Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2016

Μνημείο εκδικητικότητας, εμπάθειας και πολιτικής ασχετοσύνης - Επιστολή στην Εφ. Συν.

Η πρώτη ερώτηση που μου έκανε η εισαγγελέας μόλις μπήκα στο γραφείο όπου συνεδρίαζε το Συμβούλιο της φυλακής ήταν: «Λοιπόν, κ. Κουφοντίνα, άλλαξε τίποτα από την προηγούμενη φορά;». Ετσι ακριβώς.

Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2016

Ο Γιωτόπουλος μου προκαλεί θλίψη και αηδία

Συνέντευξη στην Κατερίνα Κατή


– Καλημέρα, τι κάνεις;
– Επειδή σαν σήμερα σας 15 Νοέμβρη 1973 ξεκινούσε η εξέγερση του Πολυτεχνείου με σύνθημα «έξω οι ΗΠΑ» και επειδή σήμερα διάλεξε προκλητικά να έρθει ο Ομπάμα, εδώ στον Κορυδαλλό οι πολιτικοί κρατούμενοι κρατάμε το μεσημέρι ανοιχτό το προαύλιο, συμμετέχοντας συμβολικά κι εμείς στις αντιαμερικανικές εκδηλώσεις. Αυτό κάνουμε τώρα.

Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2016

Απομαγνητοφώνηση του χαιρετισμού από την εκδήλωση στον Βόλο

Καλησπέρα!

Χαιρετίζω τις φίλες και τους φίλους, τις συντρόφισσες και τους συντρόφους που ήρθατε σήμερα εδώ, τους ομιλητές, τον Τάκη Πολίτη, τη Γιάννα Κούρτοβικ, τον Γιώργο Σταματόπουλο, όσους οργανώσατε αυτή τη συνάντησή μας.

Χαιρετίζω εσάς που τιμάτε το παλιό μας σύνθημα «Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας». Αυτή η αλληλεγγύη που δημιουργεί καινούριες σχέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους, απαλείφει δευτερεύοντες διαχωρισμούς και παράγει στιγμές ενότητας που είναι στο χέρι μας να διαρκέσουν. Σε λίγη ώρα στη φυλακή κλειδώνουν τα κελιά, όμως απόψε οι τοίχοι του κελιού 8 θ' ανοίξουν, θα είμαι εκεί νοερά μαζί σας, ίσως κι αργότερα εκεί όπου θα συνεχιστεί η κουβέντα.

Μιλούσα πιο πριν με τον σύντροφό μας, τον Τάκη Πολίτη, και η συζήτηση μαζί του με έφερε εκεί, στον Βόλο, πόλη αγαπημένη για πολλούς λόγους για μένα, όμως εδώ, σε μια πολιτική εκδήλωση, θα την θυμηθώ μόνο από την κινηματική σκοπιά.

Θυμάμαι τον Βόλο κάμποσα χρόνια πριν, όταν από εδώ οργανώναμε τις εξορμήσεις στα στρατόπεδα της Λάρισας, μέχρι την απαλλοτρίωση των πυρομαχικών απ' το Συκούριο. Εκείνο τον καιρό ζούσαμε διαρκώς στο κόκκινο, τρέχαμε πάντα, δεν προλαβαίναμε καλά - καλά να συντάξουμε τις προκηρύξεις -εκείνη τη μεγάλη ενέργεια της απαλλοτρίωσης την είχαμε στριμώξει σε ένα υστερόγραφο.

Τότε βρισκόταν στην κορύφωση η στρατηγική μας, με βάση την αρχή «Η δράση γεννά συνείδηση και οργάνωση», για να δημιουργηθεί ο ένοπλος λαός.

Ύστερα πάλι, στο γύρισμα των κύκλων άρχισε να εξαντλείται ο δικός μας, ήρθανε χρόνια δίσεκτα, ανηφορίζαμε την άνυδρη (κινηματικά) δεκαετία του '90, είχε δοκιμαστεί η εξεγερτική στρατηγική μας, όμως κρατούσαμε, μας παρακινούσε η ανάγκη να φυλάξουμε κάθε πολύτιμη σταγόνα απ' τις επαναστατικές αξίες, να μη διαρραγεί η συνέχεια της μνήμης, να συντηρηθούν οι σπίθες της φωτιάς που άναβαν και φώτιζαν στιγμιαία έστω, τον επαναστατικό ορίζοντα.

Και έπειτα, όταν ήρθε το μεγάλο χτύπημα του 2002, πάλι για τον ίδιο λόγο (για τη σπίθα, τις αξίες, τη συνέχεια), ήρθε η ώρα να δώσουμε λογαριασμό. Γι' αυτό τον λόγο γράφτηκε και αυτό το μικρό βιβλίο που συζητάμε σήμερα, «13 Απαντήσεις, μια συζήτηση με τον Τάσο Παππά» που το τίμησε με τον πρόλογό του ο Γιώργος Σταματόπουλος, γι' αυτό λέω και αυτά τα λίγα λόγια στη συνάντησή μας εδώ.

Πρώτα χρειαζόταν να σκεφτούμε κριτικά το παρελθόν -η κριτική σκέψη είναι όπλο παντοδύναμο για μας- γιατί μόνο έτσι θα υπερβούμε το παλιό και θα συμβάλουμε στη δημιουργία του καινούργιου, στην επεξεργασία τακτικών και στρατηγικής για τους νέους κύκλους και τις νέες εξεγέρσεις που θα 'ρθουν.

Αυτή η αποτίμηση εξελίσσεται παντού όπου λειτουργεί ο κύκλος των αντάρτικων της γενιάς μας. Δεν μιλώ, βέβαια, για τον απολογισμό που κάνουν όσοι αποστάτησαν και βρήκαν τον «ρεαλισμό» της μεταλλαγμένης αριστεράς της ΤΙΝΑ, της ταξικής συμφιλίωσης και της «αριστερής» εκδοχής του τέλους της Ιστορίας. Μιλώ για τους συντρόφους που δεν άλλαξαν τα γυαλιά με τα οποία βλέπουν τον κόσμο, και αναζητούν τα νέα πολιτικά εργαλεία για την επαναστατικοποίησή του.

Σκέφτομαι, για παράδειγμα, την ΕΤΑ που συζητά την υπέρβαση στην παλιά μορφή - κόμμα, προκρίνοντας τη ζωντανή, πολύπλευρη και ριζωμένη στη βασκική λαϊκή πραγματικότητα μορφή - κίνημα.

Απ' την άλλη, προβληματίζομαι και εγώ για την εγκατάλειψη, από τις FARC και τον ELN της Κολομβίας, των όπλων που με αυτά υπεράσπιζαν κατακτήσεις και απελευθερωμένες περιοχές. Παρακολουθούμε την αναζήτησή τους για νέα πολιτικά εργαλεία στον αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη, όμως δεν ξεχνάμε το προηγούμενο του Μ- 19 παλιότερα στην ίδια χώρα, που όταν παρέδωσαν τα όπλα, τους κατέσφαξαν οι παραστρατιωτικές συμμορίες. Και θα θυμίσουμε ότι οι Ζαπατίστας της αυτοοργανωμένης και της «καλής διακυβέρνησης» υπερασπίζουν την αυτονομία των ιθαγενικών λαών με κάποιες χιλιάδες οπλισμένους πολιτοφύλακες.

Μιλάμε τώρα εδώ για τη λαϊκή αντιβία. Οι αιρετικοί της γενιάς μας, απέναντι στον αποκλειστικό πασιφισμό του ρεφορμισμού «στράβωναν το ραβδί» στην εντελώς αντίθετη κατεύθυνση την αποκλειστικότητα των όπλων. Το ζήτημα για τους αιρετικούς του σήμερα είναι να βρουν την ισορροπία, «να ισιώσουν το ραβδί», αναζητώντας τον συνδυασμό μαζικής και δυναμικής δράσης που αντιστοιχεί στη σημερινή και στην κάθε συγκυρία, ώστε να μην ξαναγυρίσει το εκκρεμές της Ιστορίας σε ώρα ρεφορμισμού, στον τελματωμένο χρόνο του απόλυτου σεβασμού της αστικής νομιμότητας, του μονοπωλίου της βίας των ισχυρών του χρήματος και του κράτους τους.

Εμείς είχαμε αποδώσει πολύ μεγάλο ρόλο στην ένοπλη δράση -η στρατηγική σκέψη ήταν ότι έτσι θα αλλάξει η λαϊκή συνείδηση και θα συσσωρευτούν δυνάμεις- και παραμελήσαμε τη μαζική δουλειά. Όμως η εξέγερση δεν εξαρτάται απλώς από τη δράση των επαναστατών. Ο μηχανισμός της δεν πυροδοτείται από τη βούλησή μας, όσο πυρακτωμένη και να είναι αυτή η βούληση. Η εξέγερση εξαρτάται τελικά από την ανάπτυξη της λαϊκής συνείδησης.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι επαναστάτες αδρανούν και περιμένουν παθητικά την άγρια εκείνη ώρα, όχι, προσαρμόζουν τη δράση τους στο γενικό επίπεδο της λαϊκής κατανόησης, σέβονται τους χρόνους και την ταχύτητα του μαζικού κινήματος.

Η επανάσταση είναι έργο της κινητοποίησης και οργανωμένης κοινωνίας, είναι ενότητα βίας και μη βίας ταυτόχρονα, είναι συνδυασμός νόμιμων και παράνομων μέσων. Είναι διαλεκτική ενότητα αυθόρμητου και οργανωμένου. Και, ακόμα, είναι αυθεντική δημοκρατική, σε όλη την ιστορία των πραγματικών εξεγέρσεων βλέπουμε να ξεπηδούν αυθόρμητα συμβουλιακές, αμεσοδημοκρατικές μορφές, δείχνοντας έμπρακτα την ικανότητα κοινωνικού αυτοκαθορισμού και λαϊκής αυτοκυβέρνησης.

Σε μια τέτοια στρατηγική θεώρηση αντιστοιχεί μια τακτική παρέμβαση που στοχεύει στην αλλαγή της συνείδησης των πολλών, των φτωχών και των φτωχοποιημένων, χωρίς να απορρίπτουμε τους λιγότερο πολιτικοποιημένους λαϊκούς τομείς, που δεν μπορούμε να τους χαρίσουμε στη χειραγώγηση των ΜΜΕ ή στις απέναντί μας πολιτικές δυνάμεις.

Αντιστοιχεί μια τακτική αυτοοργάνωσης σε όλα τα δυνατά πεδία που θα δημιουργεί εκ των πραγμάτων εμβρυακές μορφές ισχύος του οργανωμένου λαού, θα οικοδομεί κοινωνικές συλλογικότητες που θα συντονίζονται στον αγώνα και θα παράγουν πολιτικά γεγονότα με τον κινητοποιημένο λαό στους δρόμους.

Αντιστοιχεί σε μια πολυμορφία δράσης, με τη δυναμική της διάσταση να εξελίσσεται με βάση την ιστορικά συγκεκριμένη κατάσταση ανάλογα με το επίπεδο της ταξικής πάλης και της κοινωνικής συνείδησης, σύμφωνα με την ιδεολογική ωριμότητα της κοινωνίας.

Και, βέβαια, το χειραφετικό κίνημα δεν θα αναδυθεί στη βάση της δικής μας ανάγκης να οργανώσουμε σώνει και καλά ένα ακόμη νέο πολιτικό υποκείμενο. Αντίθετα, μέσα από τον κινητοποιημένο λαό θα ξεπηδήσει η αναγκαία πολιτική οργάνωση.

Σήμερα, σε μια εποχή άγριας ταξικής επίθεσης και λεηλασίας του δημόσιου πλούτου, σε μια χώρα πειραματόζωο της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης και ντροπιαστικό παράδειγμα της πρώτης (γερμανικής) νεοαποικίας στην Ευρώπη, με την επίσημη αριστερά υποταγμένη, να νομιμοποιεί τον νεοφιλελευθερισμό, δεν έχουμε κανένα δικαίωμα σε οργανωτική και ιδεολογική σύγχηση, σε εσωστρέφειες και σε παραίτηση.

Ούτε σε διαχωρισμούς. Κανείς σήμερα δεν μπορεί να παλέψει μόνος του και απομονωμένος. Ανάγκη των καιρών είναι ένα ευρύ μέτωπο πολύμορφης δράσης, ένα μέτωπο κινηματιικού χαρακτήρα που θα συναρθρώνει τις επιμέρους αντιστάσεις και θα ενοποιεί στη δράση τους αυτοοργανωμένους χώρους αντίστασης. Με ένα πειστικό πρόγραμμα μεταβατικού χαρακτήρα, που θα περιλαμβάνει τη διαγραφή του εξωτερικού χρέους, θα στοχεύει στην ενδογενή ανάπτυξη, τον γεωπολιτικό ανασχεδιασμό, την έξοδο από το ευρώ, τη γερμανική Ευρώπη και το ΝΑΤΟ, ένα πρόγραμμα που θα εμπνέεται από το όραμα της κοινωνίας του συνεταιρισμένου παραγωγού.

Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2016

Απομαγνητοφώνηση του χαιρετισμού από την εκδήλωση στην ΕΣΗΕΑ

Καλησπέρα!

Χαιρετίζω τους φίλους και συντρόφους που ήρθαν σήμερα εδώ, που ξέρουν να τιμούν την έννοια της αλληλεγγύης.

Χαιρετίζω τους ομιλητές που, ο καθένας απ' τη σκοπιά του, θέτει το δάκτυλο «επί τον τύπον των ήλων», προσεγγίζοντας το ζήτημα της πολιτικής βίας.

Ευχαριστώ αυτούς που οργάνωσαν τη σημερινή μας συνάντηση, ευχαριστώ και όσους συμβάλλουν στο συντροφικό εγχείρημα των εκδόσεων μονοπάτι.

Χαιρετίζω τέλος, ιδιαίτερα, τις μανάδες και τους άλλους συγγενείς των πολιτικών κρατουμένων, που μόλις έφτασαν μετά το επισκεπτήριο, που χρόνια τώρα ανεβοκατεβαίνουν με αξιοπρέπεια τα σκαλιά για την ειδική πτέρυγα των πολιτικών κρατουμένων.

Με την ευκαιρία να πω ότι συναντήσεις σαν τη σημερινή μπορούν να ανοίξουν μια ρωγμή στο τείχος της σιωπής που προσπαθεί -διαχρονικά- να υψώσει η εξουσία, απομονώνοντας τους πολιτικούς κρατούμενους. Αυτή τη διαχρονικότητα της καταστολής είχε καταγγείλει πριν από πολλά χρόνια ένας παλιός της Αριστεράς όταν έλεγε «οι αιώνες αντιγράφουν αλλήλους».

Και η ειρωνεία της Ιστορίας είναι ότι σήμερα, ένας υπουργός της «αριστερής» κυβέρνησης αντιγράφει τον ακροδεξιό Αβέρωφ λέγοντας ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχουν πολιτικοί «κρατούμενοι».

Βέβαια αυτοί οι π.κ. που δεν υπάρχουν αντιμετωπίζονται με ειδικούς νόμους και ειδικές συνθήκες. Και από αυτούς που δεν υπάρχουν ζητούν να υπογράψουν δήλωση αποκήρυξης των ιδεών τους. Ίσως επειδή οι κυβερνώντες αυτοί έχουν αποκηρύξει τόσες φορές τις ιδέες τους -εδώ, και στο Βερολίνο, και στην Ουάσιγκτον, και στο Ισραήλ, παντού- να μη το θεωρούν δα και τόσο σοβαρό, σύμφωνα και με το μύθο της κολοβωμένης αλεπούς.

Να τους το ξαναπούμε όμως να το καταλάβουνε: Λάθος πόρτα χτυπάνε.

Τώρα, αυτό το μικρό βιβλίο «13 Απαντήσεις - Μια συζήτηση με τον Τάσο Παππά» με τον πρόλογο του Γιώργου Σταματόπουλου, είναι ένα απαραίτητο συμπλήρωμα του «Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη». Επειδή, για παράδειγμα, αναφέρεται πιο αναλυτικά στην αποτίμηση του δικού μας κύκλου αντάρτικου πόλης, του γκεβαρικού αν θέλετε. Και αποσκοπεί και αυτό στη συλλογή της εμπειρίας του παρελθόντος, για να χρησιμεύσει ενδεχομένως ως στοιχείο στη μελλοντική επαναστατική σκέψη. Έτσι, είναι «Απαντήσεις» και για το χθες και για το σήμερα. 

Το βιβλίο αυτό ήρθε σε δύσκολους καιρούς, που θα γίνονται ολοένα και δυσκολότεροι. Η μνημονιακή ύφεση συνεχίζεται αδιατάρακτα, και αυτό δεν είναι κάποιο λάθος του ΔΝΤ, όχι, αυτός είναι ο τρόπος τους να αναδιαρθρώσουν αντιδραστικά την κοινωνία: Μέσα από την υποτίμηση της εργασίας, την υποτίμηση της ζωής μας, δημιουργούν τις πιο ευνοϊκές συνθήκες για την κερδοφορία του κεφαλαίου.

Αυτή είναι η κλασική νεοφιλελεύθερη συνταγή, μόνο που εδώ, στη χώρα που έκαναν πειραματόζωο, την εφαρμόζουν στην πιο ακραία της μορφή. Ο ελληνικός καπιταλισμός, η λματ (λουμπεν μεγαλοαστική τάξη) όπως τη λέγαμε, αφού χρεοκόπησε τη χώρα, τώρα παραδίνει δεμένο χειροπόδαρα τον ελληνικό λαό στο ξένο κεφάλαιο, έχοντας εξασφαλίσει βέβαια το δικό της μερίδιο.

Η χώρα περνά σε ξένα χέρια. Οι στρατηγικοί τομείς, οι υποδομές, ο δημόσιος πλούτος, τα αδιαπραγμάτευτα αγαθά όπως το νερό, η εθνι΄κή κυριαρχία, περνούν κάτω από ξένο -γερμανικό κυρίως- έλεγχο. Η Ελλάδα μετατρέπεται στην πρώτη (γερμανική) νεοαποικία στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

Στα χέρια του πολιτικού προσωπικού (και πάντα υπό ξένη επιτροπεία) θα μείνει ένας διαρκώς συρρικνούμενος κρατικός τομέας, και θα παραχωρεί ολοένα και περισσότερα, όσα του απαιτούν -στο τραπέζι τώρα μπαίνουν τα εργασιακά, για να διευθετηθούν σύμφωνα με το μοντέλο της Χιλής του Πινοτσέτ.

Έτσι, από το πολιτικό προσωπικό, κάτω απ' το βάρος της αντιλαϊκής πολιτικής, της οικονομικής και πολιτικής υποτέλειας και της δρομολογημένης εθνικής καταστροφής, θα απονομιμοποιείται ολοένα και ταχύτερα, με αποτέλεσμα μια διαρκώς εντεινόμενη πολιτική αποσταθεροποίηση. Αυτή την αποσταθεροποίηση θα προσπαθήσει να διαχειριστεί, είτε με την «αριστερή» του μορφή σήμερα, οργανώνοντας τη συναίνεση. Είτε αύριο οργανώνοντας την καταστολή της δεξιάς, είτε μεθαύριο με μια οικουμενική μορφή συνδυάζοντας συναίνεση και καταστολή. Εξέλιξη, η τελευταία, καθόλου απίθανη γιατί τα πολιτικά σχήματα μπορεί να διαφέορυν, όμως παρομοιάζουν γιατί ακολουθούν την ίδια ακριβώς μνημονιακή κατεύθυνση.

Όμως, όπως διδάσκει η ιστορία, στο έδαφος της απονομιμοποιήσης της εξουσίας ενεργοποιείται ο μηχανισμός των λαϊκών εξεγέρσεων. Γιατί ο αγώνας απέναντι σε τέτοια άγρια αντιλαϊκή πολιτική δεν μπορεί να είναι συναινετικός.

Ξέρουμε βέβαια ότι ζούμε σε τραγικούς καιρούς. Μετά την αβυσαλέα κατάρρευση του κομμουνιστικού κινήματος, τις ήττες των προοδευτικών κυβερνήσεων (ιδίως στη Λατινική Αμερική, και πιο πολύ στη Νότια Αμερική), μπροστά στη μετάλλαξη και τη νεοφιλελευθεροποίηση της αριστεράς, ο άνθρωπος μένει σαστισμένος, μετέωρος, να του τσακίζουν το ηθικό, να του στερούν την ελπίδα, να τον ποτίζουν απελπισία για να μην εξεγερθεί.

Ξέρουμε όμως ταυτόχρονα το εξεγερτικό δυναμικό των λαών. Ξέρουμε, ιστορικά και εμπειρικά -όπως είπα και στην πρώτη δίκη της 17Ν, από τα σπλάχνα του λαού προερχόμαστε, των φτωχών και αδύναμων, των ταπεινών και καταφρονεμένων- ξέρουμε ότι ένα βασικό χαρακτηριστικό του ελληνικού λαού είναι το βαθύ πνεύμα της αντίστασης. Οι Κλέφτες, οι αντάρτες του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ, οι εξεγερμένοι του Νοέμβρη του '73, οι μαχητές, τα φαντάσματα των παράνομων οργανώσεων, αυτό δείχνουν. Το έδειξε και το απρόσμενο για πολλούς αποτέλεσμα του περσινού δημοψηφίσματος, όταν κατανικήθηκε ο φόβος και φάνηκε ότι στα βάθη της συλλογικής συνείδησης και μνήμης παραμένει ζωντανό αυτό το βασικό χαρακητριστικό, και όταν χρειαστεί, ανακαλείται.

Όμως, για να συμβάλουμε στην πυροδότηση εκείνου του μηχανισμού στη συλλογική και την ατομική συνείδηση που οδηγεί στην ατομική και συλλογική υπέρβαση αι την εξέγερση, χρειάζεται να αναζητήσουμε εκείνες τις απαντήσεις που απαιτεί η σημερινή συγκυρία. Να κατανοήσουμε, πρώτα, αυτή τη συγκυρία της παγκόσμιας κρίσης καθώς και το πώς εξειδικεύεται η καπιταλιστική αναδιάρθρωση στο νεοαποικιακό πειραματόζωο, τη χώρα μας. Και να επεξεργαστούμε τις συγκεκριμένες απαντήσεις αγώνα, την οικοδόμηση πολιτικών υποκειμένων και τη συγκρότηση ενός μετώπου πολύμορφης δράσης. Για το απαραίτητο στον κόσμο μας κοινωνικό αντάρτικο, τον πόλεμο αυτόν του αδύναμου απέναντι στον ισχυρό. 

Γι' αυτό απευθυνόμαστε στους παλιούς αγωνιστές, εκείνους που αντλούσαν περηφάνια απ' τον αγώνα μας, εκείνους που τα όνειρά τους μεγάλωναν και ομόρφαιναν μέσα από την επαναστατική δράση.

Γι' αυτό απευθυνόμαστε στους νέους, τους πάντα νέους και αιώνιους κυνηγούς του ονείρου.

Και τους καλούμε να αγωνιστούμε συσπειρωμένοι γύρω από τα δικά μας συμφέροντα και τις ικές μας ανάγκες, με εκείνη τη λίγη μαγιά του Μακρυγιάννη που μας έχει απομείνει να πολεμήσουμεόπως έλεγε τα θεριά, τα ξένα και τα ντόπια, που κατασπαράζουν το σώμα της δύσμοιρης πατρίδας που «θέλει να 'ναι λεύτερη στη λευτεριά της μέσα».

14/10/2016

Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2016

Μήνυμα αλληλεγγύης στον Ζορζ Ιμπραχίμ Αμπντάλα

Από τα υπόγεια κελιά της Ελληνικής Δημοκρατίας σφίγγουμε τη γροθιά και στέλνουμε θερμό αγωνιστικό χαιρετισμό στο σύντροφο Ζορζ Ιμπραχίμ Αμπντάλα, δεσμώτη της Γαλλικής Δημοκρατίας.

Ο Ζορζ Ιμπραχίμ Αμπντάλα, λιβανέζος κομμουνιστής και δυναμικός μαχητής της Παλαιστινιακής Αντίστασης, που αμετανόητος αρνείται να υπογράψει δήλωση αποκήρυξης του αγώνα και των ιδεών του, έχει καταδικαστεί ουσιαστικά σε θάνατο από τον γαλλικό ιμπεριαλισμό, με την άμεση συνενοχή του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Μόνο που η θανατική ποινή που του έχει επιβληθεί είναι άτυπη, καλύπτεται πίσω από τον απρόσωπο μηχανισμό της Φυλακής και της Δικαιοσύνης, και όταν χρειαστεί πίσω από ευθείες παρεμβάσεις της πολιτικής εξουσίας.

Απέναντι σε αυτή την αισχρή εκδικητικότητα της εξουσίας, που τον κρατά φυλακισμένο 32 χρόνια τώρα, μέχρι να τον εξοντώσει φυσικά, αφού δεν καταφέρνει να τον λυγίσει ηθικά, έχουμε χρέος ν’ αντισταθούμε.

Ενώνω κι εγώ τη φωνή της αλληλεγγύης στο σύντροφό μας.

Ολοι στη συγκέντρωση έξω από τη Γαλλική Πρεσβεία, την Παρασκευή 21 Οκτώβρη, στις 6μμ.

Δημήτρης Κουφοντίνας
Ειδική Πτέρυγα Φυλακών Κορυδαλλού
17.10.2016

Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2016

Εφιάλτες

Τρίτη 27 Σεπτεμβρίου: Η Βουλή νομιμοποιεί άλλο ένα έγκλημα σε βάρος του ελληνικού λαού. Ξεπουλάει την ΕΥΔΑΠ και την ΕΥΑΘ, μαζί με τη ΔΕΗ, την ΕΛΒΟ, τις Κτιριακές Υποδομές, το Αττικό Μετρό. Πιο πριν είχαν ξεπουλήσει το Ελληνικό, τα λιμάνια, τα τρένα, τα αεροδρόμια, όπως θα ξεπουλήσουν αύριο την Εγνατία με τους τρεις κάθετους άξονες, μαζί με ό,τι άλλο τους ζητήσουν.

Το νερό, αυτό το αδιαπραγμάτευτο δημόσιο αγαθό και κύριο ανθρώπινο δικαίωμα, μαζί με την ενέργεια, αυτόν τον βασικό στρατηγικό τομέα, μαζί με όλες τις υποδομές και τη δημόσια περιουσία, χαρίζονται μέσα από το Υπερταμείο στους σύγχρονους αποικιοκράτες για τα επόμενα 99 χρόνια. Η λέξη Υπερταμείο θα είναι αιώνιο όνειδος και ανάθεμα, η λέξη που θα συνοψίζει τον ακραίο νεοφιλελευθερισμό, την εθελοδουλεία, την υποτέλεια και την εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας των πολιτικών προδοτών και απατεώνων της κυβέρνησης.

Σήμερα στη Βουλή θα ανεβεί άλλη μια αηδιαστική παράσταση. Οι φανφάροι της αντιπολίτευσης θα σκαρφαλώσουν στους πιο υψηλούς τόνους στην κλίμακα της υποκρισίας για να καταγγείλουν όσα αυτοί οι ίδιοι ψήφισαν στο τρίτο μνημόνιο και εφάρμοσαν στα δύο προηγούμενα.

Όσο για τους κυβερνητικούς αξιωματούχους και τους γαντζωμένους στην καρέκλα τους βουλευτές, με περισσό θράσος και υποκρισία θα δηλώσουν ότι δεν συμφωνούν με τις μνημονιακές πολιτικές που οι ίδιοι με απόλυτη συνέπεια... ψηφίζουν και εφαρμόζουν. Ορισμένοι από αυτούς, με ξεδιαντροπιά, θα χύσουν τα δάκρυα του κροκόδειλου, επιδεικνύοντας την αναισθησία του παχύδερμου που δεν τους αγγίζει ο βόγκος, ο πόνος, η απελπισία ενός λαού που άλλη μια φορά προδόθηκε και ταπεινώθηκε.

Τελευταίο καταφύγιο της πολιτικής προδοσίας θα είναι και πάλι η επίκληση του παρελθόντος και του περίφημου ηθικού πλεονεκτήματος. Όμως αυτά τα πολιτικά ενδύματα, από μια τέτοια χρήση ξέφτισαν, έγιναν παρτάλια στους δουλικά λυγισμένους ώμους των ευρωλιγούρηδων εξουσιολάγνων. Γιατί το ηθικό το έχασαν από τη στιγμή που υποτάχθηκαν πλήρως στο σύστημα και έγιναν υπάκουα πιόνια της δικτατορίας του Χρήματος. Γιατί δεν μπορεί να υπάρξει Αριστερά όταν αποδέχεται την νέα κατοχή, όταν την υπηρετεί και οργανώνει τη συναίνεση και την υποταγή του λαού, σκορπίζοντας την πιο βαθιά απογοήτευση και απελπισία και φέρνοντας στα χείλη των φτωχών την τρομαχτική φράση «Όλοι ίδιοι είναι». Και την ακόμη χειρότερη «Όλοι έχουν την τιμή τους».

Γιατί ο ιστορικός ρόλος της Αριστεράς δεν είναι να ανέβει και να διαχειριστεί την εξουσία, αλλά να αντισταθεί και να υπερασπίσει τον λαό. Να σπάσει, αλλά να μη λυγίσει.

Ο ιστορικός μας, όταν θα γράφει για τις σημερινές μαύρες μέρες, θα αντικαταστήσει τα ονόματα της κυβερνητικής κλίκας με τις λέξεις: Προδότες. Ιούδες. Εφιάλτες.

Τρίτη 27/9/16

Ειδική Πτέρυγα
φυλακές Κορυδαλλού

Τρίτη, 7 Ιουνίου 2016

«13 Απαντήσεις», Μια συζήτηση με τον Τάσο Παππά

Κυκλοφόρησε το 2ο βιβλίο με τίτλο: «13 Απαντήσεις», Μια συζήτηση με τον Τάσο Παππά.

Περιεχόμενα

Πρόλογος: Κοινωνική διαπάλη και (η) τραγικότητα (Γιώργος Σταματόπουλος)
Εισαγωγή (Τάσος Παππάς)
1. «Πάλι τα ίδια θα 'κανα»
2. «Το μεγάλο, το ωραίο και το συγκλονιστικό»
3. «Η διάβαση του Ρουβίκωνα έχει πάντα προσωπικό κόστος»
4. «Άλλο οι αποσταμένοι και άλλο οι αποστάτες»
5. «Πολύμορφη δράση για να πληγεί το δόγμα της αδυναμίας»
6. «Όποτε η Αριστερά συμφιλιώθηκε με τη Δεξιά εμείς χάσαμε»
7. «Καπιταλισμός και Δημοκρατία είναι έννοιες ασύμβατες»
8. «Να θυμίσουμε τον Μαρξ: Η αποθάρρυνση της εργατικής τάξης είναι ασύγκριτα μεγαλύτερη συμφορά από τον χαμό οποιουδήποτε αριθμού ηγετών»
9. «Τα σχέδια καμιά φορά μένουν στα χαρτιά»
10. «Σκοπός μας είναι και τα μέσα μας»
11. «Ποινικοί -πολιτικοί: Ίδια η φυλακή - άλλη η ταυτότητα των πολιτικών κρατουμένων»
12. «Μια συμβολή παλιών γκεβαρικών στους νέους κύκλους»
13. «Τίποτα δεν πάει χαμένο - Όλα συνεχίζονται»

Πέμπτη, 7 Ιανουαρίου 2016

Δεν υπογράφω δήλωση μετάνοιας!

Επειδή θεωρώ ότι τα δικαιώματα δεν είναι παραχωρήσεις της εξουσίας, αλλά κατακτήσεις έπειτα από σκληρούς αγώνες, κατακτήσεις τις οποίες όλοι οφείλουμε να υπερασπιζόμαστε, από την πλευρά μου, όσο αφορά τα δικαιώματα των πολιτικών κρατουμένων, υποβάλλω από το 2011 – αραιά η αλήθεια είναι – αιτήσεις για το δικαίωμα της άδειας. Όλες αυτές οι αιτήσεις απορρίπτονταν με συνοπτικές διαδικασίες και σαθρές αιτιολογήσεις.

Η τελευταία αίτηση που υπέβαλα επί «αριστερής» μνημονιακής κυβέρνησης ήταν τον Αύγουστο του 2015, η οποία, αφού «ξεχάστηκε» επί μήνες σε ένα συρτάρι, απορρίφθηκε τις τελευταίες μέρες του 2015. Η απόρριψη αυτή όμως μας αφορά όλους, επειδή εντάσσεται στο πλαίσιο της συστηματικής περιστολής κάθε δικαιώματος και της ποινικοποίησης κάθε κινητοποίησης (με πιο πρόσφατη, τη νομοθέτηση φυλάκισης τριών ετών για «παρεμπόδιση λειτουργίας αυτοκινητοδρόμου» – προφανώς από τους αγρότες).

Στην περίπτωση της αίτησής μου, το υπουργείο Δικαιοσύνης, καλυπτόμενο πίσω από μία εισαγγελέα, μεταμφιέζει το Πειθαρχικό Συμβούλιο της φυλακής σε νομοθετικό «σώμα» που αποφασίζει ότι πλέον οι ισοβίτες δεν μπορούν να πάρουν άδεια στα 8 χρόνια, αλλά τώρα στα 13. Γράφοντας έτσι στα παλιά του τα παπούτσια τον ίδιο τον νόμο τους, τις γνωμοδοτήσεις του Αρείου Πάγου, τις αποφάσεις σε όλες τις φυλακές για παροχή άδειας σε εκατοντάδες ισοβίτες από τα 8 χρόνια, ακόμα και το ίδιο το υπουργείο που μέχρι σήμερα δεν διανοήθηκε να ελέγξει κανένα Π.Σ. Καμίας φυλακής για άδειες στα 8 χρόνια.

Ταυτόχρονα μετέτρεψε το Πειθαρχικό Συμβούλιο σε Επιτροπή ελέγχου και παροχής Πιστοποιητικού Κοινωνικών Φρονημάτων, αλλά και Επιτροπή Λογοκρισίας, αφού με εγκαλεί για δημοσιεύσεις στο διαδίκτυο απόψεων οι οποίες «υπερασπίζουν άλλες τρομοκρατικές οργανώσεις». Με κατηγορεί, επίσης, ότι «συγχρωματίζομαι» (sic!) με άλλους πολιτικούς κρατούμενους, τους οποίους προφανώς θα έπρεπε να αποφεύγω ως σύγχρονα «μιάσματα».

Τέλος, μου ανακοινώνει ότι οφείλω να «δοκιμαστώ», δηλαδή να πάψω να υπερασπίζομαι τις ιδέες μου, να μην τις προβάλλω, να τις αποκηρύξω τελικά.

Είναι καιρός πλέον το υπουργείο να πάψει να κρύβεται πίσω από τα όργανα της φυλακής και να αναλάβει τις ευθύνες του. Αν θέλει, ας καταργήσει τον νόμο για τις άδειες, ή ας τον τροποποιήσει με τη ρητή διατύπωση ότι, όσο αφορά τους πολιτικούς κρατούμενους «δεν δικαιούνται άδειας», όπως επίσης και «δεν δικαιούνται δια να ομιλούν», ας εισαγάγει τέλος έναν νέο 509, ώστε ο εξευτελισμός αυτής της «αριστεράς» να γίνει τέλειος.

Όσο με αφορά, τη μόνη δήλωση που μπορώ να υποβάλω είναι ότι δεν πρόκειται να υπογράψω ποτέ δήλωση μετάνοιας, ούτε δήλωση αποκήρυξης των ιδεών μου.

Δημήτρης Κουφοντίνας
Ειδική πτέρυγα Φυλακών Κορυδαλλού
7/1/16