Σε απεργία πείνας από 8 Γενάρη

Σε απεργία πείνας από 8 Γενάρη

Αφού επιμένουν στο νόμο που τόσο προκλητικά μηχανεύτηκαν, οφείλουν να τον εφαρμόσουν, τουλάχιστον αυτόν, και να με ξαναφέρουν στο υπόγειο του Κορυδαλλού, στην ειδική πτέρυγα που έκτισε ο ίδιος ο υπουργός της καταστολής, ο Μ. Χρυσοχοίδης, για να θάψει τη 17Ν, και όπου πέρασα τα 16 από τα 18 χρόνια που είμαι στη φυλακή.

Δημήτρης Κουφοντίνας

Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2020

Απαγωγή-μεταγωγή Κουφοντίνα στον Δομοκό

 Από τις φυλακές Δομοκού, όπου μετήχθη-απήχθη προχθές, ο Δημήτρης Κουφοντίνας έκανε την εξής δήλωση:

«λοιπόν δεν είναι ανάγκη να φωνάξω για να με πιστέψουν» ( Γ. Ρίτσος) …

Όλοι το βλέπουν πως το «Κράτος Δικαίου» γίνεται το «Δίκαιο του Κράτους» και εργαλείο εκδίκησης στα χέρια της οικογένειας που κυβερνά πολιτικά και οικονομικά τη χώρα σαν ιδιωτική της επιχείρηση. Απλή, καθαρή, πρωτόγονη εκδίκηση. Ξεκαθάρισμα λογαριασμών τύπου σικελικής φαμίλιας. Εκδίκηση σ’ αυτόν που αρνείται να υπογράψει δήλωση μετάνοιας. Εκδίκηση σ’ αυτούς που κρατούνται για την 17Ν, που πρέπει να δουν να επιδεινώνονται οι συνθήκες κράτησής τους, εκδίκηση σε έναν υπέργηρο άνθρωπο και σε έναν σχεδόν ολικά ανάπηρο, που τους παραδίδουν αδιάντροπα βορά στην πανδημία. Εκδίκηση και σε όλους τους κρατούμενους που για να ικανοποιηθεί το ακροδεξιό ακροατήριο, μέσα στην πανδημία τους στοιβάζουν σαν ανθρώπινα σκουπίδια σε άθλιες φυλακές, τους αποκόβουν από τις οικογένειές τους, αρνούμενοι να κάνουν αυτό που ήταν το αυτονόητο εδώ και μήνες, την αναγκαία αποσυμφόρηση για να μην κινδυνέψουν μαζικά ανθρώπινες ζωές, κρατούμενων και υπαλλήλων.

Και σ’ ό,τι με αφορά, καμία έκπληξη. Μια κυβέρνηση – οικονομική επιχείρηση, που χρησιμοποιεί αισχρά την πανδημία για να αναδιαρθρώσει πιο αντιδραστικά τις οικονομικές και κοινωνικές σχέσεις, που λεηλατεί αδίστακτα μια καθημαγμένη χώρα, με τον τρόπο της γνήσιας ΛΜΑΤ, που καταπατά τους ίδιους τους νόμους της και δεν διστάζει ακόμη και να καταργεί εισαγγελείς -και αύριο δικαστές- γιατί δεν της αρέσουν, δεν ορρωδεί να καταδιώξει έναν πολιτικό της αντίπαλο. Όμως αυτή η εμμονική καταδίωξη, ακόμη και όταν ξεφεύγει από τα όρια της πολιτικής, αγγίζοντας άλλες επιστήμες, αποτελεί πάντα τιμή και δικαίωση για έναν πολιτικό κρατούμενο.

Δημήτρης Κουφοντίνας

23 Δεκεμβρίου 2020

Δομοκός

Το ποίημα του Ρίτσου:

Λοιπόν δεν είναι ανάγκη να φωνάξω για να με πιστέψουν, να πουν:

" Όποιος φωνάζει έχει το δίκιο". Εμείς το δίκιο το `χουμε μαζί μας και το ξέρουμε.

Κι όσο σιγά κι αν σου μιλήσω, ξέρω πως θα με πιστέψεις.

Συνηθίσαμε στη σιγανή κουβέντα στα κρατητήρια,

στις συνεδριάσεις, στη συνωμοτική δουλειά της κατοχής.

Συνηθίσαμε στα μικρά σταράτα λόγια πάνω απ’ το φόβο και πάνω απ’ τον πόνο. Ημέρα, ώρα, σύνθημα, στις τρομερές μουγκές γωνιές της νύχτας, στις

διασταυρώσεις του χρόνου που μια στιγμή τις φώτιζε ο προβολέας του μέλλοντος.

Βιαστικά λόγια, μια μικρή περίληψη της ζωής, τα κύρια σημεία μονάχα,

γραμμένα στο κουτί των τσιγάρων ή σ’ ένα τόσο δα χαρτί

κρυμμένο στο παπούτσι ή στο στρίφωμα του σακακιού μας.

Ένα μικρό χαρτί σαν ένα μεγάλο γεφύρι πάνω απ’ το θάνατο.

Α, βέβαια όλα τούτα θα πουν, δεν είναι τίποτα.

Όμως εσύ αδερφέ μου ξέρεις πως από τούτα τα απλά λόγια,

από τούτες τις απλές πράξεις, από τούτα τα απλά τραγούδια

μεγαλώνει το μπόι της ζωής, μεγαλώνει ο κόσμος, μεγαλώνουμε...