικό 47σέλιδο. Τώρα η επιλογή είναι μνημόνιο ή «μνημονιότερο»

Κυριακή, 7 Ιουνίου 2015

Πρέπει να λέμε την αλήθεια

Οι γραμμές αυτές απευθύνονται, πρώτα, σ' αυτούς που δάκρυσαν από χαρά το βράδυ της 25ης Ιανουαρίου και από συγκίνηση την επομένη, για το προσκύνημα στο Σκοπευτήριο.

Σ' αυτούς που έλπισαν εκείνες τις πρώτες αισιόδοξες μέρες του Φεβρουαρίου ότι θα γίνουν λίγα βήματα μπροστά. Ότι η αριστερή κυβέρνηση θα τον ξορκίσει επιτέλους τον Φλεβάρη τον μήνα τον πικρό, που ξυπνά μαύρες μνήμες και φαντάσματα εβδομήντα χρόνια τώρα από τον Φλεβάρη του '45.

Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2015

Λήξη της απεργίας πείνας

Μετά την κατάθεση στη Βουλή του νομοσχέδιου του Υπουργείου Δικαιοσύνης το οποίο ικανοποιεί τα βασικά αιτήματά μας διακόπτω την από 2 Μαρτίου απεργία πείνας.

Ο αγώνας συνεχίζεται

Νοσοκομείο Λαμίας 27/3/2015

Πέμπτη, 5 Μαρτίου 2015

«Δυστυχισμένε μου λαέ, καλέ κι αγαπημένε.
Πάντα ευκολόπιστε και πάντα προδομένε»

Διονύσιος Σολωμός

Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2015

Απεργία Πείνας


Εμείς, πολιτικοί κρατούμενοι στη φυλακή τύπου Γ του Δομοκού, ο Κώστας Γουρνάς και ο Δημήτρης Κουφοντίνας, προχωράμε από σήμερα Δευτέρα 2 Μάρτη σε απεργία πείνας.


Παλεύουμε για να καταργηθούν τα άρθρα 187 και 187Α του Ποινικού Κώδικα, για να καταργηθεί ολόκληρη η ειδική νομοθεσία εκτάκτων μέτρων με την οποία η εξουσία επιδιώκει να εγκληματοποιήσει και να εξοντώσει τους πολιτικούς της αντιπάλους.

Σάββατο, 17 Ιανουαρίου 2015

Η λαϊκή κινητοποίηση είναι το μεγάλο έλλειμμα και το μεγάλο ζητούμενο

Συνέντευξη στον Τάσο Παππά για την Εφημερίδα των Συντακτών
• Η υπόθεση του Χριστόδουλου Ξηρού, έτσι όπως εξελίχθηκε από τη στιγμή της απόδρασης μέχρι τη στιγμή της σύλληψης, ποιον έβλαψε και ποιον ωφέλησε;
Κατ’ αρχάς δεν ήταν απόδραση, αλλά μια παραβίαση αδείας, πράγμα πολύ διαφορετικό. Τώρα, το βασικό κλειδί για να ερμηνευτεί αυτή η παραβίαση αδείας, αλλά και όσα επακολούθησαν, βρίσκεται στο καλοκαίρι των συλλήψεων για τη 17Ν, το 2002. Τότε πολλοί συλληφθέντες διέπραξαν το άγος, τη μεγάλη ντροπή είτε να καταδώσουν συντρόφους είτε να αποκηρύξουν την οργάνωση, ενώ δεν προχώρησαν αργότερα σε ειλικρινή και γενναία αυτοκριτική για να ξεκαθαρίσουν τη θέση τους. Ετσι είδαμε στη συνέχεια άλλους να αιτιώνται τους πάντες και τα πάντα, εκτός από τον ίδιο τον εαυτό τους, και άλλους όπως ο συγκεκριμένος να προσπαθούν, όπως προσπάθησαν, να επανορθώσουν και να τα κάνουν τελικά μούσκεμα σε όλα τα επίπεδα. Οσο για τον απολογισμό (ποιον ωφέλησε, ποιον έβλαψε) που ρωτάτε, καλύτερα να μην πω τίποτε τώρα, μια που ο συγκεκριμένος βρίσκεται σε δυσχερή θέση. Θα σταθώ μόνο στην περίοδο της σύλληψής του, για να πω για την Α.Σ. που εκτέθηκε και έγινε γνωστή στις αρχές, για να καταγγείλω τα παπαγαλάκια της αστυνομίας στα ΜΜΕ που πλασάρουν τα οφθαλμοφανή ψέματα της αστυνομίας και καλλιεργούν κλίμα κυνηγιού μαγισσών, χαφιεδισμού και εκφασισμού της κοινωνίας. Αξιος ο μισθός τους!
• Τι νομίζεις ότι επιδιώκει η κυβέρνηση με τη δημιουργία των φυλακών υψίστης ασφαλείας;
Είναι, πρώτα, μια καθαρά προεκλογική κίνηση. Η ακροδεξιά ατζέντα του πρωθυπουργού, αυτού του τέκνου του κομμουνιστοφάγου Αβέρωφ και οργανωτή παλιότερα των γιορτών του Μελιγαλά, έπρεπε να συμπεριλάβει και την επιτυχία ότι μάντρωσε τους «κακούς» των ένοπλων οργανώσεων, τους έκλεισε σε ένα βαθύ μπουντρούμι και πέταξε έξω το κλειδί. Είναι, έπειτα, ξεκάθαρη εκδικητικότητα. Δειλή εκδίκηση γνωστών πολιτικών μας αντιπάλων κυρίως απέναντι στους δικούς μας, για να εξοντωθούν σωματικά, συναισθηματικά, ακόμα και οικονομικά, μετρώντας τα ατέλειωτα χιλιόμετρα μέχρι τον Δομοκό. Ομως δεν μας τρομάζουν. Για μας ο Δομοκός «είναι κι αυτή μια ελληνική γωνιά», όπως λέει το αντάρτικο τραγούδι.
Πέρα όμως από αυτά τα εφήμερα και ποταπά της κυβέρνησης που χαρακτηρίζουν την κουλτούρα της, η δημιουργία φυλακών υψίστης ασφαλείας είναι ένα από τα βασικά μνημονιακά προαπαιτούμενα. Η καταστολή, με συμβολική κορύφωσή της τις φυλακές Γ’ τύπου, είναι η άλλη όψη της λιτότητας. Ο οικονομικός πόλεμος κατά της κοινωνίας και η λεηλασία του δημόσιου πλούτου δεν μπορούν να αναπτυχθούν μέσα σε συνθήκες δικαιοσύνης, δημοκρατίας, ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Ολα αυτά πρέπει να περιοριστούν δραστικά, μέχρι την ουσιαστική εξαφάνισή τους. Χρειάζεται να εγκληματοποιηθεί η κοινωνική διαμαρτυρία με απειλητικό φόντο τις φυλακές τύπου Γ’. Ο πολιτισμός του θαυμαστού νέου κόσμου που σχεδιάζουν στα όνειρά τους οι ισχυροί του κόσμου κοσμείται από τα κορυφαία μνημεία του, τα Γκουαντάναμο. Γι’ αυτό ο αγώνας για να καταργηθούν αυτές οι φυλακές δεν αφορά μόνο τους πολιτικούς κρατούμενους - που ξέρουν καλά πώς να τον διεξαγάγουν, και θα το κάνουν αποφασιστικά και ενωτικά, δίχως αναβολές. Αφορά ολόκληρη την αγωνιζόμενη κοινωνία. Για να καταργηθούν οι μαύρες φυλακές τύπου Γ’ και να σβήσει αυτό το στίγμα από την περιοχή αυτή, κι ο Δομοκός να μένει στη μνήμη μόνο για την ομορφιά των βουνών του και την ιστορία των αγώνων του.
• Ο εισαγγελέας Διώτης ήταν ο δικαστικός που χειρίστηκε την υπόθεση της «17 Νοέμβρη» και ήταν απ’ αυτούς που πιστώθηκαν την εξάρθρωσή της. Σήμερα έχει προβλήματα με τη Δικαιοσύνη και παραπέμπεται για κακούργημα. Στη θέση σου κάποιος θα χαμογελούσε ειρωνικά.
Ο εισαγγελέας Διώτης απέδειξε το 2002 πόσο αδίστακτος είναι, όταν βασάνιζε στον «Ευαγγελισμό» έναν πολυτραυματία δεμένο χειροπόδαρα, καταπατώντας κάθε νόμο και κάθε ηθική. Το ίδιο αδίστακτα πορεύτηκε και στη συνέχεια, όχι ως λειτουργός της Δικαιοσύνης, αλλά με τον τρόπο που ξέρουν οι εκπρόσωποι της δικαστικής εξουσίας που εξυπηρετούν τα συμφέροντα των ισχυρών του πλούτου. Φυσικά ανταμείφθηκε γενναιόδωρα για αυτές τις υπηρεσίες του, με θέσεις και αξιώματα, και ενδεχομένως με άλλα, που δεν περιμένουμε να αποκαλύψει κανείς συνάδελφός του. Εντέλει, όμως, οι υπέρμετρες φιλοδοξίες του, που όπως αποδείχτηκε δεν υποστηρίζονταν από τα ανάλογα προσόντα και τις υποκειμενικές του δυνατότητες, τον έφεραν κατηγορούμενο, με βαριά κακουργήματα. Εγώ πάντως δεν είμαι από εκείνους που χαμογελούν ειρωνικά όταν οδηγείται κάποιος στη φυλακή. Αν και δεν πιστεύω ότι θα καταλήξει τελικά εκεί. Σίγουρα όμως δεν θα τον δούμε στις φυλακές τύπου Γ’.
• Αν, όπως λέει ο Ζορζ Λαμπικά, «το κινούν αίτιο της τρομοκρατίας είναι η οδύνη», θα μπορούσαμε να εξηγήσουμε, και ορισμένοι ενδεχομένως να δικαιολογήσουν, τη δολοφονική επίθεση στο Παρίσι;
Ο Λαμπικά, για την ακρίβεια, γράφει ότι η βία, είτε ατομική είτε συλλογική, γεννιέται από την οδύνη. Αυτό το γνωρίζει πολύ καλά, γιατί ανδρώθηκε στην Αλγερία, την εποχή που η γαλλική αποικιοκρατία εξολόθρευε στη χώρα αυτή το ένα δέκατο του πληθυσμού της. Μια πραγματική γενοκτονία. Βίωσε αυτή την οδύνη και ήξερε τι μπορεί αυτή να γεννήσει. Γι’ αυτό επικροτούσε ακόμα και τις βόμβες των Αλγερινών σε καφετερίες στο Παρίσι, όπως επικροτούσε παρόμοιες ενέργειες από Παλαιστίνιους στο Ισραήλ. Ομως ο Λαμπικά ήταν αντίθετος με ενέργειες όπως αυτές στο Παρίσι από ακραίους ισλαμιστές. Τις καταδίκαζε, όπως τις καταδίκασαν εξάλλου και οι οργανώσεις του αγωνιζόμενου Ισλάμ, η Χεζμπολά και η Χαμάς. Οι επιθέσεις στο Παρίσι ήταν ενέργειες εκδίκησης, πράξεις αναντίρρητης αγριότητας.
Ποιο ήταν όμως το «κινούν αίτιό» τους; Ηταν άραγε πιο άγριες από τη διαρκή γενοκτονία ολόκληρων λαών; Γενοκτονίες που διεξάγουν και τώρα γαλλικά όπλα στο Μάλι και στην υποσαχάριο Αφρική, στη Λιβύη, τη Συρία, πιο πριν στο Αφγανιστάν και ακόμα πιο πριν σε τόσες άλλες χώρες. Γάλλοι στρατιωτικοί σπέρνουν τον θάνατο και την οδύνη σε μουσουλμανικές χώρες, με σκοπό τη λεηλασία των φυσικών πόρων τους. Γαλλικές κυβερνήσεις τις διατάζουν, και σπέρνουν τους ανέμους - δεν σκέφτηκαν ότι θα θερίσουν θύελλες; Οτι εξωθούν πολλούς ισλαμιστές στις ακραίες αιρέσεις, πέρα από το διαλλακτικό Ισλάμ, ότι τους ρίχνουν στην αγκαλιά οργανώσεων σαν το ISIS; Το ISIS και άλλες τέτοιες ομάδες που, ας μην το ξεχνάμε, τα χρηματοδότησαν οι ίδιοι οι Δυτικοί, για να τα στρέψουν κατά του Ασαντ. Γι’ αυτό είναι πολύ σωστά τα λόγια ότι οι εξουσιαστές ηγέτες αμαύρωσαν την πορεία του γαλλικού λαού στο Παρίσι. Είναι απίστευτη υποκρισία να παρελαύνουν κατά της βίας οι ηγέτες της Γαλλίας, της Βρετανίας, της Γερμανίας, του Ισραήλ και της Τουρκίας, που μαζί με τις ΗΠΑ είναι υπεύθυνες για όλες τις γενοκτονίες στον πλανήτη, για όλο τον πόνο, την οδύνη, τον θάνατο που έχουν σπείρει σε ολόκληρο τον κόσμο.
• «Αν οι εκλογές μπορούσαν ν’ αλλάξουν το σύστημα, θα ήταν παράνομες», λέει το γνωστό σύνθημα. Σε λίγες μέρες έχουμε εκλογές στην Ελλάδα.
Αυτές οι εκλογές γίνονται στην κορύφωση της πολιτικής κρίσης του συστήματος. Είναι η εποχή της συρρίκνωσης ή της διάλυσης των μνημονιακών κομμάτων. Η κοινωνία τιμωρεί εκείνους που την κατέστρεψαν. Είναι ακόμα η εποχή των σαλτιμπάγκων, αυτών που εγκαταλείπουν τα ναυάγια αυτών των κομμάτων, ανεμίζοντας παρτάλια τις παλιές κομματικές σημαίες τους. Είναι επίσης η εποχή που καναλάρχες και εργολάβοι στήνουν ένα δικό τους κόμμα, με έμβλημα «Να τα αλλάξουμε όλα», ακριβώς για να μην αλλάξει τίποτα. Σ’ αυτή την εποχή της κρίσης διαμορφώνεται ένας νέος δικομματισμός, μέσα σε συνθήκες πρωτοφανούς πόλωσης, με επιθετικό λόγο εμφυλιοπολεμικού τύπου από το εγχώριο σύστημα και απροκάλυπτες επεμβάσεις από τους διευθυντικούς κύκλους της Ευρώπης. Οι επεμβάσεις αυτών των τελευταίων εξηγούνται από την κρίσιμη πολιτική κατάσταση στην Ευρώπη. Τα τελευταία χρόνια της διαρκούς λιτότητας έφεραν τη μεγαλύτερη ιστορικά μεταφορά πλούτου από την εργασία στο κεφάλαιο δημιουργώντας έτσι τεράστιες οικονομικές ανισότητες, με αποτέλεσμα τη διαμόρφωση ακραίας πολιτικής αστάθειας.
Ετσι, οι ισχυροί της Ευρώπης φοβούνται μήπως και άλλες χώρες της περιοχής ακολουθήσουν το παράδειγμα του ελληνικού λαού που αμφισβητεί, έστω και εκλογικά, την επίθεση της λιτότητας. Φοβούνται ακόμα μήπως σπάσει ο φόβος του ελληνικού λαού, αυτός ο παραλυτικός φόβος που διαλύει τις συλλογικότητες, μήπως εισβάλει ο λαός στο προσκήνιο της Ιστορίας. Αυτή η λαϊκή κινητοποίηση είναι ακριβώς το μεγάλο έλλειμμα και το μεγάλο ζητούμενο σήμερα στη χώρα. Λείπει ένα αυτόνομο οργανωμένο κίνημα, η μόνη εγγύηση για ελπιδοφόρα προοπτική. Λείπει ακόμα και εκείνο το κίνημα των αγαναχτισμένων που η δυναμική του το 2011-2012 εκτόξευσε τα ποσοστά τότε του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό που υπάρχει είναι η σιωπηλή οργή μιας κοινωνίας που σιχαίνεται και μισεί, όσο δεν μισήθηκε ποτέ καμία κυβέρνηση τις τελευταίες δεκαετίες, μισεί αυτούς τους ακροδεξιούς-νευρόσπαστα που της λεηλάτησαν τη ζωή και της δολοφόνησαν το όνειρο. Η σιωπηλή οργή αποκτά τώρα φωνή. Ομως, εκλογική φωνή μόνο. Και η Ιστορία διδάσκει ότι αυτό δεν αρκεί. Η ιστορία, για παράδειγμα, των αριστερών κυβερνήσεων στη Λατινική Αμερική που αναδείχτηκαν χάρη στα ριζοσπαστικά κινήματα των λαών τους, τα οποία αξιοποιούσαν κάθε θετικό μέτρο των κυβερνήσεων, τα οποία διεύρυναν ποσοτικά και ποιοτικά κάθε χώρο ανάσας και ελευθερίας που ανοιγόταν, αλλά που έλεγχαν και κάθε αντιλαϊκό μέτρο και το πολεμούσαν και το αντέκρουαν στην πράξη, όπως έγινε επανειλημμένα στη Βολιβία και το Εκουαδόρ, αλλά και στήριζαν τις κυβερνήσεις τους απέναντι σε κάθε οικονομική επίθεση των εγχώριων και ξένων ισχυρών.
Αλλά, και πάλι, αυτά τα κινήματα δεν ήταν τόσο ισχυρά ώστε να επιβάλουν μια ριζική κοινωνική αλλαγή. Με όλα αυτά τα δεδομένα, πώς θα πορευτεί ο ΣΥΡΙΖΑ; Με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει; Αν η ηγεσία του επιμείνει στα ανοίγματα στους συστημικούς ανθρώπους. Αν επιμείνει στην πάση θυσία πληρωμή του χρέους που στραγγαλίζει τη χώρα. Αν δεν προχωρήσει στην παραγωγική ανασυγκρότηση (με τον αναγκαίο έλεγχο στους στρατηγικούς τομείς της οικονομίας και το τραπεζικό σύστημα, τις πολιτικές υποκατάστασης των εισαγωγών κ.λπ.). Αν δεν προχωρήσει στον αναγκαίο γεωπολιτικό αναπροσανατολισμό. Αν δηλαδή θελήσει να επιβιώσει πολιτικά ως μια «αριστερή» έκφραση των συμφερόντων της άρχουσας τάξης, τότε θα έχει διαπράξει μια ιστορικού μεγέθους προδοσία απέναντι σε έναν καθημαγμένο λαό. Οσο με αφορά, συμφωνώ φυσικά με τα λόγια του Μαρξ, πράγματι η επαναστατική αλλαγή της κοινωνίας δεν έρχεται μέσα από τις εκλογές. Κι αν μου αντιτάξετε ότι ο Μαρξ είχε προτείνει κάποτε στους εργάτες να στηρίξουν τους Εργατικούς απέναντι στους Τόρηδες, θα πω ότι ταυτόχρονα τους έλεγε να μην έχουν αυταπάτες και να εργάζονται για την κοινωνική επανάσταση και την ανατροπή του καπιταλισμού. Γιατί ξέρουμε καλά ότι μόνο χωρίς καπιταλισμό θα υπάρξει η κοινωνία της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης.